Θα διώξει τους άνεργους γιους της από το σπίτι – «Δεν μπορούμε να τους στηρίζουμε άλλο»

Μια δύσκολη κατάσταση διαμορφώνεται όταν τα παιδιά

ενηλικιώνονται αλλά παραμένουν πλήρως εξαρτημένα από τους γονείς τους και δεν μπορούν να γίνουν ανεξάρτητα, επιτυχημένα άτομα.

Αυτή η 42χρονη γυναίκα και ο 44χρονος σύζυγός της είναι παντρεμένοι για 22 χρόνια και έχουν δύο γιους, 20 και 23 ετών. Πίστευαν ότι μόλις τα παιδιά τους αποφοιτούσαν από το λύκειο, η ζωή θα ήταν πανεύκολη, αλλά ξαφνικά αυτό εξελίχθηκε σε έναν εφιάλτη για εκείνους.

 «Ήταν πάντα καλά παιδιά, αν και αντιμετωπίσαμε προκλήσεις, αλλά είχαμε πολλές υπέροχες αναμνήσεις και είχαν όμορφα παιδικά χρόνια», εξηγεί.

“Δεν έχουν καθόλου κοινωνική ζωή”

Τώρα, ο 23χρονος γιος της προσπαθεί να πάρει πτυχίο, αφού εγκατέλειψε το πρώτο του αντικείμενο σπουδών. Δύο χρόνια πριν, απολύθηκε από μια καταπληκτική δουλειά και από τότε είναι άνεργος.

Όσο για τον μικρότερο, απέτυχε στο πανεπιστήμιο ήδη από το πρώτο εξάμηνο και δεν δείχνει καθόλου κίνητρο. Κατάφερε να βρει μια δουλειά, αλλά μετά την απόλυσή του, εκείνη πιστεύει ότι αυτό είναι το τέλος αυτής της προσπάθειας.

“Μας κοροϊδεύουν κανονικά”

Συνεχώς την εξαπατούν λέγοντας της ότι προσπαθούν να βρουν δουλειές, ενώ εκείνη ξέρει ότι δεν καταβάλλουν καμία προσπάθεια σε αυτό.

Έκοψε από τους γιους της το οικογενειακό πρόγραμμα τηλεφωνίας, οπότε πια δεν έχουν κινητά τηλέφωνα και δεν μπορούν να αντέξουν ούτε το φθηνότερο πρόγραμμα, που κοστίζει 20 ευρώ.

«Η συμπεριφορά τους είναι ιδιαίτερα ακατανόητη και, ειλικρινά, εξοργιστική, γιατί παρόλο που κάναμε παιδιά σε πολύ νεαρή ηλικία και είχαμε τις δυσκολίες μας, δουλέψαμε σκληρά και δώσαμε το καλό παράδειγμα, προσπαθώντας να δημιουργήσουμε μια επιτυχημένη οικογενειακή επιχείρηση και εγώ ανέπτυξα την καριέρα μου», πρόσθεσε.

«Πάντα νομίζαμε ότι δίναμε καλό παράδειγμα. Πλέον, ίσα που τα βγάζουμε πέρα. Ο σύζυγός μου υπέστη εγκεφαλικό πριν από αρκετά χρόνια και χάσαμε την επιχείρησή του. Εργάζεται, αλλά παίρνει χαμηλό μισθό και δεν μπορεί να βρει κάτι καλύτερο, παρά τις συνεχείς αιτήσεις, οπότε πληρώνω το 80% των λογαριασμών του σπιτιού».

«Ξοδεύουμε τις αποταμιεύσεις μας για να ζήσουμε. Έχουμε κόψει όλες μας τις απλές ευχαριστήσεις. Ευτυχώς, δεν έχουμε χρέη. Πληρώσαμε το πανεπιστήμιο για κάθε παιδί μας, μόνο και μόνο για να το παρατήσουν. Πλέον, αν τα παιδιά μας δεν μπορούν να συνεισφέρουν, πρέπει να μειώσουμε τις απαιτήσεις μας και να μετακομίσουμε σε ένα διαμέρισμα ενός δωματίου (βρίσκουμε σε ενοίκιο ένα μεγάλο σπίτι εδώ και πάνω από 13 χρόνια)».

“Θα μείνουν στον δρόμο”

Δεν έχουν πολλές οικογενειακές σχέσεις, κάτι που σημαίνει ότι τα παιδιά της θα μείνουν άστεγα και στους δρόμους όταν αναγκαστεί να μειώσει το μέγεθος του σπιτιού και δεν θα μπορεί να τους πάρει μαζί της.

Μισεί την ιδέα να τα διώξει από το σπίτι, ειδικά με τις παγωμένες θερμοκρασίες που επικρατούν αυτή τη στιγμή, αλλά δεν μπορεί πια να αντέξει οικονομικά να τους υποστηρίζει και τους δύο.

Και τα παιδιά της δεν νοιάζονται ότι αυτή περνάει δύσκολα για να τους παρέχει τα απαραίτητα. Τους έχει παρακαλέσει να βρουν δουλειές και να συνεισφέρουν, αλλά δεν την ακούν.

Ο σύζυγός της νιώθει απελπισμένος και θυμωμένος που φτάσανε σε αυτό το σημείο.

Εκείνη φοβάται ότι απλώς ενθαρρύνει τα παιδιά της να μείνουν αποτυχημένα και, ενώ τους αγαπάει, δεν αντέχει να ζει άλλο μαζί τους.

“Είναι σίγουρο πως θα καταστραφούν οι σχέσεις μας”

Η απόφαση να τους διώξει σίγουρα θα θέσει σε κίνδυνο τη μελλοντική τους σχέση, κάτι που την βασανίζει.

Από την άλλη όμως, τα παιδιά της και ο σύζυγός της έχουν καταστρέψει το όνειρό τους να ζήσουν σε ένα σπίτι στην επαρχία, και αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ.

Ίσως ήρθε η ώρα να θέσει ένα αυστηρό χρονοδιάγραμμα στα παιδιά της για το πότε πρέπει να βρουν δουλειές και να αρχίσουν να πληρώνουν ενοίκιο.

Έπειτα, μπορεί να τους πει ότι αν δεν τα καταφέρουν μέχρι, ας πούμε, την 1η Μαρτίου, θα είναι πια υπεύθυνοι για τον εαυτό τους.

Ήρθε η ώρα τα παιδιά της να μάθουν να κολυμπούν ή να “πνιγούν”, γιατί αν συνεχίσει έτσι, εκείνη και ο σύζυγός της κινδυνεύουν να μείνουν άστεγοι.