Οι νεραγκούλες είναι το πρόσχημα....

Υπάρχουν μέρες που σε παίρνουν από κάτω;


Που δεν θέλεις να πεις κουβέντα;

Που θέλεις να χωθείς κάτω από μια κουβέρτα

και ούτε να διαβάσεις μια αράδα δεν μπορείς;

Σε αυτή την κατάσταση είμαι δυο μέρες τώρα.

Το προσπάθησα αλλά δεν μου βγήκε.

Κατέβηκα βιαστικά να πάρω ένα βιβλίο για την

«διήμερη εκδρομή», κρυφά από τις φίλες μου!

Πήρα και νεραγκούλες να τους ξεγελάσω

πως όλα πάνε καλά….

Δεν θέλω να με νοιώθουν έτσι!

Και λέω ψέματα, προσποιούμε και αυτό με κουράζει

πιο πολύ.

Και στην προσποίηση, δεν είμαι καλή.

Βάζω όλες μου τις δυνάμεις, μη και τους πικράνω.

Και γίνομαι χειρότερα.

Εγώ που δίνω συμβουλές και κάνω ενέσεις αισιοδοξίας

τώρα δεν το κατορθώνω.

Χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Δεν υπάρχει η αφορμή.

Το δύσκολο είναι να μη με καταλάβουν, να μη τους

στεναχωρήσω….

Πάντα είχα αυτή την έννοια!

Πάντα διαχειριζόμουν, τα δύσκολα κρυφά…

Δεν θέλω να ανησυχούν…

Πώς μπορείς να κρυφτείς από τους αγαπημένους σου;

Μου διαβάζουν το βλέμμα… την χροιά της φωνής…

Και εγώ;

Σαν το μικρό παιδί που θέλει, να κρύψει την αταξία του!

Τώρα γιατί σας τα λέω όλα αυτά;

Ετσι γιατί σας νοιώθω μια γλυκεία και οικεία παρέα.

Θα γυρίσει το πετάλι που θα πάει….


απο
Γιαγιά Αντιγόνη