Αεροπλάνα γεμάτα με διαπραγματευτές και ελάχιστος χρόνος: Οι 21 ώρες συνομιλιών ΗΠΑ–Ιράν

Ήταν σαν οι δύο αντιπροσωπείες στις ειρηνευτικές συνομιλίες Ιράν–ΗΠΑ στο Ισλαμαμπάντ να ήλπιζαν ότι ο μεγάλος αριθμός διαπραγματευτών που μεταφέρθηκαν αεροπορικώς στο Πακιστάν θα μπορούσε να αντισταθμίσει το μειονέκτημα του περιορισμένου χρόνου που είχαν στη διάθεσή τους για να επιλύσουν μια διαμάχη 20 ετών σχετικά με τις πυρηνικές φιλοδοξίες του Ιράν.

Η εικοσαετής διαμάχη πλέον επιβαρύνεται και από νέα, σύνθετα ζητήματα όπως ο μελλοντικός έλεγχος των Στενών του Ορμούζ και οι αποζημιώσεις των ΗΠΑ για την επίθεσή τους στο Ιράν, αναφέρει στην ανάλυση του για τον Guardian ο Πάτρικ Γουίντουρ.

 

Δύο αεροπλάνα διαπραγματευτών από το Ιράν

Το Ιράν έστειλε δύο αεροπλάνα γεμάτα διαπραγματευτές. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονταν πολλά μέλη των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC), τα οποία βρίσκονταν εκεί για να διασφαλίσουν ότι κανένα κέρδος που είχε επιτευχθεί στο πεδίο δεν θα εγκαταλειφθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Οι διπλωμάτες κατανέμονταν σε πολιτικά, νομικά, ζητήματα ασφάλειας, οικονομικά και στρατιωτικά αρχεία. Μία τεχνική εξήγηση που είχε συνταχθεί από το Ιράν σχετικά με την ασφάλεια των πυρηνικών εγκαταστάσεων ξεπερνούσε τις 100 σελίδες.

Οι ΗΠΑ, που συχνά κατηγορούνται ότι αφήνουν τις συνομιλίες στον «χωρίς σημειώσεις» ειδικό απεσταλμένο Στιβ Γουίτκοφ, έστειλαν όχι μόνο τον αντιπρόεδρο Τζέι Ντι Βανς, αλλά και σχεδόν 300 ακόμη αξιωματούχους. Ήταν σαν να συνειδητοποίησαν επιτέλους ότι η ιρανική διαπραγματευτική ομάδα, στην οποία περιλαμβάνονται πρόσωπα όπως ο Αλί Μπαγκερί Κανί, αναπληρωτής γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και βασικός διαπραγματευτής σε προηγούμενες συνομιλίες, καθώς και ο Αμπάς Αραγτσί, κύριος διαπραγματευτής το 2015 και νυν υπουργός Εξωτερικών, είχε πλήρη γνώση των θεμάτων.

Συνεχής επικοινωνία Βανς – Τραμπ

Ο Βανς μίλησε με τον Ντόναλντ Τραμπ τουλάχιστον δώδεκα φορές κατά τη διάρκεια των συνομιλιών, ενώ επικοινώνησε ακόμη και με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου. Ο Αραγτσί έσπευσε να υποστηρίξει ότι αυτή η συνομιλία οδήγησε σε σκλήρυνση της αμερικανικής στάσης. Ωστόσο, ήταν μάλλον μη ρεαλιστικό να αναμένει κανείς ότι ζητήματα που χρειάστηκαν δύο χρόνια διαπραγματεύσεων στη Βιέννη (2013–2015) θα μπορούσαν να επιλυθούν σε μία μαραθώνια συνεδρία.

Ο Ρόμπερτ Μάλεϊ, βετεράνος των συνομιλιών για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν επί προεδρίας Τζο Μπάιντεν, σχολίασε εύστοχα: «Οι 21 ώρες ήταν 20 ώρες περισσότερες απ’ όσες χρειάζονταν αν ο στόχος ήταν να επαναληφθεί ένα αίτημα που το Ιράν είχε ήδη απορρίψει. Ήταν πολλές ώρες λιγότερες αν ο στόχος ήταν η  

διαπραγμάτευση».