Το καφενείο ΝΕΟΝ

Στην Ομόνοια, η σοβαρότερη ίσως και πιο παραδοσιακή ώς προς την ιστορία της πλατείας γωνία είναι αυτή που βρίσκεται το καφενείο "Νέον".


Εδώ κυριαρχούν, όπως είπα, οι μεγαλύτερες ηλικίες, όμως ανάμεσά τους φυτρώνουν ωσάν λουλούδια και αρκετοί νεαροί, αδιάφοροι, θαρρεί, ή ανήξεροι για τα όσα συμβαίνουν λίγο παραπέρα. Είναι γνωστό σε μερικούς ότι στα βάθη του τεραστίου και μάλλον ακαλαίσθητου αυτού Λεβιάθαν συχνάζουν μερικοί σπουδαίοι παλαιοί επιστήμονες, παροπλισμένοι τώρα πια, όπου σχεδόν στο ίδιο πάντοτε τραπεζάκι, πίνοντας τον καφέ τους, διαβάζουν με επιμέλεια ξενόγλωσσες εφημερίδες, μελετούν βιβλία ή σημειώνουν διάφορα πράγματα.

Το θελκτικό, ως εικόνα, συνήθειο της συγγραφής και μελέτης σε καφενείο, που το έχουν και αρκετοί νεώτεροι, όπως ένας φίλος μου, μεγάλος κατ' εμέ σκηνοθέτης, που τον βλέπω συχνά σε μια καφετέρια της πλατείας Εξαρχείων να μελετά και να γράφει και όπως ο μέγας και πολύς Ζαν Πωλ Σαρτρ, που έγραφε μεταπολεμικά σ' ένα τραπεζάκι του "Καφέ Φλορ", είναι για μέσα ακατανόητο, εκτός από την περίπτωση των πολύ προχωρημένων σε ηλικία. Είναι μια παρηγοριά, μια ασφάλεια, το γεμάτο καφενείο.

Σε αναζωγονεί και σε προφυλάσσει, θαρρείς, από κάθε τι το ξαφνικό, που σε περιτριγυρίζει και που στο έρημο σπίτι μπορεί απείρως πιο εύκολα να σε αρπάξει και να σε ξεκάνει.

Άλλωστε ό,τι ήταν να κάνεις και να γράψεις το έκανες, τώρα πια καλλιεργείς και συνδυάζεις τις συνήθειές σου.

Το καφενείον "Νέον" είχε, όπως και τα άλλα της πλατείας, καρέκλες και στο πεζοδρόμιο, αυτό συντελούσε ίσως στο να είναι ο χώρος περισσότερο ερωτικώς, καθώς στης καρέκλες καθόντουσαν και άνθρωποι, ενδιαφερόμενοι όχι μόνο για της δουλειές τους, αλλά και για την κίνηση. Άλλωστε, το πλήθος και ο ορυμαγδός από το τάβλι, της συζητήσεις και τις παραγγελίες που υπήρχε μέσα είναι για σήμερα κάτι το αδιανόητο.

Οι καλομαθημένοι σε καφενεία νεαροί επαρχιώτες, οι από τις νοικοκυρεμένες μεσαίες πόλεις καταγόμενοι, δεν ήθελαν να μπούνε στην κοιλιά του κήτους, αλλά κάθονταν στις έξω καρέκλες ή περίμεναν εκεί γύρω όρθιοι. Και αυτό ακριβώς ήταν που συντελούσε. Πάνω από το "Νέον" είναι το ξενοδοχείο "Karlton", όχι σπουδαίας κατηγορίας, όπως θα νόμιζε ένας αδαής, κρίνοντας από το διάσημο διεθνώς όνομά του.

Από το βιβλίο του Γιώργου Ιωάννου "Ομόνοια 1980", εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα 1987

Το 1920 οι Περικλής Γκόσιος και Γιάννης Δούκας ιδρύουν στην Ομόνοια το καφενείο "Νέον Βυζάντιον" που τελικά επικράτησε το "Νέον". Ο χώρος του θύμιζε μέχρι τα τελευταία χρόνια χαρακτηριστικό δείγμα νεοκλασικής αρχιτεκτονικής (κλασικά θέματα στις οροφές, απομιμήσεις μαρμάρου και αρκετές ελαιογραφίες). Αποτέλεσε εκτός από τον τόπο που γεννήθηκαν πολλοί σκακιστές, χώρος που σύχναζαν ο Γιάννης Ρίτσος, ο Ναπολέων Λαπαθιώτης, ο Γιώργος Ιωάννου και ο Γιάννης Τσαρούχης.






Μετά από μια προσεγμένη ανακαίνιση άνοιξε τις πόρτες του τον Απρίλη του 2009. Όμως η υποβάθμιση της περιοχής δεν το άντεξαν περισσότερο από έναν ακριβώς χρόνο.





Το "Νέον" ήταν το τελευταίο από τα σημεία ιστορίας της Ομόνοιας. Ίσως το μόνο που έχει απομένει σήμερα είναι το Φαρμακείο του Μπακάκου, αν και έχει μεταφερθεί στην αρχή της Αγ. Κωνσταντίνου.