Υδροπλάνα: Μια υπόσχεση που κουράστηκε να περιμένει

Η παρέμβαση της Άντζελα Γκερέκου για τα υδροπλάνα είχε αγανάκτηση που μοιάζει με την αγανάκτηση των ανθρώπων που περιμένουν χρόνια το ίδιο πράγμα και κάθε φορά ακούνε «σε λίγο».
Αφορμή ήταν η επιστολή της Ένωσης Ξενοδόχων Ιωαννίνων προς την Αρχή Πολιτικής Αεροπορίας. Στην ουσία, όμως, η συζήτηση είναι πολύ μεγαλύτερη. Είναι η ιστορία ενός έργου που παρουσιάζεται εδώ και χρόνια ως έτοιμο, αλλά παραμένει κολλημένο στο έδαφος.
Η Γκερέκου μιλάει ως άνθρωπος που έχει βάλει πλάτη διαχρονικά. Από όποια θεσμική θέση κι αν βρέθηκε, το αίτημα ήταν πάντα το ίδιο, να ξεκινήσουν επιτέλους τακτικές πτήσεις υδροπλάνων, μέσα από ένα οργανωμένο δίκτυο που θα συνδέει νησιά, παράκτιες και απομονωμένες περιοχές δίνοντας λύσεις στην καθημερινότητα.
Και πράγματι, όλα έδειχναν πως είχε έρθει η ώρα. Η Hellenic Seaplanes S.A. πραγματοποίησε δοκιμαστικές πτήσεις σε Βόλο, Σκύρο, Σκόπελο, Πάτμο, Αμφιλοχία, Ερμιόνη και στην Κέρκυρα, μάλιστα δημόσια και με πλήρη επιχειρησιακή εικόνα. Υπήρξαν δηλώσεις, υπήρξαν δεσμεύσεις, υπήρξε η ξεκάθαρη υπόσχεση ότι το πτητικό πρόγραμμα θα ανακοινωνόταν μέχρι τον προηγούμενο Οκτώβριο.

Και μετά; Σιωπή.
Μήνες περνούν και δεν υπάρχει πρόγραμμα, δεν υπάρχει χρονοδιάγραμμα, δεν υπάρχει ούτε μια καθαρή εξήγηση για το πού έχει κολλήσει η υπόθεση. Και όταν όλα έχουν παρουσιαστεί ως «έτοιμα», αυτή η ασάφεια δεν μοιάζει απλώς με καθυστέρηση. Μοιάζει με αδιαφορία.
Τα υδροπλάνα είναι λύση για περιοχές που δυσκολεύονται να συνδεθούν, για νησιά που παλεύουν με την απομόνωση, για τουρισμό που χρειάζεται ευελιξία και αξιοπιστία. Είναι ένα εργαλείο που μπορεί να αλλάξει την καθημερινότητα ανθρώπων και επαγγελματιών.

Γι’ αυτό και η Γκερέκου βάζει το δάχτυλο στην πληγή και θέτει απλά, καθαρά ερωτήματα:
Πού βρίσκεται σήμερα πραγματικά το εγχείρημα;
Τι εκκρεμεί μετά την τελευταία δοκιμαστική πτήση στην Κέρκυρα;
Ποιος έχει την ευθύνη να ξεμπλοκάρει τις διαδικασίες;
Και, κυρίως, πότε θα υπάρξει συγκεκριμένη ημερομηνία έναρξης;
Σήμερα δεν υπάρχει πρόγραμμα, δεν υπάρχει ημερομηνία, δεν υπάρχει ούτε μια καθαρή απάντηση για το πού έχει κολλήσει η διαδικασία. Κι όταν κάτι που έχει παρουσιαστεί ως «έτοιμο» παραμένει ακίνητο, το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό. Είναι διοικητικό και πολιτικό. Κάποιος δεν θέλει ή δεν τολμά να πατήσει το κουμπί.

Με απλά λόγια ή τα υδροπλάνα πετούν, ή κάποιος πρέπει να πει καθαρά γιατί δεν τα αφήνει να απογειωθούν. Γιατί η συνεχής αναμονή είναι απογοήτευση. Και αυτή, στο τέλος, τη χρεώνεται πάντα ο ίδιος, η κοινωνία.