Μεγάλο Χάος & Μεγάλοι Παλαιοί

O Άνθρωπος έχει μία επιλογή. Έχει το νόμιμο δικαίωμα να ζητήσει για τον εαυτό του τον κόσμο του, τον κόσμο του ERIDU. Αν και γεννήθηκε σαν ένα από τα Θηρία και ανατράφηκε ώστε να υπηρετεί, ο Άνθρωπος δημιουργήθηκε από τον Πρίγκιπα ΕΑ, έναν Γενετιστή επιστήμονα, ένα Δημιουργό της Ζωής που ήταν εξοργισμένος τόσο με την Αυτοκρατορία των ASA–RRR όσο και με αυτή των ARI–AN. Η εκδίκηση του ΕΑ ήταν απλή: αντί να χρησιμοποιήσει γενετικό υλικό από έναν εργάτη ANNUNAKI που είχε επιλέξει ο Πρίγκιπας ΕΝ-LIL, ο Πρίγκιπας ΕΑ χρησιμοποίησε το ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΙΜΑ. Με άλλα λόγια, ο Άνθρωπος, το θηρίο-πίθηκος δημιουργήθηκε με το αίμα του Βασιλικού Οίκου του AN–U να ρέει στις φλέβες του. Ο Άνθρωπος είναι ο γιος του (G–D) ΕΑ και για αυτό το λόγο έχει δικαίωμα να διεκδικήσει το Θρόνο του ERIDU» Terra Papers – Ion Maggos


«Αν στ’ αλήθεια ο άνθρωπος είναι, ανίκανος να δημιουργήσει, ζωντανά όντα από την ανόργανη ύλη, να υπνωτίσει, τα ζώα του δάσους, για να υπακούν στη θέλησή του, να πετά από δέντρο σε δέντρο μαζί με τους πιθήκους της αφρικανικής ζούγκλας, να επαναφέρει τη ζωή στα μουμιοποιημένα πτώματα των Φαραώ και των Ίνκας ή να εξερευνήσει την ατμόσφαιρα της Αφροδίτης και τις ερήμους του Άρη, επιτρέψτε μας, τουλάχιστον, μέσα στη φαντασία μας να γίνουμε αυτόπτες μάρτυρες αυτών των θαυμάτων και να ικανοποιήσουμε αυτή την ακατάσχετη επιθυμία για το Άγνωστο, το Παράξενο και το Αδύνατο, η οποία υπάρχει μέσα σε κάθε δραστήριο ανθρώπινο εγκέφαλο…» X. Φ. Λάβκραφτ

«Κι έτσι, ο Ράντολφ Κάρτερ συνέχισε το ταξίδι του μέσα στο σκοτάδι…» X. Φ. Λάβκραφτ. Η Ονειρική Αναζήτηση της Άγνωστης Καντάθ

«Ο Άνθρωπος της Αλήθειας είναι πέρα από το Καλό και το Κακό. Ο Άνθρωπος της Αλήθειας ξέρει ότι όλα είναι Ένα. Ο Άνθρωπος της Αλήθειας ξέρει ότι η Φαντασία είναι η Αλήθεια, ότι η Ψευδαίσθηση είναι η Πραγματικότητα και ότι η Ουσία είναι η Μεγάλη Απάτη» είπε με έμφαση η φωνή που δεν ήταν φωνή. Χ. Φ. Λάβκραφτ «Πέρα από τις Πύλες του Ασημένιου Κλειδιού»

«Ο άνθρωπος δεν είναι παρά μια καλαμιά, η πιο αδύναμη της φύσης, αλλά είναι μια σκεπτόμενη καλαμιά. Δε χρειάζεται να αρματωθεί ολάκερο το Σύμπαν για να τον συντρίψει, φτάνει λίγος ατμός η μια σταγόνα νερό για να τον εξολοθρεύσει. Αλλά κι αν το Σύμπαν τον έλιωνε, ο άνθρωπος θα παρέμενε πιο φίνος απ ’ αυτό που τον σκοτώνει, γιατί έχει γνώση ότι πεθαίνει και, συνάμα, γνωρίζει ότι το Σύμπαν βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση απέναντι του. Το Σύμπαν όμως δεν έχει ιδέα για όλα αυτά. Έτσι, όλη μας η αξιοπρέπεια είναι συγκεντρωμένη στη σκέψη. Απ’ εδώ πρέπει ν’ αντλούμε κι όχι από το Χώρο ή τη Διάρκεια, που δεν μπορούμε να γεμίσουμε. Ας δουλεύουμε λοιπόν με στόχο να σκεφτόμαστε σωστά και ελεύθερα: να ποια είναι η αρχή της ηθικής…» Μπλέηζ Πασκάλ

«Αν ακούσεις τους ανθρώπους που ασχολούνται με την ζωολογία να μιλούν για τα πουλιά πάνω στα δέντρα, θα πρέπει να παραδεχτείς πως άκουσες τα ίδια τα πουλιά να μιλούν…» Τσαρλς Φορτ

***
ΣΥΜΠΑΝΤΑ, ΜΕΓΑΛΟ ΧΑΟΣ, ΦΛΟΓΑ/ΠΥΡ, (ΨΥΧΗ), ΑΕΤΟΣ/ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ, ΦΡΑΚΤΑΛΙΚΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ, ΜΕΓΑΛΟΙ ΠΑΛΙΟΙ, ΠΕΣΒΥΤΕΡΟΙ, ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΙ, ΑΝΤΙΥΛΗ…

Επειδή ακούω πολλά, τελευταία, για το τι είναι η ψυχή (που δεν ισχύει σαν όρος), τι είναι η μετενσάρκωση κι εάν υπάρχει, αποφάσισα να κάνω μερικές μικρές αναλύσεις για να εξηγήσω το θέμα. Όλα αυτά είναι γραμμένα διάσπαρτα στα άρθρα μου στον ειδικό περιοδικό τύπο, στο terrapapers.com και παλαιότερα στην απαγορευμένη πλέον miastal com. Φυσικά καμία σχέση με θρησκείες και δόγματα (μακριά από ‘μένα), αυτά ταιριάζουν μόνο στις Μαϊμούδες της Εδέμ και σε αλλότριου DNA όντα.

Ξεκινάμε! Δεν υπάρχει μόνο ένα σύμπαν αλλά τρισεκατομμύρια επί τρισεκατομμυρίων, όχι όμως άπειρα και αναγεννιούνται Αέναα. Που βρίσκονται όλα αυτά; Μα, στο Μεγάλο Χάος, που είναι η πιο δύσκολη έννοια να γίνει κατανοητή. Εκεί υπάρχει η Ά μ ο ρ φ η Φλόγα και γύρω της (τρόπος του λέγειν) ΟΛΑ τα σύμπαντα. (Φυσικά θα βοηθούσε πολύ για την κατανόηση η γνώση των έργων του H.P. Lovecraft).


Η Φ λ ό γ α είναι σαν μια σφαίρα (τρόπος του λέγειν) που αποτελείται από την συσσώρευση των σπερμάτων των πνευμάτων ή σπινθήρες. Είναι Ά μ ο ρ φ η και γι’ αυτό Ά χ ρ ο ν η. Γύρω από την Φλόγα στο ΜΕΓΑΛΟ ΧΑΟΣ υπάρχουν οι Νήσοι των Μακάρων. Ο κάθε wannabe Λαμόγιο Δημιουργός/Θεός (tres sic) χρειάζεται ενέργεια για να δημιουργήσει ένα σύμπαν. Που να την βρει όμως μέσα στο Μεγάλο Χάος; Η μοναδική πηγή ενέργειας είναι η Φλόγα. Οπότε γνωρίζοντας την τεχνική (παρακάτω) και λόγω του άμετρου εγωισμού/ματαιοδοξίας του αποσπά σπινθήρες από τις ας φανταστούμε εξωτερικές στοιβάδες της από τα 10 άμορφα στρώματα της σαν κρεμμύδι.

(Αναζήτησε το άρθρο: Yaldabaoth The Big Boss)

Κάθε σπινθήρας/σπέρμα πνεύματος, έχει τις ίδιες ιδιότητες με την Φλόγα. Δηλαδή σχεδόν άπειρη ενέργεια. Η Φλόγα διατηρεί τον σπινθήρα μέσω μιας διπλής Υπερδιαστατικής Δίνης για να μην χαθεί. ‘Έτσι το κάθε Λαμόγιο/Θεός/Αετός αποσπώντας τρισεκατομμύρια σπινθήρες δημιουργεί δύο ρεύματα οργόνης τα οποία συγκρούονται δημιουργώντας έτσι την Μορφική Ύλη και φυσικά τον Χρόνο.

(Η Φλόγα είναι το Ά μ ο ρ φ ο ‘ΠΥΡ’ κατά τον Ηράκλειτο και ο ‘Νους’ κατά τον Αναξαγόρα, μελετήστε τους, όπως και το βιβλίο “Κοσμική Υπέρθεση” του Βίλχελμ Ράιχ).

Όταν ο κάθε σπινθήρας έχει όλη την δύναμη της Φλόγας, Φρακταλικά, κι έτσι ο Αετός καταφέρνει να χρησιμοποιήσει ένα πολύ μικρό μέρος αυτής της άπειρης ενέργειας για να κατασκευάσει το Σύμπαν του. Και τότε ξεκινάν τα προβλήματά του. Επειδή είναι ανίκανος να κατανοήσει τα μέλη του, δίνει το δώρο της ζωής/συνείδησης στα φυτά, στα ζώα και στους ανθρώπους, και σε άλλα όντα, ώστε πεθαίνοντας αυτά τα όντα να ‘φάει’ το ενεργειακό τους σώμα για να συλλέξει τις εμπειρίες τους, την συνείδησή τους. (Εδώ μπαίνει η ‘Ανακεφαλαίωση’ αλλά γι’ αυτό παρακάτω).

Εν τω μεταξύ χρησιμοποιεί και ένα άλλο εργαλείο. Τον κρυπτοιό του Καρκίνου Cryptosides Primordiales (κατά τον Royal Raymond Reife) που είναι νοήμων και αθάνατος που δημιουργεί και καταστρέφει την ζωή. (Αναζήτησε το άρθρο: ROYAL RAYMOND RIFE -ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ) Γι’ αυτό νομίζουν οι άνθρωποι ότι ο καρκίνος είναι η αρρώστια, αλλά είναι το σύμπτωμα ενός βιοενεργειακά συρρικνωμένου οργανισμού, κατά Β.Ράιχ. Ο άρρωστος έχει πάντα σεξουαλικά και νοητικά προβλήματα. (Αναζήτησε τα βιβλία του B. Ράιχ στο orgonodrome.gr)

Αλλά πάμε πίσω στα βασικά, όταν ένας Σπινθήρας/Πνεύμα παρασυρθεί μέσα στις Μορφικές Δημιουργίες δηλαδή στα σύμπαντα, Διασπάται σε τρισεκατομμύρια επί τρισεκατομμύρια κομμάτια όσα και οι δημιουργίες ή σύμπαντα. Όταν όμως εισέρχεται το κομματάκι/σπινθήρας μέσα σε μια δημιουργία και εισέρχονται όλα καταναγκαστικά στην πραγματική Κόλαση της Μορφικής ζωής (ναι, αυτό που εσείς θεωρείτε ζωή) τότε γίνεται το εξής.

Επειδή το κομματάκι/σπινθήρας είναι παντελώς ασύμβατο με τις απίστευτα χαμηλές δονήσεις, ακόμη και του Ανώτερου Νοητικού πεδίου (αναγκάζομαι να χρησιμοποιήσω τους ορισμούς της απερίγραπτης Μπλαβάτσκυ γιατί αυτούς μόνο καταλαβαίνετε.) προεκβάλλει ένα αμυντικό μηχανισμό από Υπερ-Ύλη. Αυτό είναι αυτό που καταλαβαίνετε ως “ψυχή”, έχει μορφή πλέον εδώ μέσα στην ύψιστη φυλακή φασετεμένης έλλειψης.

Σαν έλλειψη λοιπόν έχει δύο κέντρα. Όταν είναι έμψυχος άνθρωπος, (εξαιρετικά σπάνιο σήμερα με τόσες Οργανικές Πύλες και Κλώνους) τα κέντρα αυτά κάπου αντιστοιχούν. Το ένα είναι πάντα ο αφαλός του και είναι το κοίλο σημείο στο αυρικό του αυγό που χτυπάει μόνιμα από την στιγμή της γεννήσεως του ο Αετός (δηλαδή το λαμόγιο ο Δημιουργός) ώσπου στο τέλος το σπάει και ο άνθρωπος πεθαίνει. Το άλλο βρίσκεται στην ωμοπλάτη του και είναι το περίφημο Σημείο Συναρμογής, που περιγράφει ο Καστανέντα. Το που βρίσκεται το Σημείο Συναρμογής τώρα, καθορίζεται από την Κωδωνοειδή καμπύλη Bell-shaped curve της δύναμής του ανθρώπου.

Αν σκεφτείτε ένα σταυρό στον αφαλό σας, το σημείο που βρίσκεται το Σημείο Συναρμογής δείχνει πόση Δύναμη έχει και πόσες δυνατότητες. Το Σημείο Συναρμογής καθορίζει το λοκάρισμα της πραγματικότητας του κάθε όντος, δηλαδή σε ποιο από τα τρισεκατομμύρια επι τρισεκατομμυρίων σύμπαντα βρίσκεται το κομματάκι/σπινθήρας που λέγαμε. Γι’ αυτό γνωρίζοντας τις τεχνικές μετακίνησης του Σημείου Συναρμογής μπορείτε να κάνετε απίστευτα ενδιαφέροντα, αλλά κι απίστευτα επικίνδυνα ταξίδια σε άλλες πραγματικότητες/σύμπαντα.

Ποτέ μην ξεχνάτε ότι ζούμε σε καθαρά Φρακταλικές Δημιουργίες. Όλα τα σύμπαντα έχουν την ίδια Φρακταλική αρχιτεκτονική. Διαφέρουν μόνο από το χρώμα τους που καθορίζει την ποιότητά τους. Και μην ξεχνάτε δεν φτάσαμε ακόμη στα σύμπαντα της ΑΝΤΙΥΛΗΣ… τρομάρα μας.

Έτσι κάθε ψυχή εδώ κάτω δίνει μόνιμα ενέργεια στον Αετό/Θεό/Δημιουργό/Λαμόγιο/Big Boss. Όταν οι έμψυχοι πεθαίνουν περνάνε από το ράμφος του Αετού, αυτός διαλέγει τα καλύτερα κομμάτια, όπως ο βυρσοδέψης τα καλύτερα δέρματα και τα τρώει… τα ενεργειακά τους σώματα φυσικά, ενώ τα παρακατιανά τα ρίχνει στα μαντρόσκυλά του. Άλλωστε κάθε φυλακή έχει παρακατιανά απολειφάδια.

Όμως είπαμε ήδη έχει δώσει το δώρο της ζωής στα φυτά, στα ζώα και στους ανθρώπους για κάποιο σοβαρό (γι’ αυτόν) λόγο. Επειδή ο ίδιος είναι ανίκανος να αντιληφθεί τα μέλη του, το Λαμόγιο του …”ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών”, λόγος που τους τρώει είναι για να συλλέξει τις εμπειρίες τους, την Ε π ί γ ν ω σ ή τους. Αλλά από την άλλη, επιτρέπει σε όσους του δώσουν τις εμπειρίες τους εν ζωή να φύγουν και να ζήσουν στο άπειρο. Μην φανταστείτε ότι είναι άπειρος ο χρόνος, όχι δα, δεν είναι άπειρος, είναι τόσος όση και η εναπομένουσα ζωή του σύμπαντος. Μετά πεθαίνουν αμφότερα.

Σύμφωνα με την επίσημη (μην με τριγκάρετε και αρχίσω να στολίζω τους επιστήμονες που κατάντησαν την βασίλισσα των επιστημών την Φυσική πουτάνα, σαν τα μούτρα τους) πάνω – κάτω 60 δισεκατομμύρια χρόνια. Τα 30 είναι η διαστολή και άλλα 30 η συστολή, μετά ακολουθεί η μικρή νύχτα για 60 δισεκατομμύρια χρόνια. Φυσικά η Ηλεκτρική Θεωρία του Σύμπαντος λέει άλλα, βασισμένη στο Πείραμα. Όπου δεν υπάρχουν ούτε Μαύρες Τρύπες, ούτε Σκοτεινή Ύλη και Ενέργεια και οι Χρόνοι είναι απείρως μικρότεροι. Το δούλεμα όπως καταλαβαίνετε πάει σύννεφο.


Αλλά, υπάρχει κι ένας άνθρωπος που του κάνει την Φυλακή, Κατάλυση, ο Υπέρτατος Θεοκτόνος, ο Κ Α Τ Ε Ρ Γ Α Ρ Η Σ, που είναι πάντα Ελληνικού Dna… (πιο κάτω γι’ αυτό).

Η τεχνική του να δώσετε, τις εμπειρίες σας εν ζωή στο Λαμόγιο/Δημιουργό, λέγεται Ανακεφαλαίωση. Απαιτούνται τουλάχιστον έξι μήνες για έναν μεσήλικα που εργάζεται, κάθε βράδυ από τις 22.00 μέχρι τις 03.00. Θα χρειαστείτε ειδική εκπαίδευση για να την κάνετε ολοκληρωτικά, αλλιώς είναι αδύνατον. Όμως έστω κι αδέξια θα έχετε σημαντικά αποτελέσματα. Κάποιες Στοές/Λαγούμια την προσφέρουν παραλλαγμένη με 300.000 ευρώ. Παλιά κάναμε πριβέ σεμινάρια αλλά σταματήσαμε λόγω λοκντάουν. (Αναζήτησε σχετικά: Ανακεφαλαίωση)

Ας υποθέσουμε ότι μάθατε την μέθοδο, με την οποία ξαναμαζεύετε όση ενέργεια αφήσατε από την γέννηση σας σε ανθρώπους και καταστάσεις, γεγονότα κι εμπειρίες, όλη σας την ζωή, αν δεν είστε εκπαιδευμένοι δεν θα την αντέξετε τόσο μεγάλη Εισροή Ενέργειας, με ολέθρια αποτελέσματα. Αν υποθέσουμε ότι το πετυχαίνετε τότε βλέπετε τα αυρικά αυγά των ανθρώπων, τις ενέργειες να ρέουν γύρω σας… και οι Βολαδόρες απομακρύνονται από εσάς με ταχύτητα φωτός, γιατί είστε άνοστοι κι επικίνδυνοι γι’ αυτούς. Οπότε έχετε κάνει το πρώτο βήμα προς την Φλόγα. Τώρα, όταν πεθάνετε δεν θα σας φάει το Λαμόγιο/Αετός/Θεός και θα παραμείνετε αθάνατοι με το μορφικό ενεργειακό σας σώμα, μέχρι τον θάνατο του συγκεκριμένου μορφικού σύμπαντος.



Μετενσάρκωση ένα φλέγον θέμα.

Καταρχάς αφορά μόνο έμψυχους, οι Παρασιτικοί, οι Οργανικές Πύλες και οι Κλώνοι (όπως και αλλόκοσμα όντα χωρίς ψυχή/Πυρ) δεν διαφέρουν από έναν σκύλο ή μία γάτα. (Επιπλέον αυτό με τις μαλακίες της Μπλαβάσκυ και των Στοών/Λαγουμιών περί κάρμα, μετεμψύχωση, ψυχή των ζώων/φυτών… σας έχει κάνει το μυαλό, κουρκούτι.) Όταν πεθαίνουν χάνονται μόνιμα. Όλοι κάνουν το λάθος να νομίζουν ότι μετενσαρκώνονται σε αυτό το σύμπαν και μάλιστα ειδικά στην γη μας. Όμως, Ζούμε Μόνο Μ ι α Φρακταλική Ζωή.


Διάβασε σχετικά άρθρα με την Ψυχή/Πυρ.

Εξηγούμαι, ουσιαστικά έχουμε Μία Μόνο Ζωή αλλά την ζούμε σε τρισεκατομμύρια, επί τρισεκατομμύρια, επί τρισεκατομμύρια… Φρακταλικές εκδηλώσεις. Ζούμε π.χ. μία ζωή εδώ, μια άλλη 2 δισεκατομμύρια χρόνια πριν στο παραδίπλα σύμπαν, μια άλλη 50.000 χρόνια στο μέλλον ως προς εμάς σε ένα παραδίπλα σύμπαν, μια άλλη 360 τρισεκατομμύρια χρόνια δισεκατομμύρια σύμπαντα πιο πέρα σε 200 δισεκατομμύρια χρόνια, μια άλλη 5.000 χρόνια στο παρελθόν σε 3.000 εκατομμύρια σύμπαντα πιο πέρα. Και ούτω καθεξής.

Σε κάθε σύμπαν που ζούμε υπάρχει μια απροσμέτρητη μικρή παραλλαγή του εαυτού μας. Με τα εκατομμύρια σύμπαντα όσο προχωράμε πιο πέρα αλλάζει και η θήλεια ή η άρρενα αρχή που ακολουθούμε, αν και στους περισσότερους δεν ισχύει. Μέχρι που γινόμαστε τελείως άλλα όντα πάντα έμψυχα, δεν μπορούμε να γίνουμε δράκοι π.χ. γιατί είναι εξ ορισμού άψυχοι. Μπορεί να γίνουμε π.χ. Κουκουβαγιάνθρωποι, ένα από τα ανώτατα είδη.


«Αγαπητέ κύριε Bishop, Ναι, με την φόρμουλα του Dho είναι δυνατό να δει κανείς την εσωτερική πόλη στους μαγνητικούς πόλους. Εγώ την έχω δει, κι ελπίζω σύντομα να ταξιδέψω εκεί. Όταν η Γη θα έχει εκκαθαριστεί. Όταν θα έλθετε στο Dunwich, ελάτε στην φάρμα, και θα ψάλλω την φόρμουλα του Dho για εσάς. Και το Dho-Hna. Και θα σας πω τις γωνίες των επιπέδων και τις φόρμουλες ανάμεσα στο Yr και στο Nhhngr.

Εκείνοι από τον αέρα, δεν μπορούν να βοηθήσουν χωρίς ανθρώπινο αίμα. Παίρνουν σώμα από αυτό, όπως ξέρετε. Όπως κι εσείς, επίσης, θα μπορείτε να το κάνετε, αν καταστραφείτε με άλλο τρόπο εκτός από το Σημάδι. Υπάρχουν κάποιοι εδώ γύρω που γνωρίζουν το Σημάδι και την δύναμή του. Μην μιλάτε άσκοπα. Προσέχετε την γλώσσα σας, ακόμη και στο Sabbat. Σας είδα εκεί –κι εκείνο το πράγμα που περπατά μαζί σας με την μορφή μιας γυναίκας. Αλλά με την νέα όραση που μου έχει δοθεί από εκείνους που επικαλούμαι, το είδα με την αληθινή του μορφή, που κι εσείς πρέπει να έχετε δει. Έτσι, νομίζω ότι μια μέρα ίσως μπορέσετε να κοιτάξετε σε αυτό που μπορώ εγώ να καλέσω στην δική μου φυσιογνωμία, κι ίσως να μην σας τρομοκρατήσει.

Δικός σας, στο Όνομα Αυτού Που Δεν Πρέπει να Ονομαστεί… / 17 Ιανουαρίου 1928»
Χάουαρντ Φίλλιπς Λάβκραφτ “Πέρα από τις Πύλες του Ασημένιου Κλειδιού”

Φυσικά σε όλα τα σύμπαντα τα όντα τείνουν εξελικτικά στην ανθρώπινη (γενικά πάντα) εικόνα.

Συνοψίζοντας, ζούμε μ ί α μόνο ζωή, σε σχεδόν άπειρες Φρακταλικές εκφάνσεις όχι μόνο σωματικά αλλά και διανοητικά, σε Χρονικές Φρακταλικές εκφάνσεις. Δεν μετενσαρκωνόμαστε απλά, αλλά Ζούμε Παράλληλα και Ταυτόχρονα. Κι εδωνά ερχόμαστε στο θέμα του Déjà vu. Όλοι το έχουμε βιώσει. Δεν είναι παρά διαρροές από παράλληλα κοντινά σύμπαντα όπου ζει στο άμεσο Μέλλον ένας παράλληλος εαυτός μας.

Εδώ ερχόμαστε στο ότι τα “Πάντα είναι Ένα”, Σύμπαντα και Ζωές και Χρόνος σε μια τεράστια Μορφική Φρακταλική σούπα στο Διηνεκές. Καταλαβαίνετε τώρα γιατί γράφω για Καλοφάγωτες Μαϊμούδες κι Ανθρώπινα Ζώα; Αλλά αν δεν έχει ο άνθρωπος Σκοπό Ζωής να ξεφύγει, να δραπετεύσει, από αυτούς τους κόσμους με τις βλέννες, το αίμα και τον θάνατο δεν δικαιούται καν να φέρει το τίτλο άνθρωπος. Και μην ακούσω βλακείες για άνω θρώσκω, θεούς, αγάπη και φως… και λοιπές μαλακίες μέσα στην φυλακή του Λαμογιού/Δημιουργού/Μεγάλου Αρχιτέκτονα.

Οπωσδήποτε να διαβάσεις το βιβλίο “Το Ασημένιο Κλειδί” και Πέρα από τις Πύλες του Ασημένιου Κλειδιού” του Πιονιέρου του Υπερφυσικού Τρόμου Χάουαρντ Φίλλιπς Λάβκραφτ.


[…] Βρισκόταν σε πολλά μέρη ταυτόχρονα. Στην Γη, στις 7 Οκτωβρίου 1883, ένα μικρό αγόρι που ονομαζόταν Ράντολφ Κάρτερ, κάτω από το σιωπηλό φως του φεγγαριού βγήκε μέσα από την σπηλιά, μέσα από την Φωλιά του Φιδιού, και κατέβηκε τρέχοντας την πλαγιά… Αλλά, παράλληλα, την ίδια στιγμή, ενώ στην Γη ήταν το 1928, αυτός, μια φευγαλέα σκιά εκείνου του πλάσματος που κάποτε υπήρξε ο Ράντολφ Κάρτερ, έστεκε πάνω σ’ ένα βάθρο ανάμεσα από τους Μεγάλους Παλαιούς, σ’ έναν ασύλληπτο χώρο που βρισκόταν πέρα από τις γήινες διαστάσεις, σε κάτι σαν προέκταση της Γης. Στην άγνωστη και άμορφη κοσμική άβυσσο που ξετυλιγόταν ατέρμονα πέρα από την Τελική Πύλη, υπήρχε κι ένας άλλος Ράντολφ Κάρτερ. Αλλά υπήρχε και αλλού, σ’ ένα χάος από σκηνές αμέτρητες και ατέλειωτες, που οι συνεχείς και τερατώδεις διαφοροποιήσεις τους κόντευαν να τον τρελάνουν…

Υπήρχαν Κάρτερ που ανήκαν σε κάθε γνωστή και σε κάθε πιθανή εποχή της Γης. Αλλά και άλλοι, σε πιο μακρινές εποχές, που ο γήινος άνθρωπος όχι μόνο δεν μπορούσε να τις συλλάβει με την ξεπερασμένη γνώση του, αλλά ούτε καν να υποψιαστεί ή να φανταστεί. Υπήρχαν Κάρτερ με μορφές ανθρώπινες, αλλά και μη ανθρώπινες, σπονδυλωτοί και ασπόνδυλοι, συνειδητοί και ασυνείδητοι, νοήμονες και ενστικτώδεις, ζώα αλλά και όντα του φυτικού βασιλείου. Υπήρχαν ακόμη και Κάρτερ που δεν είχαν κανένα απολύτως κοινό με τη ζωή όπως αυτή διαμορφώθηκε στη Γη, οι οποίοι κινούνταν ελεύθερα ανάμεσα στο παρελθόν άλλων πλανητών, ηλιακών συστημάτων, γαλαξιών και κόσμων. Σπέρματα αιώνιας ζωής που ταξίδευαν από κόσμο σε κόσμο και από Σύμπαν σε Σύμπαν, διατηρώντας ωστόσο την ιδιοσυστασία τους.

Κοιτάζοντας φευγαλέα ολόγυρά του, άρχισε να θυμάται όνειρα, άλλα μισοξεχασμένα και άλλα ζωντανά, όνειρα που τα είχε δει μια φορά ή άλλα που τα έβλεπε συχνά, όνειρα που βίωνε όλα αυτά τα χρόνια από τον καιρό που είχε αρχίσει να ονειρεύεται. Ορισμένα απ’ αυτά είχαν μια τόσο εκπληκτικά στοιχειωμένη και τρομακτική φυσικότητα και οικειότητα, ένιωθε τόσο γνώριμο το περιεχόμενό τους, αλλά αδυνατούσε να το εξηγήσει και ήξερε ότι δε θα τα κατάφερνε να το κάνει με καμία γήινη λογική…. Αντιμετωπίζοντας όλη αυτή την ασύλληπτη πραγματικότητα, ο Ράντολφ Κάρτερ πανικοβλήθηκε. Τέτοιο τρόμο δεν είχε νιώσει ποτέ του ούτε ποτέ τον είχε υποψιαστεί, δεν τον είχε αισθανθεί ακόμη και τότε που μπήκαν μαζί με τον Χάρλεϋ Γουόρεν εκείνη την νύχτα σ’ εκείνη την αρχαία και αποτρόπαιη νεκρόπολη κάτω απ’ το χλωμό φως του φεγγαριού, απ’ όπου μονάχα ο ένας από τους δύο βγήκε ζωντανός.

Κανένας θάνατος, καμία καταστροφή, καμία θλίψη, κανένας πανικός δεν μπορεί να ξεπεράσει το μέγεθος της απελπισίας που προκαλεί η απώλεια της ταυτότητας ενός ανθρώπου. Εκείνος που καθημερινά ασχολείται με ασημαντότητες πιθανώς να μην έχει συναίσθηση του προβλήματος, ζει μέσα στην μακαριότητα της άγνοιας. Όμως αυτός που γνωρίζει τον εαυτό του και ξαφνικά συνειδητοποιεί ότι δεν είναι εκείνος που πίστευε ότι είναι, δηλαδή ένα ξεχωριστό πλάσμα, ξεχωριστό απ’ όλα τ’ άλλα, όταν ξαφνικά καταλαβαίνει ότι δεν είναι ο εαυτός του, τότε η γνώση αυτή μπορεί να τον οδηγήσει στην υπέρτατη αποκορύφωση της αγωνίας και του τρόμου. […] Χάουαρντ Φίλλιπς Λάβκραφτ “Πέρα από τις Πύλες του Ασημένιου Κλειδιού”

Το θέμα της Αδελφής Ψυχής.

Κάθε πνεύμα που αποσπά το Λαμόγιο/Αετός/ Θεός/Δημιουργός περιέχει σαν σε κάψουλα δύο σπέρματα/σπινθήρες. Οπότε το ένα είστε π.χ. εσείς και το άλλο η αδελφή ψυχή σας όταν μπει μέσα στις δημιουργίες. Οπότε πρακτικά δεν θα συναντηθείτε Ποτέ. Άλλο ένα από τα κοινά παραμύθια λέει πως θα είναι του αντίθετου φύλου. Όχι δεν ισχύει. Και ποτέ δεν συναντιούνται.

Τα φυτά.

Οποιοδήποτε όν μέσα στα Μορφικά σύμπαντα για να ζήσει καταναλώνει ζωή και μόνο ζωή. Σκεφτείτε είστε Vegan και δεν τρώτε ζώα, πάει καλά, αλλά τρώτε φυτά δυο βασίλεια πιο κάτω από εσάς. Όμως ξέρετε ότι τα φυτά έχουν ακριβώς τα ίδια συναισθήματα με τον άνθρωπο; Πονούν, λιποθυμούν από τον πόνο και τον θάνατο άλλων ζωντανών όντων γύρω τους, μισούν, αγαπούν και ερωτεύονται. Φυτά που αντιδρούν τόσο θετικά, τόσο ποικίλα και τόσο άμεσα στον έξω κόσμο, πρέπει, υποστηρίζει ο Φρανσέ, να έχουν μέσα επικοινωνίας με τον έξω κόσμο σχετικά ή ανώτερα από τα δικά μας. Ο Φρανσέ επιμένει πως τα φυτά παρατηρούν και καταγράφουν συνεχώς γεγονότα και φαινόμενα που ο άνθρωπος -παγιδευμένος μέσα στην ανθρωποκεντρική, εγωπαθή άποψη του κόσμου που ανακαλύπτει υποκειμενικά με τις πέντε αισθήσεις του- δεν τα γνωρίζει.

Τα φυτά, που μέχρι σήμερα θεωρούσαμε παγκοσμίως αναίσθητα, αυτόματα βρέθηκε να είναι ικανά να ξεχωρίσουν ήχους που δεν τους πιάνει τ’ αυτί του ανθρώπου και χρωματικά κύματα σαν τα υπεριώδη και τα υπέρυθρα που δεν ξεχωρίζει το ανθρώπινο μάτι. Τα φυτά είναι ευαίσθητα στις ακτίνες Χ και στις υψηλές συχνότητες της τηλεόρασης. Όλος ο φυτικός κόσμος, λέει ο Φρανσέ, ζει αντιδρώντας στην κίνηση της γης και του δορυφόρου της, της Σελήνης, στις κινήσεις των άλλων πλανητών του ηλιακού συστήματος, και μια μέρα θ’ αποδειχθεί ότι επηρεάζονται από τ’ άστρα και τ’ άλλα κοσμικά σώματα του σύμπαντος.

Καθώς η εξωτερική μορφή του φυτού διατηρείται σαν μια μονάδα, αποκαθιστώντας όποιο μέρος καταστραφεί, ο Φρανσέ συμπεραίνει ότι κάποια συνειδητή οντότητα πρέπει να επιβλέπει την όλη μορφή, κάποια νοημοσύνη που καθοδηγεί το φυτό είτε από το εσωτερικό είτε απ’ έξω. Διαβάστε το βιβλίο “Η Μυστική Ζωή των Φυτών” των Tompkins Peter/Bird Christopher για να σας φύγει αυτή η ιδεοληψία ότι δεν συμβάλλετε στον θάνατο της ζωής.

Η Ζωή καταναλώνει μόνο ζωή, εξ ου και λέμε ότι το σύμπαν είναι Φύσει Αρπακτικό, όπως και ο καλός θεούλης/Αετός/Δημιουργός. Όσοι θέλετε να είστε τόσο ζώα συνεχίστε να πιστεύετε στο μιμίδι “αγαπάτε αλλήλους” (που ποτέ δεν ειπώθηκε κι από κανέναν), καταστρέφοντας τις δικές σας ζωές και των γύρω σας. Η έλξη του καθημερινού κόσμου είναι τόσο δυνατή που παρ’ όλη την ενδελεχή εκπαίδευση, όλοι βρίσκουν τον εαυτό τους ξανά και ξανά μέσα στον πιο απεχθή τρόμο της ηλιθιότητας και των απολαύσεων.

Ας αρχίσουμε να το χοντραίνουμε. Μεγάλοι Παλιοί, η Μυθολογία Κθούλου.

Καθιερώθηκε το όνομά της, για διάφορους λόγους, από τον κατώτερο Θεό του Πανθέου των Μεγάλων Παλαιών, αν και δεν ανήκει στην φυλή των Μεγάλων Παλαιών αλλά είναι ένας κατώτερος ιερέας τους. Υπάρχουν οι Μεγάλοι Παλιοί υποτίθεται πως είναι τα παραστρατημένα “παιδιά” των Πρεσβύτερων Θεών και οι Ξεχασμένοι Θεοί που είναι άγνωστοι ακόμη και στους “ειδικούς”.


OUTSIDE THE CIRCLES OF TIME

For there are Thrones under ground
And the Monarchs upon them
Reign over Space and Beyond.

Invoke Them in Darkness, Outside
The Circles of Time.
In Silence, in sleep, in Conjurations
Of Chaos, the Deep will respond…
From the Qabalahs of Besqul

That is not dead which can eternal lie,
And with strange aeons even death may die

“The Necronomicon” The Book of dead names.

Στο Μεγάλο Χάος κυκλοφορούν οι Μεγάλοι Παλιοί, οι Πρεσβύτεροι Θεοί και οι Ξεχασμένοι.

Ένα συνεχιζόμενο θέμα στο έργο του Lovecraft είναι η πλήρης ασχετοσύνη της ανθρωπότητας ενόψει των κοσμικών φρικαλεοτήτων που υπάρχουν στα σύμπαντα, με τον Lovecraft να αναφέρεται συνεχώς, ξανά και ξανά, στους Μεγάλους Παλιούς, ένα δυνατό Πάνθεο αρχαίων, ισχυρών Θεών, εξωδιαστατικοί, που κάποτε κυβερνούσαν το Σύμπαν που βρίσκεται και η Γη και που έκτοτε έχουν πέσει σε έναν θανάσιμο ύπνο. Όμως ετοιμάζονται να ξανά επιστρέψουν στους μορφικούς κόσμους, όταν τα άστρα θα είναι στην σωστή θέση. Ο Απόλυτος Υπερφυσικός Τρόμος, κι αυτό επειδή είναι βαθιά χαραγμένο στο Dna μας αναζητούμε την “ασφάλεια” (εδώ γελάμε) των Μεγαλουπόλεων. Η ώρα επιστροφής τους πλησιάζει, γιατί στο τέλος της προηγούμενης χιλιετίας ο αστερισμός της Μεγάλης Άρκτου κρεμάστηκε ανάποδα στο βόρειο ημισφαίριο.

Ο Lovecraft ονόμασε αρκετές από αυτές τις Θεότητες, συμπεριλαμβανομένων των Μ. Παλαιών, ως Cthulhu, Nyarlathotep, Azazoth, Choronzon, Yog-Sothoth, Hastur, Shub-Niggurath… κλπ. Με μερικές εξαιρέσεις, αυτό το χαλαρό Πάνθεον υπάρχει προφανώς «έξω» από τον κανονικό Χωροχρόνο. Αν και λατρεύονται από ανόητες ανθρώπινες και απάνθρωπες λατρείες, αυτά τα όντα γενικά φυλακίζονται ή περιορίζονται στην ικανότητά τους να αλληλοεπιδρούν με τους περισσότερους ανθρώπους (κάτω από την θάλασσα, μέσα στην Γη, σε άλλες διαστάσεις και ούτω καθεξής), τουλάχιστον μέχρι που ο άμοιρος πρωταγωνιστής εκτίθεται ακούσια σ’ αυτούς.

Ο Lovecraft για πρώτη φορά, ιδίως στο διήγημα του 1928, “The Call of Cthulhu“, έκανε αναφορά στο επώνυμο πλάσμα. Ωστόσο, ήταν ο Derleth που εφάρμοσε την έννοια σε όλους τους Μεγάλους Παλαιούς. Η πλειονότητα αυτών, έχει φυσικές μορφές, τις οποίες ο ανθρώπινος νους είναι ανίκανος να επεξεργαστεί. Στην απλή θέαση τους ο άνθρωπος τρελαίνεται, γιατί η “ενέργειά” τους είναι εξωδιαστατική.

Έξω από το διατεταγμένο σύμπαν αυτό το άμορφο χτύπημα της κατώτατης σύγχυσης που βλασφημεί και βγάζει φυσαλίδες στο κέντρο όλων των απείρων – ο απεριόριστος δαίμονας σουλτάνος Azathoth, του οποίου το όνομα, τα χείλη δεν τολμούν να μιλήσουν δυνατά, και που ροκανίζει πεινασμένα σε αδιανόητους, φωτισμένους χώρους πέρα από το χρόνο και το χώρο μέσα σε ένα πνιγμένο, τρελό χτύπημα ντραμς και την λεπτή μονότονη κραυγή των καταραμένων φλάουτων.

Αυτά τα, ούτε όντα, ούτε ενέργειες, περιφέρονται μισοκοιμισμένα αργά και τυφλά σαν να χορεύουν με απαίσιους ήχους από καταραμένα φλάουτα και πνιχτά τύμπανα και συριγμούς αέναα στο Μεγάλο Χάος. Αυτά τα παράσιτα του μυαλού λόγω της προφανούς ασυμβατότητας τους με την ανθρωπότητα τους ενδιαφέρει ως τροφή το συλλογικό υποσυνείδητο της ανθρωπότητας.

Μπορείτε να φανταστείτε ότι οι Μυστικές Εταιρίες, Στοές και τα υπέρτατα Λαγούμια τους λατρεύουν ως Θεούς τους; Όχι; Είστε πολύ βαθιά νυχτωμένοι για το ποιοι πραγματικά κυβερνούν τον πλανήτη. Οπότε οι ανθρωποθυσίες και παιδοφιλίες κλπ που ακούτε τελευταία είναι παιδική χαρά. Αν μπορούσατε να δείτε τα Altar των προσωπικών βωμών τους και ξέρατε τι είναι το Aeon of Maat και τι είναι η βαθύτερη Ceremonial Magick θα φρικάρατε τελείως.

Όταν δε ο Lovecraft άρχισε να γράφει προπολεμικά για το Πυρηνικό Χάος, είχε ήδη σφραγίσει την μοίρα του. Βλέπετε τα τσιράκια/υποτελείς/υπήκοοι τους, ήξεραν από πριν τι ‘θελαν να κατασκευάσουν.

Υπάρχουν μιαρές φυλές ανθρωποειδών πάνω στην γη που λατρεύουν ανοικτά και υπόγεια τους Μεγάλους Παλιούς. Φανταστείτε την κατάπληξη του Lovecraft όταν πήγε για πρώτη φορά στην Νέα Υόρκη από την μικρή επαρχιακή του πόλη και τους είδε φάτσα-μπουγάτσα… Είδε ο δύστυχος την σπορά των Αβυσσαίων… (λόγω λογοκρισίας, πολιτικής ορθότητας και Woke χαβούζας, δεν μπορώ να το γράψω… οπότε… κοντά στον νου κι η γνώση).




[…] «Βλέπω ότι είσαι προβληματισμένος», παρατήρησε ο καθηγητής. «Ας το δουλέψουμε πάλι στο μυαλό μας απόψε, και το ξαναπιάνουμε αύριο. Στο μεταξύ θέλω να διαβάσεις μερικά αποσπάσματα που σου έχω σημειώσει σε τούτα τα βιβλία, αλλά θα πρέπει να μελετήσεις το Νεκρονομικόν τώρα, γιατί πρέπει να το επιστρέφω στην βιβλιοθήκη απόψε».

Έτσι πήρα αμέσως μπροστά μου το αρχαίο βιβλίο στο οποίο ο Δρ Λάφαμ είχε σημειώσει δύο περίεργες περικοπές, τις οποίες μετέφραζα αργά καθώς τις διάβαζα. Ήταν περικοπές που υπαινίσσονταν την ύπαρξη αποτρόπαιων εξωγήινων πλασμάτων που παραμόνευαν αδιάκοπα κάπου έξω από τον κόσμο. Ο Αραβας συγγραφέας τα ονόμαζε “Εκείνοι- που-Περιμένουν”, και τους έδινε διάφορα ονόματα. Ένα μεγάλο απόσπασμα στο μέσον του πρώτου κομματιού μ’ εντυπωσίασε ιδιαίτερα.

«Ο Ούμπο-Σάθλα είναι η αξέχαστη πηγή από την οποία προήλθαν όλοι εκείνοι που αποτόλμησαν να ξεσηκωθούν ενάντια στους Πρεσβύτερους Θεούς οι οποίοι κυβερνούσαν από τον Μπετελγέζη, οι Μεγάλοι Παλιοί που πολέμησαν ενάντια στους Πρεσβύτερους Θεούς. Και αυτοί οι Μεγάλοι Παλιοί καθοδηγήθηκαν από τον Αζαθόθ, που είναι ο τυφλός και ηλίθιος Θεός, και από τον Γιογκ-Σοθόθ, που είναι το Παν-στο-Ένα και το Ένα-στο-Παν. Για αυτούς δεν υπάρχουν δεσμά του χρόνου και του χώρου, και γήινες όψεις τους είναι ο Ουμρ Ατ-Ταουίλ και οι Αρχαίοι.

»Οι Μεγάλοι Παλιοί ονειρεύονται αιώνια εκείνη την μελλοντική εποχή, όταν για μιαν ακόμη φορά θα εξουσιάσουν την Γη και όλο το σύμπαν του οποίου αποτελεί μέρος… Ο Μέγας Κθούλου θα αναδυθεί από την Ρ’λυέ· ο Χαστούρ, που είναι Εκείνος Που Δεν Επιτρέπεται Να Ονομαστεί, θα έρθει πάλι από το σκοτεινό άστρο που βρίσκεται κοντά στον Αλντεμπαράν στις Υάδες· ο Νυαρλαθοτέπ θα ουρλιάζει αιώνια στο σκοτάδι όπου κατοικεί, ο Σουμπ-Νιγκουρόθ, που είναι ο Μαύρος Τράγος με τα Χίλια Μικρά, θα γεννά και θα ξαναγεννά, και θα εξουσιάζει όλες τις νύμφες του δάσους, τους σάτυρους, τα εξωτικά και τον Μικρό Λαό, ο Λοϊγκόρ, ο Ζαρ και ο Ίθακουα θα διασχίσουν τους χώρους ανάμεσα στα άστρα και θα εξυψώσουν τους υποτακτικούς τους, που είναι οι Τσο-Τσο, ο Κθούγκα θα ανακτήσει το βασίλειό του από το άστρο Φόμλωτ- ο Τσαθόγκουα θα έρθει από το Ν’κάι…

«Όλοι αυτοί περιμένουν αιώνια στις Πύλες, γιατί η ώρα πλησιάζει, η ώρα φτάνει σύντομα, ενώ οι Πρεσβύτεροι Θεοί κοιμούνται, ονειρεύονται και αγνοούν ότι υπάρχουν εκείνοι που γνωρίζουν τα μαγικά δεσμά που έθεσαν επί των Μεγάλων Παλιών. Αυτοί θα μάθουν πώς να τα σπάσουν, όπως ήδη γνωρίζουν πώς να προστάζουν τους υποτακτικούς τους που περιμένουν Έξω, πέρα από τις πόρτες».

Το δεύτερο κομμάτι ήταν λίγο πιο κάτω, και ήταν εξίσου σημαντικό:

«Προστασία από τους μαγγανευτές και τους δαίμονες, από τους Αβυσσαίους, τα Ντολ, τα Βούρμι, τους Τσο-Τσο, τους Αποτρόπαιους Mι-Γκο, τα Σογκόθ, τα Γκαστ, τους Βαλούσιους και όλες τις παρόμοιες ράτσες και τα πλάσματα που υπηρετούν τους Μεγάλους Παλιούς και την Σπορά τους, προσφέρει το πεντάκτινο αστέρι που είναι σκαλισμένο σε γκρίζα πέτρα από το αρχαίο Μναρ, μόλο που είναι λιγότερο ισχυρό ενάντια στους ίδιους τους Μεγάλους Παλιούς.

»Ο κάτοχος αυτής της πέτρας μπορεί να προστάζει όλα τα πλάσματα που έρπουν, κολυμπούν, μπουσουλάνε, περπατούν ή πετούν, ακόμη και ως την πηγή από την οποία δεν υπάρχει γυρισμός. Θα είναι ισχυρό τόσο στην Γιε όσο και στην μεγάλη Ρ’λυέ, τόσο στο Υ’χανθλέι όσο και στο Καντάθ, τόσο στον Γιουγκόθ όσο και στην Ζοθίκ, τόσο στο Ν’Κάι όσο και στο Κ’νγιάν, τόσο στο Καντάθ στην Παγωμένη Ερημιά όσο και στην λίμνη της Χάλι, τόσο στην Καρκόσα όσο και στην Ιμπ.

«Και ωστόσο, καθώς τα άστρα θα σβήνουν και θα παγώνουν, καθώς οι ήλιοι και τα διαστήματα ανάμεσα στα άστρα θα μεγαλώνουν, το ίδιο θα σβήνει και η δύναμη των πάντων —τόσο του πεντάκτινου αστεριού όσο και των δεσμών που έθεσαν οι καλοσυνάτοι Πρεσβύτεροι Θεοί στους Μεγάλους Παλιούς. Και θα έρθει μια εποχή, όπως είχε έρθει και άλλοτε, όταν θ’ αποδειχτεί ότι

Δεν είν’ νεκρό εκείνο που αιώνια μπορεί να περιμένει, Μα με το διάβα των παράξενων αιώνων ως κι ο θάνατος μπορεί να πεθαίνει.

Τα υπόλοιπα βιβλία, καθώς και ορισμένα φωτοαντίγραφα χειρογράφων βιβλίων που απαγορεύονταν να βγουν από τη βιβλιοθήκη του Μισκατόνικ, τα πήρα μαζί μου στο σπίτι. Και εκείνη την νύχτα βυθίστηκα στα πιο παράξενα και τρομερά κείμενα.

Διάβασα κείμενα από τα Πνακοτικά Χειρόγραφα από τα Αποσπάσματα της Κελαινώ, από το Έρευνα στα Μυθικά Πρότυπα των Σύγχρονων Πρωτογόνων με Ειδική Μνεία στο Κείμενο της Ρ’λυέ του καθηγητή Σρούσμπερυ, από το ίδιο το Κείμενο της Ρ’λυέ, από το ΚυλτντεΓκουλ τουκόμη ντΈρ- λέτ, από το Ουναουσπρέχλιχεν Κούλτεν του Φον Γιούντστ, από το Ντε Βέρμις Μιστέριις του Λούντβιχ Πριν, από το Βιβλίο του Τζυάν, από το Ψαλμωδίες των Ντολ και, τέλος, από το Επτά Απόκρυφα Βιβλία του Χσαν.

Διάβασα για τρομερές και βλάσφημες λατρείες από αρχαίες και προανθρώπινες εποχές, που είχαν διατηρηθεί σε ορισμένες ακατονόμαστες μορφές ως τις μέρες μας σε απόμακρες γωνιές της γης. Εντρύφησα σε δυσνόητες περιγραφές για ακαθόριστες προανθρώπινες γλώσσες με ονόματα όπως Άκλο, Ναακάλ, Τσαθόγιο και Τσιάν.

Συνάντησα φρικαλέους υπαινιγμούς για αβυσσαλέα διαβολικές τελετουργίες και “παιχνίδια”, όπως τις Μάο και Λοϋάθικ. Βρήκα πάμπολλες αναφορές σε ονόματα τόπων απίστευτης αρχαιότητας — για την Κοιλάδα του Πναθ, την Ούλθαρ, το Ν’γκάι και το Νγκρανέκ- για το Ουθ-Ναργκάι και την Σαρνάθ την Καταδικασμένη, για το Θροκ και το Ινγκανόκ, για το Κυθαμίλ και την Λεμουρία, για το Χάθεγκ-Κλα και το Χοραζίν, για την Καρκόσα, το Γιαντίθ, το Λομάρ και το Γ ιαν-Χο.

Και συνάντησα αναφορές και για άλλα πλάσματα, τα ονόματα των οποίων καταγράφονταν στον όλο εφιάλτη της απίστευτης και ανείπωτης φρίκης, που γινόταν ακόμη πιο αβάσταχτη από τις συνοδευτικές περιγραφές συμβάντων που μπορούσαν να εξηγηθούν μονάχα στα πλαίσια αυτής της δαιμονικής παράδοσης.

Βρήκα γνωστά και άγνωστα ονόματα, τρομακτικές περιγραφές και απλούς υπαινιγμούς για ασύλληπτες μορφές τρόμου σε αφηγήσεις για τον Γιγκ, τον τρομερό θεό-φίδι, για τον Άτλακ-Νάκα με την αραχνίσια μορφή, για τον Γκνοφ-Χεκ, για το «τριχωτό πλάσμα» που είναι γνωστό και σαν Ραν-Τεγκόθ, για τον Τσάουγκαρ Φάουγκν, την βαμπιρική θεότητα, και για τα δαιμονικά λαγωνικά του Τίνταλος που τριγυρίζουν στις γωνιές του χρόνου.

Και, ξανά και ξανά, είδα ν’ αναφέρεται το όνομα του Γιογκ-Σοθόθ, του «Παν-στο-Ένα και Ένα-στο-Παν», η απατηλή μεταμφίεση του οποίου είναι ένα σύνολο από ιριδίζουσες σφαίρες που κρύβουν πίσω τους την αρχέγονη φρίκη του.

Διάβασα για όλα αυτά τα πράγματα που κανένας θνητός δεν θα ’πρεπε να ξέρει, και για καταστάσεις που θα εξανέμιζαν κάθε ίχνος λογικής από έναν ευαίσθητο ανθρώπινο νου. Αυτά τα πράγματα θα ήταν καλύτερα να καταστρέφονται, γιατί η γνώση τους μπορεί να κρύβει απίστευτα σοβαρούς κινδύνους για την ανθρωπότητα. Και φοβερή συνέπεια μπορεί να είναι η επιστροφή και επανακυριαρχία των Μεγάλων Παλιών, που εξορίστηκαν για πάντα από το αστρικό βασίλειο του Μπετελγέζη από τους Πρεσβύτερους Θεούς, την εξουσία των οποίων είχαν αψηφήσει αυτά τα δαιμονικά όντα.

Πέρασα το μεγαλύτερο μέρος εκείνης της νύχτας διαβάζοντας, και το υπόλοιπο μέρος το έβγαλα άυπνος, ενώ στο μυαλό μου κλωθογύριζαν εκείνα τα φοβερά στοιχεία που είχα διαβάσει. Κυριολεκτικά φοβόμουν να κοιμηθώ, μήπως και το ασυνείδητο πλάσει στα όνειρά μου εικόνες από κείνη την απόκοσμη και αποτρόπαιη μυθολογία που μόλις είχα διαβάσει. Και δεν ήταν μονάχα τα όσα είχα διαβάσει, αλλά και οι πειστικές αναλύσεις του Δρα Σενέκα Λάφαμ, τις ανθρωπολογικές γνώσεις του οποίου ελάχιστοι άνθρωποι κατείχαν, και ακόμη λιγότεροι ξεπερνούσαν.

Χώρια απ’ αυτό, βρισκόμουν σε πολύ μεγάλη έξαψη για να κοιμηθώ. Οι εικόνες που μου είχαν αποκαλύψει οι σελίδες εκείνων των σπάνιων και τρομακτικών βιβλίων έκρυβαν μια τέτοια κοσμική απεραντοσύνη και τόσο τρόμο και φρίκη για όλη την ανθρωπότητα, που η κάθε συνειδητή μου προσπάθεια αναλωνόταν απλώς στον αγώνα να ξαναγυρίσω σε μια πιο φυσιολογική ψυχική κατάσταση.

Την άλλη μέρα έφτασα στο γραφείο του Δρα Λάφαμ πιο νωρίς από τη συνηθισμένη μου ώρα, αλλά ο εργοδότης μου ήταν κιόλας εκεί. Προφανώς δούλευε από ώρα, γιατί το γραφείο μου ήταν φορτωμένο χαρτιά γεμάτα με διάφορες φόρμουλες, σχεδιαγράμματα, χάρτες και σχέδια του πιο παράξενου είδους.

«Α, τα διάβασες», είπε, καθώς ακουμπούσα τα βιβλία σε μια γωνιά του γραφείου του.
«Ξενύχτισα», αποκρίθηκα.
«Το ίδιο κι εγώ —για ατέλειωτες νύχτες όταν πρωτόπεσαν στα χέρια μου».
«Αν αυτά τα πράγματα είναι έστω και στο ελάχιστο αληθινά, τότε θα πρέπει ν’ αναθεωρήσουμε όλα όσα πιστεύουμε για το χρόνο και το χώρο, ακόμη και για τις ίδιες μας τις αρχές».

Έγνεψε καταφατικά σαν αυτό να μην του έκανε καμία εντύπωση. «Ο κάθε επιστήμονας ξέρει ότι οι περισσότερες γνώσεις μας βασίζονται σε ορισμένα θεμελιώδη αξιώματα που, όταν βρεθούμε αντιμέτωποι με εξωγήινες νοημοσύνες, μπορεί να καταρρεύσουν. Ίσως θα χρειαστεί τελικά ν’ αλλάξουμε όλα τα πιστεύω μας. Παρ’ όλα αυτά και άλλα βιβλία, η φύση αυτού που συνήθως αποκαλούμε “Άγνωστο” εξακολουθεί να είναι θέμα εικασίας. Αλλά νομίζω ότι δεν μπορούμε ν’ αμφιβάλλουμε ότι, τελικά, κάτι υπάρχει έξω από τον κόσμο μας.

»Το συγκεκριμένο μυθολογικό σύστημα που μας απασχολεί, αναγνωρίζει την ύπαρξη δυνάμεων του καλού και του κακού, ακριβώς όπως και ορισμένα άλλα συστήματα που τα γνωρίζεις και δεν χρειάζονται ανάλυση, όπως ο Χριστιανισμός, ο Βουδισμός, ο Μωαμεθανισμός, ο Κομφουκιανισμός, το Σίντο, ουσιαστικά όλα τα γνωστά θρησκευτικά συστήματα. Υπάρχουν όμως συγκεκριμένοι λόγοι σ’ αυτό το ιδιαίτερο μυθολογικό σύστημα που μας επιβάλλουν να δεχτούμε την ύπαρξη κάτι ξένου πέρα από τον κόσμο μας.

«Όπως διαπίστωσες και μόνος σου, μονάχα αν δεχτούμε αυτό το μυθολογικό σύστημα, κατά ένα σημείο τουλάχιστον, μπορούμε να εξηγήσουμε τα όσα παράξενα και τρομερά καταγράφονται σ’ αυτά τα βιβλία. Και όχι μονάχα αυτά, αλλά και έναν πολύ μεγάλο αριθμό από αποκρυμμένα ή συγκεκαλυμμένα γεγονότα που έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τις επιστημονικές μας γνώσεις. Τα γεγονότα αυτά συμβαίνουν καθημερινά σε όλα τα σημεία του κόσμου και μερικά έχουν συγκεντρωθεί και δημοσιευτεί σε δύο αξιόλογα βιβλία από έναν άγνωστο συγγραφέα, τον Τσαρλς Φορτ. Τα έργα αυτά είναι “Το βιβλίο των καταραμένων” και το “Νέες Χώρες” και σου συνιστώ θερμά να τα διαβάσεις. […] Χ. Φ. Λάβκραφτ

Cults Of The Shadow (Οι Λατρείες της Σκιάς)

H Ψυχο-Σεξουαλική Ουσία της Σκιάς και άλλα απίστευτα, ο Austin O. Spare με τα Sorceries of Zos, οι Ξεχασμένοι του Allen Holub, η υλοποίηση των Μασκών της Steffi Grant και το Shrine of Set, The Black Sun (όπως δεν τον έχετε δει ποτέ) του Samuel Adkins, The Ophidian Shiva-Set-Saturn του Michael Bertiaux και πάρα πολλά που δεν μπορώ ούτε καν να αναφέρω σε μια ανάρτηση, πόσο μάλλον να επεκταθώ.

Η παμπάλαια Δρακονιανή Παράδοση της Αιγύπτου βάραινε πάντα τις Σκοτεινές Δυναστείες. Ο Grant μάλιστα τόνιζε τις παράλληλες τάσεις της Γνωστικής και της Καμπαλιστικής παραδόσεως με την Λαβκράφτια Μυθολογία. Το σημείο που ο Kenneth Grant τονίζει μέσω της Typhonian Trilogy του είναι ότι ο Lovecraft μπορεί να γίνει αντιληπτός στο γενικό πλαίσιο όλης της Mystery Tradition. O Sax Rohmer και ο H.P.Lovecraft είχαν άμεση και συνειδητή εμπειρία των εσωτερικών πεδίων και αποκατέστησαν επαφή με Μη-Χωρικές οντότητες.

Και οι δυο συγγραφείς παράκρουσαν από την πραγματική αντιπαράθεση με οντότητες που ήταν εύκολα αναγνωρίσιμες ως οι απεσταλμένοι του Choronzon-Shugal, τον φύλακα στο κατώφλι. Οι μάσκες αυτών των οντοτήτων απέκτησαν τόσο συναρπαστική σαφήνεια που κανένας τους δεν μπόρεσε να δει από πίσω. O Lovecraft δίστασε και γύρισε πίσω όταν έφτασε στο χείλος της Αβύσσου.

Ο Dr. John Dee (1527-1608) είναι ο πρώτος που άφησε λεπτομέρειες από την επικοινωνία ανθρώπων και κατοίκων του αδιάστατου, (χωρίς Μορφικές διαστάσεις) του κενού μεταξύ των συμπάντων. Μάλιστα ο Lovecraft του αποδίδει την μοναδική Αγγλική μετάφραση του Necronomicon του τρελού Άραβα Abdul Alhazred.


[…] Φυσικά μου πήρε χρόνο να εκτιμήσω την σημαντικότητα, αν όχι του ίδιου του Lovecraft, τουλάχιστον των δυνάμεων που απελευθέρωσε. Αρχικά βρισκόμουν σε σύγχυση από την ανεπαρκή του κατανόηση σχετικά με την επιστήμη, τα βουνά του που ήταν ψηλότερα από την θέση των Ιμαλάϊων, όχι στην Σελήνη, αλλά στην ήπειρο της Ανταρκτικής – που είχε εξερευνηθεί ήδη στην εποχή που έγραφε, πριν τον πόλεμο. (Ήμουν στην πραγματικότητα μέλος της αποστολής που πήγε στην Ανταρκτική σταλμένο από το Γερμανικό κράτος εκείνη την εποχή, για την οποία έχει γίνει πολύ συζήτηση).

Η έρευνα που πραγματοποίησα κατά την επίσκεψή μου στο New England τον Μάρτιο, 1975 έδειξε χωρίς αμφιβολία ότι ο Winfield Lovecraft ήταν μέλος του Αιγυπτιακού Κλάδου του Ελευθεροτεκτονισμού που ιδρύθηκε ή τουλάχιστον εκδηλώθηκε από τον Alexander, Count Cagliostro, ναι, που ήταν μεν απατεώνας, αλλά παράλληλα και επικίνδυνος χειριστής των μυστικών δυνάμεων.

Στην πόλη Providence, Rhode Island αυτή η κοιμισμένη πόλη που έχει προσφέρει τόσο στον πολιτισμό και σε θέματα που αφορούν το πνεύμα, μου δημιουργήθηκαν απορίες, οι οποίες με οδήγησαν σε αυτούς που ασκούν την σύγχρονη Αιγυπτιακή Μασονία. Όπως σου είναι γνωστό, αυτοί διατηρούν μία μεγάλη αποκρυφιστική γνώση που εκφράζεται σε τελετουργίες που εξηγούνται μόνο στους μυημένους, αν και διαδίδονται ως ένα βαθμό σαν απλά τελετουργικά από εκείνους που ασκούν την απλή Μασονία.

Καθώς ήδη γνωρίζεις, όλες οι Μασονικές τελετουργίες είναι λίγο έως πολύ μυστικές, αλλά όχι και τόσο μυστικές σαν εκείνες των σκοτεινών σεκτών- ή θα πρόσθετα, εκείνων των υψηλόβαθμων, των κατά τα άλλα κανονικών Στοών. Δεν είναι μυστικό, ότι κατά την διάρκεια της μακριάς ζωής μου έχω συμμετάσχει σε διαφορετικές Μασονικές, μαγικές και σουφιστικές σέκτες ώστε να μεγαλώσω τον όγκο των πληροφοριών μου που είναι σχετικές με αυτές τις δραστηριότητες.

Δεν χρειάζεται να κατονομάσω ότι αυτές τις δραστηριότητες που υπαγορεύτηκαν περισσότερο από την επιστημονική μου περιέργεια, παρά από θαυμασμό και που επικεντρώνονταν στην συγκέντρωση υλικού, το οποίο -θεωρητικά τουλάχιστον- μπορεί να εκδοθεί, μου δημιούργησαν πολλούς εχθρούς. Αυτές οι σέκτες ήταν ποικίλου περιεχομένου, με τις περισσότερες να μην είναι τίποτα παραπάνω από ημι-ροταριανές ομάδες μαζί με μερικές αμπελοφιλοσοφίες, άλλες ήταν πραγματικές πολιτικές συνωμοσίες, ιδιαιτέρως πετυχημένες γιατί λειτουργούσαν παρασκηνιακά, και άλλες ακόμα που είχαν αξιοσημείωτη εμπειρία στη μαγεία και μερικές φορές εξαιρετικά επικίνδυνης φύσεως.

Οι Αιγύπτιοι Μασόνοι ανήκουν στην τελευταία αυτή κατηγορία και έχουν επηρεάσει σε εκτεταμένο βαθμό και άλλα παρακλάδια της Μασονίας με τα πυραμιδοειδή τελετουργικά τους (δες παραπάνω). Στην πραγματικότητα, πολλά από τα μέλη τους, συμπεριλαμβανομένου και του πατέρα του Lovecraft έχουν υπάρξει μέλη και αμιγώς κανονικών Μασονικών στοών που έχουν σχέση με την Μεγάλη Στοά του Λονδίνου (κάτι που ισχύει για τις περισσότερες Αμερικάνικες Μασονικές Στοές) και που δικαίως υποστήριξε, ο όχι κάτι λιγότερο από αυθεντία, είναι η Nesta Webster, ότι είναι εντελώς αβλαβείς.

Ωστόσο, οι Αιγύπτιοι Μασόνοι έχουν περισσότερη σχέση με τη Grand Orient Lodge of France, η οποία αρχικά είχε οργανωθεί από τους Weishaupt Illuminati και έχει σχέση με τη Society of Jacobins στην οποία και ανήκε καθένας από τους ηγέτες της Γαλλικής Επανάστασης, και που σήμερα ανάμεσα στα μέλη της είναι και ο πρόεδρος Giscard D’Estaing και ο λεγόμενος αντίπαλός του Μ. Mitterand.

Ένας μυστικός Illuminatus και Ιακωβίνος ήταν ο Giuseppe Balsamo, με το κωδικό όνομα Cagliostro, ο οποίος όπως και ο Rasputin στην Ρωσία, είχε ρόλο κλειδί στην Επανάσταση στην δυσφήμιση της βασιλικής οικογένειας (στην περίπτωση της Marie Antoinette και του διαμαντένιου κολιέ) και είχε διδαχθεί προσωπικά από τον ίδιο τον Weishaupt—αυτόν τον Ιησουίτη συνωμότη, του οποίου το ανέκδοτο έργο περιλαμβάνει ανάμεσα σε πολλά άλλα και το αρχικό κείμενο αυτού που αργότερα έγινε γνωστό σαν το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, όταν αυτό δημοσιεύτηκε τελικά το 1848.

Το ενδιαφέρον που παρουσιάζει ο Cagliostro σε ό,τι αφορά εμάς παρουσιάζεται στο γεγονός ότι άφησε συγκεκριμένα χειρόγραφα στους ακολούθους τους στην Αιγυπτιακή Σέκτα, συμπεριλαμβανομένων και αποσπασμάτων από το αρχικό Necronomicon. Μπορεί να ακούγεται περίεργο, ότι αυτό το σχεδόν άγνωστο πρόσωπο, ένας ταπεινός κάτοικος του Palermo θα είχε στην κατοχή του ένα τόσο σημαντικό έγγραφο.

…Πρέπει να σου πω, έχοντας ένα συγκεκριμένο προαίσθημα, ότι τα νοητικά παράσιτα για οποία έχεις γράψει υπάρχουν όλα, πραγματικά, έχουν επιρροή και ακόμα κάτω από διαφορετικές μορφές είναι ορατά. Το να τα περιγράψω σαν διαβολικά, όπως και έκανα όταν αρχικά τα συνάντησα στην πορεία της έρευνάς μου είναι γελοιωδώς ανεπαρκές. Είναι σαν ένα μυρμήγκι να θεωρεί κακό έναν μυρμηγκοφάγο. Ακόμα καλύτερα, είναι σαν τα μυρμήγκια να θεωρούν έναν άνθρωπο κακό επειδή καταστρέφει την φωλιά τους.

Γιατί τα νοητικά παράσιτα είναι μία πτυχή αυτών που ονόμαζε ο Lovecraft, Μεγάλοι Παλαιοί, οι οποίοι διατίθενται το κακό μόνο στο βαθμό που τα μεγάλα κενά του εσωτερικού νου μας τους ενδιαφέρουν, σαν μία σφαίρα προς εξερεύνηση (ή καλύτερα, θα έλεγα ότι είναι το μεγάλο συλλογικό ασυνείδητο που μοιραζόμαστε, το οποίο τους ενδιαφέρει), ενώ η μικροαστική οντότητα της ύπαρξής μας δεν τους ενδιαφέρει περισσότερο από ό,τι ενδιαφέρει εμάς η αντίστοιχη των μυρμηγκιών.

Είναι το ημι-αιώνιο (θα τολμούσα να πω «αιώνιο) πνεύμα το οποίο τους ενδιαφέρει. Είναι, όμως, κουραστικό να είναι κάποιος το παιχνιδάκι των δυνάμεων που είναι ταυτόχρονα στοιχειώδες και με γνώση. Κουράστηκα, όπως ένα γατάκι κουράζεται στα παιχνίδια στα χέρια των αμείλικτων παιδιών. Οι πονοκέφαλοί μου που ήταν συχνά η αιτία για να παραπονιέμαι γίνονται όλο και περισσότερο πιο δυνατοί, και τώρα μπορώ να εργαστώ μόνο για μερικές ώρες. Παραμένει, όμως, ο τρόμος που πριν ήταν απλά μία συνειδητή περιέργεια. Σε προειδοποιώ μία φορά και δύο φορές. Πρέπει να είσαι προσεκτικός, τολμηρός, αλλά μετρημένος. Ο Δρόμος οδηγεί προς τα μέσα…

Τις ευχές μου, και θα επιστρέψω στο ζήτημα αυτό όταν νιώσω καλύτερα.

Με μεγάλη εκτίμηση, Dr. Stanislaus Hinterstoisser

ΥΓ. από τον Dr. Carl Tausk: όπως πληροφορηθήκατε από το τηλεγράφημά μου, ο Dr. Hinterstoisser πέθανε λίγο καιρό μετά αφού έγραψε τα παραπάνω. Ευτυχώς, έχω το κυριότερο μέρος των σημειώσεων του και την μερική μετάφρασή του στο Necronomicon. […]



Π Ε Ρ Ι Χ Ω Ρ Ι Σ Ι Σ.

Γιατί αυτή η λέξη είναι τρομακτικό πρόβλημα για τους Θεούς; (Ναι, είναι αρχαία Ελληνική με δυο ι)

Γιατί πάτησαν την μπανανόφλουδα, μεγαλοπρεπέστατα.

Μετά από τον θάνατο τους, κι αν, με κόπο καταφέρνουν να φτάσουν στο Ανώτερο Νοητικό πατώντας επί πτωμάτων (κι όχι μόνο ενεργειακά) λόγο της απίστευτης διαφοράς στον χρόνο, στις διαστάσεις, π.χ. κάνω ένα δευτερόλεπτο να σηκώσω τον αναπτήρα μου εδώ στον τρισδιάστατο κόσμο, στον Αστρικό κόσμο περνάνε κατά μέσο όρο 50 γήινα χρόνια και στον Νοητικό κόσμο αντίστοιχα, εκατομμύρια γήινα χρόνια!!! Φυσικά βαριούνται, τόσα εκατομμύρια χρόνια δεν περνούν με τίποτα, εφόσον έχουν μ ο ρ φ ή (από υπέρλεπτη ύλη μεν, αλλά μ ο ρ φ ή) από εκεί “ψηλά” ή “μακρυά” και γι’ αυτό, παίζουν μ’ εμάς τ’ ανθρωπάκια, τις μαϊμουδίτσες.

Αντί να κάνουν αυτό που έπρεπε, όταν είχαν την ευκαιρία, δηλαδή να βγουν εκτός δημιουργίας στο Άμορφο, παίρνοντας το εισιτήριο από εδώ κάτω (Ναι, εδώ κάτω), όλοι μας από εδώ κάτω θα το πάρουμε ! Αν μπορέσουμε- ανεβήκαν, καταναλώνοντας, τρώγοντας (κι όχι μόνο ενεργειακά) Ζ Ω Η !!! Εσύ φυσικά δεν γνωρίζεις ότι και οι Θεοί πεθαίνουν, πόσο μάλλον ότι έχουν δικά τους προβλήματα να λύσουν.

Διότι, ότι έχει μορφή απαιτεί ενέργεια για να την διατηρήσει.

Η ΖΩΗ τρέφεται με Ζ Ω Η.

Η Ζωή τρέφεται με ζωή, είτε ζωντανή ζωή, είτε νεκρή ζωή. Το με τι είδους ζωή τρέφεσαι είναι που καθορίζει και την πορεία σου, είτε είσαι Θεός, Ηρωας ή Ανθρωπος. Όπως κάποιοι άνθρωποι τρώνε ζώα, δηλ. ένα βασίλειο κάτω από αυτούς, αντί να τρώνε καρπούς που είναι δύο βασίλεια κάτω από τους ανθρώπους, έχουν το ίδιο πρόβλημα. Καταναλώνουν Ζωή. Στην ίδια παγίδα έπεσαν και οι Θεοί, (όλοι, οι αποκαλούμενοι ή μη, Θεοί, Ηρωες, Άγιοι, Δαίμονες, Αγγέλοι, Διαβόλοι και Τριβόλοι).

Όποιος είναι έμψυχος και συνειδητοποιημένος είναι καρποφάγος. Τελεία και Παύλα. Οι Θεοί το γνωρίζουν φυσικά αυτό και έτσι αφού ξεπεράσουν το εδώ επίπεδο φροντίζουν να τρέφονται με ζωή πάντα δυο βασίλεια πιο κάτω, για να μην ξανά- ξεπέσουν εδώ, Αλλά… Δεν μπορούν να μείνουν αιώνια εκεί, με ότι κι αν τρέφονται. Άρα…

Αφού φτάσουν στην άκρη της φούσκας του Ανώτερου Νοητικού, στην άκρη της δημιουργίας, διαπιστώνουν με τρόμο ότι δεν μπορούν να τρυπήσουν την φούσκα. Δεν μπορούν να ξεφύγουν από την φυλακή της δημιουργίας. Είναι εγκλωβισμένοι μέσα στην δημιουργία, μέσα στο MATRIX. Δεν μπορούν να ξεφύγουν από την φυλακή, αλλά ούτε και μπορούν να κρατηθούν επ’ αόριστον στο Νοητικό και οι Θεοί είναι, ότι τρώνε για όλα τα όντα μέσα στις δημιουργίες ισχύει αυτό, τρώγοντας ενέργεια από κατώτερα από αυτούς βασίλεια αρχίζουν ξανά την κάθοδο προς τα δω, την οποία κάθοδο, τρέμουν. Έτσι αντλούν ενέργεια από τα ανθρωπάκια/προβατάκια μέσω των αυτόκλητων αντιπροσώπων με τις μαύρες ρόμπες.

Ποιοι είναι αυτοί οι αντιπρόσωποι; Τους ξέρετε! Οι αρχηγοί των Μυστικών Εταιρειών, Στοών, (sic) και Λαγουμιών, το Βατικανό, οι εκκλησίες όλων των ειδών, χρωμάτων κι αποχρώσεων, κάθε είδους ομάδα που μαζεύει μεγάλη μάζα ανθρώπων, ποδόσφαιρο, συναυλίες, πολιτική κλπ κλπ. πιο ψηλά οι Επικυρίαρχοι, πιο ψηλά, άλλοι και πάει λέγοντας. Άσε και που να μπορούσαν να ξεφύγουν από την Δημιουργία, θα έβγαιναν στο Μεγάλο Χάος …μπρρρ εκεί θα είχαν να αντιμετωπίσουν τους Μεγάλους Παλιούς, τους Ξεχασμένους κι άλλα καλούδια, [πολλά …μπρρρρ] !!! Διαβάστε και λίγο X. Φ. Λάβγκραφτ!!

Κάτι τρέμουν, οι Θεοί!!! Τι Άραγε;

Τρέμουν την Εξίσωση των Χρόνων που συμβαίνει στο τέλος κάθε Μεγάλου Ενιαυτού του Πλάτωνα (λέμε τώρα).

Κάθε 26.000 χρόνια του Γήινου Γραμμικού Χρόνου κάτι συμβαίνει, αλλά ελάχιστοι το γνωρίζουν και ακόμη πιο ελάχιστοι έχουν την απαιτούμενη ενέργεια να το καταλάβουν. Γιατί τότε εξισώνονται οι χρόνοι (αυτή είναι η διαφορά των διαστάσεων ενεργειακά) και έρχονται όλοι ενώπιος ενωπίω… και ξέρουν καλά, ότι αφού τα ανθρωπάκια ξεπεράσουν το αρχικό σοκ (μόνο όσοι αντέξουν και είναι προετοιμασμένοι ενεργειακά) τότε τα κεφάλια των Θεών, θα κυλήσουν στην άσφαλτο. Τρέμουν, την Σφαγή τους, από τα “ανθρωπάκια”.

Γι’ Αυτό Ψεκάζουν τους Ουρανούς πάνω από τα Κεφάλια μας.

Και για να μην συμβεί αυτό, για να αποτρέψουν το αιματοκύλισμα και το τέλος των Θεών, των εαυτών τους δηλαδή, που το περίμεναν με τρόμο στις 21 Δεκεμβρίου 2012, φροντίζουν με τους λακέδες τους (είπαμε κυρίαρχοι κι επικυρίαρχοι) να μας ψεκάζουν με οξείδια μετάλλων. Ο λόγος που ψεκάζουν, είναι απίστευτα απλός, αυξάνουν την αγωγιμότητα του πυκνωτή Γης Ατμόσφαιρας. Με αυτόν τον τρόπο περνάει ο Αιώνας μέσα στον Αιώνα. Κρατάει λοιπόν χιλιοστά του δευτερολέπτου, δεν το καταλαβαίνει κανείς και η κατάσταση στην φυλακή παραμένει η ίδια.

…Αυτό ονομάζεται «ΠΕΡΙΧΩΡΙΣΙΣ».

Λέγοντας Θεοί νοούνται οι υπηρέτες των δαιμονικών Μεγάλων Παλαιών (όχι οι ίδιοι οι Μεγάλοι Παλαιοί) αυτούς λατρεύει το ανθρώπινο ζώο. Νοούνται οι Αβρααμικοί Θεοί (που είναι όλοι ίδιοι με διαφορετικό όνομα για διαφορετική ανθρωπόμαζα) Γιαχβέ/Χριστός/Αλλάχ /Σατανάς/Βούδας/Κρίσνα με όλους τους παρατρεχάμενους αγίους τους, ο Βούδας και οι συν αυτώ, Ολύμπιοι, Αιγύπτιοι (η τριάδα Όσιρις, Ίσις, Ώρος και Σετ) Ινδοί, Βόρειοι (Μίντγκαρντ και Άσγκαρντ) οι Νάνοι, τα Ξωτικά του Φωτός, οι Γίγαντες, τα Ξωτικά του Σκότους οι Βανίροι οι Εσίρ κλπ. Νότιοι, Αρχάγγελοι, Αγγελούδια, Χερουβείμ κι Εξαπτέρυγα, δηλαδή κάθε Θεός, Ηρωας, Διάβολος, Δαίμονας και υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες μόνο από τους ανθρωπόμορφους, σκέψου τι γίνεται στα αλλότρια DNA που σουλατσάρουν ανάμεσα μας κι έχουν τους δικούς τους Θεούς, Διαβόλους, Ηρωες και λοιπά Θεϊκά Παράσιτα.

Η λέξη Θεός (Θεοί) υιοθετήθηκε από τους αοιδούς της προφορικής ποιητικής αφήγησης (ηρωική, επική ποίηση) για να ενοφθαλμίσουν (μπολιάσουν) τις επιθυμίες των ηρώων, με αποτέλεσμα να σχηματιστούν τα όντα αυτά που αποκαλούμε Θεούς. Ο Ηρόδοτος μας λέει ότι οι αοιδοί έπλασαν τους Θεούς και συμφωνώ με τον Ηρόδοτο. Συμφωνώ και με τον Ησίοδο ο οποίος λέει ότι κάποτε Θεοί και Θνητοί μαζεύτηκαν για να ψήσουν και να φάνε αρνιά. Μπορεί οι Θεοί να τρώνε νέκταρ, να πίνουν αμβροσία και να χέζουν αθάνατα σκατά, τους έτρεχαν όμως τα σάλια όταν μύριζαν την τσίκνα που ανέβαινε στον ουρανό από τα παϊδάκια που έψηναν οι τσομπαναραίοι ήρωες.

Οι Βασίλισσες απαιτούν την μη εξίσωση των χρόνων για να μην διαταραχθεί το μαντρί της ανθρωπόμαζας.

…και για όποιους θελήσουν να πιαστούν από τα μαλλιά τους για να αποδείξουν ότι η λέξη «περιχώρισις» είναι γραμματικό λάθος!

Αναξαγόρας: Περιχώρισις

Fragmenta 12.4 ‘to Fragmenta 12.20: «τὰ μὲν ἄλλα παντὸς μοῖραν μετέχει, νοῦς δέ ἐστιν ἄπειρον καὶ αὐτοκρατὲς καὶ μέμεικται οὐδενὶ χρήματι, ἀλλὰ μόνος αὐτὸς ἐπ᾽ ἐωυτοῦ ἐστιν. εἰ μὴ γὰρ ἐφ᾽ ἑαυτοῦ ἦν, ἀλλά τεωι ἐμέμεικτο ἄλλωι, μετεῖχεν ἂν ἁπάντων χρη μάτων, εἰ ἐμέμεικτό τεωι• ἐν παντὶ γὰρ παντὸς μοῖρα ἔνεστιν, ὥσπερ ἐν τοῖς πρόσθεν [B 11] μοι λέλεκται• καὶ ἂν ἐκώλυεν αὐτὸν τὰ συμμεμειγμένα, ὥστε μηδενὸς χρήματος κρατεῖν ὁμοίως ὡς καὶ μόνον ἐόντα ἐφ᾽ ἑαυτοῦ. ἔστι γὰρ λεπτότατόν τε πάντων χρημάτων καὶ καθαρώτατον, καὶ γνώμην γε περὶ παντὸς πᾶσαν ἴσχει καὶ ἰσχύει μέγιστον• καὶ ὅσα γε ψυχὴν ἔχει καὶ τὰ μείζω καὶ τὰ ἐλάσσω, πάντων νοῦς κρατεῖ. καὶ τῆς περιχωρήσιος τῆς συμπάσης νοῦς ἐκράτησεν, ὥστε περιχωρῆσαι τὴν ἀρχήν. καὶ πρῶτον ἀπό του σμικροῦ ἤρξατο περιχωρεῖν, ἐπὶ δὲ πλέον περιχωρεῖ, καὶ περιχωρήσει ἐπὶ πλέον. καὶ τὰ συμμισγόμενά τε καὶ ἀποκρινόμενα καὶ διακρινόμενα πάντα ἔγνω νοῦς.»

Οι Θεοκτόνοι είναι πάντοτε οι Θνητοί και πάντοτες Ελληνικού DNA.

Σήμερα για να αποκτήσουμε την Θεοκτόνα Δύναμη του και να εξοντώσουμε τους ίδιους Θεούς που καταδυναστεύουν την ανθρώπινη ζωή πρέπει να τους μοιάσουμε σε Θεοκτόνα Πολεμική, Δύναμη, Θάρρος κι Επιθετικότητα. Γι’ αυτό είναι τόσο πολύτιμο το βιβλίο “Η Τέχνη του Πολέμου” του Sun Tzu.

Εκατοντάδες ασκήσεις θα βρεις και στην Τριλογία της Ηούς Αναγνώστου “Η ΥΨΗΛΗ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΕΞΑΠΑΤΗΣΗΣ”

Μόνο θάνατος κι εξολόθρευση ταιριάζει σε κάθε λογής Θεό/Τσαρλατάνο κι αυτό το πετυχαίνει, όποιος διαθέτει την Πολεμική Θεοκτόνα Δύναμη του Ανδρόγυνου -ο Κ Α Τ Ε Ρ Γ Α Ρ Η Σ.

Ποιός μπορεί να γίνει Κ Α Τ Ε Ρ Γ Α Ρ Η Σ;

Σίγουρα κανένας απ’ αυτούς που προσκυνούν, λατρεύουν, υπακούουν, σε κάθε λογής λαμόγια/Θεούς και την Αγία Τριαδική Πανούκλα.

Πέτα τους Θεούς στα σκουπίδια, όπου ανήκουν, διαφορετικά αγαπητέ μου …ΚΑΛΟΦΑΓΩΤΟΣ!



ΑΝΤΙΥΛΗ, το μεγάλο πρόβλημα ακόμη χειρότερο από την Ύλη.

Ξεκινάμε με ότι το κάθε σύμπαν έχει δύο φάσεις. Την διαστολή και την συστολή. Όσο διαστέλλεται γεννά άστρα, όταν αρχίσει να συστέλλεται χάνονται τα άστρα με κυκλοτερείς σεισμούς. Θεωρητικά ζούμε στο ήμισυ της διαστολής δηλαδή 30 δις χρόνια σύμφωνα με την “επιστημονική” χρονολόγηση. Όταν πεθαίνει η διάρκεια της “νύχτας” κρατάει όσο και οι δύο φάσεις μαζί 60δις χρόνια. Όταν συμπληρώσει 999 κύκλους θανάτου και αναγεννήσεως τότε ξεκινά η μεγάλη νύχτα που κρατά όσο όλες οι προηγούμενες ημέρες και νύχτες.

Εάν τώρα κάποιος έμψυχος άνθρωπος πάντα κάνει την Κ Α Τ Α Λ Υ Σ Η οι εναπομείναντες ψυχές υφίστανται μια πολύ επώδυνη, αλλά αναγκαία διαδικασία την Α Ν Α Σ Υ Ρ Σ Η από την Φλόγα. Ήδη έχουν σταματήσει να γεννιούνται το 90% των αστεριών. Εμείς δεν μπορούμε να την αντιληφθούμε λόγω του αστείου χρόνου ζωής μας. Θα κρατήσει μερικές χιλιάδες χρόνια, αλλά σε κοσμικού χρόνους είναι στιγμιαία. Ήδη έχουν αρχίσει οι Δια-Γαλαξιακοί κυκλοτερείς σεισμοί εξαφανίσεως των αστεριών.

Αυτό φυσικά έχει πανικοβάλει την “πραγματική” Ελίτ, τον Διαφυγόντα Πολιτισμό 2.0. (Όχι, ελίτ δεν είναι οι μαριονέτες που βλέπεις στην τηλεόραση). Τώρα που έχουν προσδόκιμο ζωής 10.000 έτη φανταστείτε τι κοκομπλόκο έχουν πάθει. Ετοιμάζονται πυρετωδώς να κάνουν το ίδιο λάθος με αυτό που θα διαβάσετε παρακάτω. Γιατί έχουν απίστευτες γνώσεις μεν, αλλά είναι απλώς τενεκέδες δεδομένων δε, χωρίς την Φλόγα, κι εντελώς ανίκανοι να καταλάβουν το πως και με ποιόν τρόπο θα παρέμεναν αθάνατοι απλώς με το να ενωθούν με την Φλόγα.

Όταν αρχίσει η συστολή καθώς αρχίζει η αποδόμηση του σύμπαντος τότε καταλαμβάνει ο τρόμος τους ανθρώπους. Έτσι συνέβη στο προηγούμενο αντίστοιχο σύμπαν του δικού μας. Οπότε τους κατέλαβε ο πανικός. Αποφάσισαν τότε να επιβιώσουν πάση θυσία (τρομάρα) τους, πηγαίνοντας στο (αδελφό) σύμπαν της Αντιύλης. Τα πειράματα κράτησαν χιλιάδες χρόνια με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς.

Οπότε έγινε το απίστευτο, εμφανίστηκαν οι ημίθεοι οι ήρωες και οι Θεοί στην ίδια χαμηλή διάσταση όπως των ανθρώπων (θυμάστε που λέγαμε για την εξίσωση των χρόνων;). Γιατί τα έπαιξαν και αυτοί μπροστά στην πιθανότητα να χαθούν. Συνεργάστηκαν λοιπόν με τους ανθρώπους. Αρχικά είχαν τεράστιες εκρήξεις που κατέστρεφαν τα μηχανήματα, για αυτό σκοτωνόντουσαν. Κατάφεραν αρχικά να περάσουν λίγοι άνθρωποι. Αργότερα το εξέλιξαν και πέρναγαν κατά εκατομμύρια.

Και τότε μετάνιωσαν, αλλά ήταν αργά.


Η “ζωή” στους κόσμους της Αντιύλης είναι απίστευτα σκληρή, σε σημείο που δεν περιγράφεται. Εκτός από το διαρκές ημίφως, τα πάντα είναι σαν γκρίζα, μεταλλικά. Η αναπαραγωγή είναι ομαδική και απαιτεί την συμμετοχή 10-12 ατόμων. Τα πάντα κινούνται αργά. Οπότε λόγω του εγωισμού τους, αντί να πάρουν το “εισιτήριο” από εδώ, κάναν την μαλακία, γιατί θέλει πολύ δουλειά και Άκαμπτο Σκοπό. Επειδή ήταν “αφύσικο” για τους νόμους των μορφικών συμπάντων των Δημιουργών/Αετών/Λαμόγιων το πλήρωσαν ακόμη χειρότερα..

Με την διάλυση του προηγούμενου σύμπαντος στην (σαν παλμοσειρά των 999 συμπάντων που αναφέραμε σε προηγούμενη ανάρτηση της σειράς), έγινε το εξής απίστευτο. Όλοι οι άνθρωποι παρέμειναν στο Μεγάλο Χάος ως μικρόβια με πλήρη επίγνωση. Μετά την νύχτα που ακολουθεί δημιουργήθηκε το δικό μας στην ίδια ‘θέση’. Οπότε συμβαίνει το εξής απίθανο, βλέπουμε ιούς με γενετικό κώδικα ακόμη και μιας γραμμής να μπορούν να μεταλλάσσονται. Γιατί κατέχουν την γνώση. Αντιλαμβάνεστε φαντάζομαι πως το πλήρωσαν.

Ένα άλλο τεράστιο θέμα υπάρχει σε σχέση με την δύναμη της -ας την πούμε- “ψυχής”. Όταν όπως είπαμε διασπασθεί υποχρεωτικά ο σπινθήρας/πνεύμα στα τρισεκατομμύρια επί τρισεκατομμυρίων κομμάτια όταν η ψυχή που προεκβάλλει είναι ή Ισχυρή ή Ασθενική. Εάν είναι ισχυρή τότε υποχρεωτικά περνάει από την Αντιύλη, επειδή αντέχει. Άλλωστε το μεγάλο Λαμόγιο θέλει και αυτές τις εμπειρίες από το άλλο του μισό. Αλλά δεν τελειώνει εδώ. Η συγκεκριμένη ψυχή δεν φτάνει που βασανίστηκε εκεί, υποχρεωτικά και αυτόματα περνάει κατόπιν και στην ύλη. Η διαφορά που νοιώθει είναι σαν να μεταβαίνει από την παραδοσιακή Κόλαση στον Παράδεισο. Οι ασθενικές συγκριτικά πηγαίνουν απευθείας στους μορφικούς κόσμους της ύλης. Αυτές είναι που λέμε οι Μεγάλες Ψυχές.

Εν τω μεταξύ υπάρχει σύγκρουση τους ζεύγους του σύμπαντος μας της Ύλης με το αδελφό του της Αντιύλης αφότου άρχισε η Κ Α Τ Α Λ Υ Σ Η. Αυτή συμβαίνει πίσω από τον αστερισμό του Ταύρου όπως τον βλέπουμε εμείς. Συγκρούονται γαλαξίες της ύλης και της αντιύλης. Μέχρι περίπου το 1980 υπήρχαν αστρονομικές φωτογραφίες που το έδειχναν, τώρα μούγκα στην στρούγκα από τους λαγουμιτζήδες.

Στην Μινωική εποχή στην Κρήτη είχαν τα Ταυροθακάψια. Ήταν ο τρόπος που είχαν για να περνάνε στους ανθρώπους το τι συμβαίνει, με κάποιον ”θεατρικό” τρόπο.

Είναι φανερό ότι είμαστε φυλακισμένοι εδώ πέρα. Άκαμπτος Σκοπός κάθε ανθρώπου είναι να δραπετεύσει απ’ αυτόν τον κόσμο.


[…] Πρέπει να παραδεχτούμε ότι οι άνθρωποι που κινούνται στα πεδία μας είναι λίγοι, και ότι το έργο μας είναι δεδομένο ότι θα περάσει στην ιστορία ως “Λογοτεχνία της Απόδρασης”… Κατά τη γνώμη μου, η “αίσθηση του Αγνώστου” είναι ένα μόνιμο και αυθεντικό μέρος της ανθρώπινης προσωπικότητας, ένα στοιχείο πολύ βασικό για να μπορέσει να το καταστρέψει η σίγουρη γνώση του σύγχρονου κόσμου ότι το Υπερφυσικό δεν υπάρχει πια… Είναι αλήθεια ότι δεν αντιλαμβανόμαστε πια την ύπαρξη υπερφυσικών δυνάμεων γύρω μας, και αναπόφευκτα οι διάφορες εκφάνσεις της Φανταστικής Λογοτεχνίας έχουν χάσει ένα πολύ μεγάλο μέρος από την δύναμη που είχαν να ταρακουνούν τα συναισθήματά μας.

Αλλά, παρ’ όλα αυτά, παραμένουν δύο σημαντικοί παράγοντες ανεπηρέαστοι απ’ αυτήν την αλλαγή -αντιθέτως μάλιστα, είναι επαυξημένοι: πρώτον, η αίσθηση μιας ανυπόμονης επανάστασης ενάντια στην αυστηρή τυραννία του Χώρου και του Χρόνου, και των φυσικών νόμων. Μια αίσθηση που οδηγεί όλη μας την φαντασία να οπλίσει τις μάχες που υποθετικά μπορούν να γίνουν για να καταρρίψουμε αυτήν την τυραννία. Και δεύτερον, μια φλογερή περιέργεια για τους μακρινούς τόπους του άγνωστου κοσμικού διαστήματος, που ξανοίγονται πέρα από την καταπιεσμένη μικρή σφαίρα του γνωστού μας κόσμου. Η ανεξερεύνητη δυνατότητα των ανθρώπινων ονείρων.

Ανάμεσα σ’ αυτούς τους δύο παράγοντες που επιβιώνουν μέχρι σήμερα, πιστεύω ακράδαντα πως το πεδίο του Παράξενου πρέπει απαραίτητα να συνεχίσει να έχει αιτία ύπαρξης, και η φύση του ανθρώπου πρέπει απαραίτητα να συνεχίσει να ψάχνει τον τρόπο να εκφραστεί με σύμβολα και φαντασίες, που έχουν να κάνουν με την έστω υποθετική κατάρριψη των φυσικών νόμων, και τη φανταστική προέκταση της γνώσης και της ανθρώπινης περιπέτειας, πέρα από τα μηχανιστικά δεσμά και τα σύνορα που ορθώνονται από την πραγματικότητα… Η συναισθηματική ανάγκη για απόδραση από την βεβαιότητα του κόσμου που μας περιβάλλει, συνεχίζει να είναι μια από τις πιο μόνιμες και καθοριστικές ανάγκες, τις πιο αγνές, και τις πιο δυναμικές.[…] Χ. Φ. Λάβκραφτ.

***
@Ίων Μάγγος /miastala com /terrapapers.com / 2013-2023