"ΓΙΑΤΙ ο κ. Τσίπρας δεν δίνει από τα κέρδη του βιβλίου του για τις φωτογραφίες της Καισαριανής;"

 

Manos Lambrakis
Αναγνωρίζει κανείς εύκολα μια λεπτή ειρωνεία στην ιστορία που αξίζει να θυμόμαστε από την ίδια τη μνήμη των συμβολισμών.
Την ημέρα που ορκίστηκε πρωθυπουργός τον Γενάρη του 2015, πριν ακόμη προλάβει να καθίσει στην καρέκλα της εξουσίας, επέλεξε να χαράξει τη δική του διαδρομή: μια ιδιωτική στάση στην Αρχιεπισκοπή, ένα πέρασμα από την Καισαριανή για το γαρύφαλλο, και μόνο στο τέλος η επιστροφή στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου πια δεν υπήρχε κανείς να τον υποδεχθεί.
Ήταν μια σκηνοθετημένη πράξη πολιτικής σημειολογίας, μια δήλωση προτεραιοτήτων, μια χειρονομία που ήθελε να δείξει ότι η Ιστορία προηγείται της διακυβέρνησης.
Το θυμόμαστε όλοι. Και, προφανώς, το θυμάται και ο ίδιος.
Γι’ αυτό και σήμερα, που επανέρχεται το ζήτημα των φωτογραφιών της Καισαριανής και της τύχης τους, γεννιέται σχεδόν αυθόρμητα ένα ερώτημα: αν τότε η μνήμη άξιζε μια πρώτη διαδρομή πριν από τα κλειδιά της εξουσίας, δεν αξίζει τώρα και μια πιο απτή πράξη ευθύνης;
Με τα κέρδη ενός βιβλίου που φέρει τον τίτλο μιας ολόκληρης πολιτικής αφήγησης, θα μπορούσε κανείς να αγοράσει αυτές τις φωτογραφίες και να τις δωρίσει στο Ίδρυμα της Βουλής, κλείνοντας έναν κύκλο συμβολισμών με μια πράξη ουσίας.
Εκτός αν, τελικά, οι συμβολισμοί είναι πιο εύκολοι όταν είναι στιγμιαίοι, και πιο δύσκολοι όταν απαιτούν προσωπικό κόστος.
Κάνω λάθος κύριε Τσίπρα;