Washington Post: Γιατί η Ουκρανία και η Ρωσία χρειάζονται επειγόντως τις «εγγυήσεις ασφάλειας»

Οι σκακιστές μερικές φορές πέφτουν σε μια κατάσταση που ονομάζουν «zugzwang», όπου κάθε κίνηση

επιδεινώνει τη θέση τους. Το αδιέξοδο στις ειρηνευτικές συνομιλίες για την Ουκρανία μοιάζει με αυτό. Όμως, σε αντίθεση με τους σκακιστές, οι ηγέτες κρατών δεν δεσμεύονται από κανόνες. Μπορούν να ξεφύγουν από την καταστροφή, σχολιάζει στην Washinton Post, ο David Ignatius.

Γιατί η Ουκρανία και η Ρωσία χρειάζονται επειγόντως τις «εγγυήσεις ασφάλειας»

 Όπως σημειώνει, η Ουκρανία και οι Ευρωπαίοι υποστηρικτές της θέλουν μια ειρηνευτική συμφωνία, ίσως με πάγωμα της τρέχουσας γραμμής του μετώπου, υπό την προϋπόθεση ότι το Κίεβο θα λάβει «εγγυήσεις ασφάλειας» για το μέλλον. Αλλά η Ρωσία απαιτεί πρώτα από τη Δύση να αντιμετωπίσει τις «ρίζες» του πολέμου, οι οποίες όμως ουσιαστικά είναι μια δική της εκδοχή εγγυήσεων ασφαλείας.

Η αποτυχία Τραμπ

Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ προσπάθησε να βρει διέξοδο. Όμως οι προσπάθειές του να μεσολαβήσει στην κρίση καλοπιάνοντας τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν μέχρι στιγμής έχουν αποτύχει. Τώρα σκέφτεται να αποχωρήσει από τις διαπραγματεύσεις, κάτι που θα ήταν σοβαρή προσωπική αποτυχία γι’ αυτόν και καταστροφή για την Ουκρανία και την Ευρώπη. Στο μεταξύ, η αιματοχυσία συνεχίζεται.

Ας σκεφτούμε πιθανούς δρόμους εξόδου από το αδιέξοδο, εστιάζοντας στο βασικό ζήτημα της παροχής εγγυήσεων ασφάλειας, γράφει ο David Ignatius και συνεχίζει. Είναι παράδοξο να μιλάμε για την ασφάλεια ως μελλοντικό ζήτημα, όταν και οι δύο πλευρές την χρειάζονται επειγόντως τώρα. Οι άμαχοι της Ουκρανίας τρομοκρατούνται από επιθέσεις με drones και πυραύλους. Η Ρωσία μετρά πάνω από 1 εκατομμύριο νεκρούς και τραυματίες, ενώ η οικονομία της αιμορραγεί αργά. Η Ρωσία είναι ο επιτιθέμενος, αλλά και η δική της ασφάλεια έχει σημασία.

Μία σκληρή δυτική προσέγγιση θα ήταν η αμοιβαιότητα. Αν ο Πούτιν συνεχίσει να επιτίθεται σε πόλεις και πολιτικές υποδομές σε όλη την Ουκρανία, τότε οι σύμμαχοι του Κιέβου θα της έδιναν τα μέσα να απαντήσει ανάλογα. Τα όπλα είναι έτοιμα: οι αγγλογαλλικοί πύραυλοι cruise Storm Shadow με εμβέλεια 250 χλμ., οι γερμανικοί Taurus με εμβέλεια 500 χλμ., οι αμερικανικοί ATACMS και Precision Strike με βεληνεκές 400 χλμ.

το 1815. Με παρόμοιες εγγυήσεις ασφαλείας ήρθαν οι ισορροπίες μετά το τέλος του Β παγκοσμίου Πολέμου, με τον ΟΗΕ, λύθηκε η κρίση της Κούβας, το 1962 και επιτεύχθηκαν οι Συμφωνίες του Ντέιτον για τον πόλεμο της Βοσνίας, που περιλαμβάνουν πλαίσιο εγγυήσεων ασφάλειας μέσω ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ.

Ο στρατηγιστής Φρεντ Ίκλε έγραψε ένα έξυπνο μικρό βιβλίο με τίτλο «Κάθε πόλεμος πρέπει να τελειώσει». Δύο σχόλια φαίνονται ιδιαίτερα επίκαιρα τώρα. «Η επιβολή ‘τιμωρίας’ στον εχθρό είναι… μια αναποτελεσματική στρατηγική για τον τερματισμό ενός πολέμου», προειδοποίησε. Για να λήξουν οι συγκρούσεις, είπε, «τα έθνη και των δύο πλευρών τείνουν να βλέπουν μια ειρηνευτική συμφωνία που θα φέρει μεγαλύτερη και πιο διαρκή ασφάλεια απ’ ό,τι υπήρχε πριν ξεσπάσουν οι εχθροπραξίες».

Αν η Ρωσία επιλέξει απερίσκεπτα να συνεχίσει να πολεμά, τότε η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να αρχίσουν να παρέχουν εγγυήσεις ασφάλειας στην Ουκρανία τώρα, όχι αργότερα. Αυτό δεν είναι σκάκι. Όταν μια παρτίδα οδεύει προς την ήττα, απομακρύνσου από τη σκακιέρα.