«Εδώ και ένα μήνα περπατώντας στο δρόμο μού έρχονται απ’όλες τις κατευθύνσεις εκπρόσωποι με φυλλάδια και κάρτες» λέει ο Γιάννης Π., κάτοικος περιοχής της Αθήνας.
«Το τελευταίο διάστημα η κατάσταση χειροτέρεψε. Κάθε δυο βήματα, πεταγόταν κι από ένας. Χωρίς να το καταλάβω άρχισα να αναπτύσσω τεχνικές να τους αποφύγω. Άλλαζα απότομα κατεύθυνση, πηδούσα πάνω από παγκάκια. Ήμουν δηλαδή στα αρχικά στάδια του παρκούρ» είπε.
«Μέχρι που κάποια στιγμή, για να αποφύγω έναν επίμονο, χωρίς να το καταλάβω πήδηξα σαν αίλουρος πάνω σε ένα τοίχο και εκτέλεσα μια τέλεια εναέρια κωλοτούμπα από πάνω του. Εκείνη τη στιγμή έτυχε να με δουν κάποια παιδιά που έχουν σχολή παρκούρ. Εντυπωσιάστηκαν, και με πλησίασαν να με ρωτήσουν αν θέλω να μπω στην ομάδα τους, αλλά επειδή νόμιζα ότι ήταν και αυτοί υποψήφιοι, γαντζώθηκα από ένα περβάζι, σκαρφάλωσα την πρόσοψη μιας μονοκατοικίας και έφυγα.»

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου