Ντιέγκο Γκαρσία: Σοκ στη Δύση για το βεληνεκές 4.000 χλμ. του ιρανικού πυραύλου «Khorramshahr-4» – Εκμηδένισε τις αποστάσεις

Σε μια κίνηση που αλλάζει τα δεδομένα της γεωγραφικής εμβέλειας

της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, το Ιράν εξαπέλυσε δύο βαλλιστικούς πυραύλους μεσαίου βεληνεκούς κατά της κοινής στρατιωτικής βάσης ΗΠΑ – Βρετανίας, Ντιέγκο Γκαρσία.

Σύμφωνα με Αμερικανούς αξιωματούχους, η επίθεση απέτυχε, καθώς κανένας από τους πυραύλους δεν έπληξε τον στόχο του. Η Βρετανία, από την πλευρά της, καταδίκασε τις «απερίσκεπτες επιθέσεις» του Ιράν.

Η Wall Street Journal ανέφερε ότι ο ένας πύραυλος παρουσίασε βλάβη κατά την πτήση, ενώ για τον δεύτερο ένα αμερικανικό πολεμικό πλοίο εκτόξευσε αναχαιτιστικό πύραυλο SM-3.

 Ωστόσο, όπως δήλωσε ένας αξιωματούχος στην εφημερίδα, «δεν κατέστη δυνατό να προσδιοριστεί εάν πραγματοποιήθηκε αναχαίτιση».

Υπέρβαση των ορίων βεληνεκούς

Το πλήγμα χαρακτηρίζεται πρωτοφανές λόγω της τεράστιας απόστασης, καθώς το νησί Ντιέγκο Γκαρσία βρίσκεται περίπου 4.000 χιλιόμετρα μακριά από τις ιρανικές ακτές.

Η εξέλιξη αυτή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις δηλώσεις που είχε κάνει τον περασμένο μήνα ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Αμπάς Αραγτσί, ο οποίος υποστήριξε ότι «το Ιράν περιόρισε εσκεμμένα το βεληνέκος των πυραύλων του στα 2.000 χιλιόμετρα».

Σύμφωνα με την Washington Post, οι πύραυλοι που χρησιμοποιήθηκαν ήταν πιθανότατα κλάσης Khorramshahr-4, ένα σύστημα υγρών καυσίμων με δυνατότητα μεταφοράς κεφαλής άνω του ενός τόνου.

Το συγκεκριμένο μοντέλο διαθέτει δυνατότητα ελιγμών κατά την επανείσοδο στην ατμόσφαιρα, μια σχεδίαση που, όπως σημειώνεται, έχει σκοπό να καταστήσει την αναχαίτιση από συστήματα όπως το SM-3 πιο δύσκολη.

Σύμφωνα με το Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών (CSIS), τα περισσότερα επιχειρησιακά συστήματα του Ιράν, όπως οι πύραυλοι Sejil και Ghadr, έχουν εμβέλεια έως 2.000 χιλιόμετρα.

Ωστόσο, άλλες αναφορές κάνουν λόγο για ανάπτυξη της σειράς Sejjil με στόχο τα 4.000 χιλιόμετρα, ενώ ο Shahab-6 φέρεται να δοκιμάζεται με θεωρητική εμβέλεια έως και 10.000 χιλιόμετρα.

Στρατηγική σημασία και πολιτικές προεκτάσεις

Το CNN περιγράφει τη βάση ως έναν «κρίσιμο υπερπόντιο στρατιωτικό σταθμό των ΗΠΑ για επιχειρήσεις μακριά από την πατρίδα και ένα βασικό αεροδρόμιο για τον στόλο των βαρέων βομβαρδιστικών του αμερικανικού στρατού».

Έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν για αποστολές βαρέων βομβαρδιστικών σε Αφγανιστάν και Ιράκ και φιλοξενεί προ-τοποθετημένο στρατιωτικό εξοπλισμό για ταχεία ανάπτυξη δυνάμεων σε Ασία και Αφρική.

Η απομονωμένη θέση της βάσης στον Ινδικό Ωκεανό θεωρούνταν έως πρόσφατα «ασπίδα» έναντι περιφερειακών συγκρούσεων, ωστόσο η επίθεση του Ιράν αμφισβητεί πλέον την πεποίθηση ότι τέτοια απομακρυσμένα στρατηγικά περιουσιακά στοιχεία παραμένουν απρόσιτα.

Η επίθεση σημειώνεται εν μέσω πολιτικής αντιπαράθεσης για το καθεστώς του αρχιπελάγους Τσάγκος.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, εμφανίζεται επικριτικός απέναντι στον Βρετανό πρωθυπουργό Κιρ Στάρμερ για τη συμφωνία παράδοσης της κυριαρχίας των νησιών στον Μαυρίκιο, χαρακτηρίζοντάς την ως μια «πολύ woke κίνηση».

Κλιμάκωση χωρίς τέλος

Η απόπειρα αυτή ακολουθεί τα πλήγματα των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου, τα οποία πυροδότησαν μια ευρύτερη σύρραξη στην οποία εμπλέκονται και τα κράτη του Κόλπου, αντιμετωπίζοντας πυραύλους και drones που εκτοξεύει εναντίον τους η Τεχεράνη.

Επιπλέον, ιρανικές επιθέσεις έχουν στοχεύσει ενεργειακές εγκαταστάσεις στον Κόλπο, συμπεριλαμβανομένου του διυλιστηρίου Μίνα Αλ-Αχμάντι στο Κουβέιτ, με τις ΗΠΑ να απαντούν αναπτύσσοντας επιπλέον πολεμικά πλοία και χιλιάδες πεζοναύτες στην περιοχή.

Με πληροφορίες: Guardian, Economic Times