Οι λίστες της υπομονής .

ΟΚΑΝΑ


Τον Οκτώβριο του 2010 ήταν γραμμένοι στη λίστα αναμονής 5.232 άνθρωποι. Ο μέσος όρος ηλικίας τους είναι τα 36,5 χρόνια και καθένας τους έχει τουλάχιστον μια αποτυχημένη προσπάθεια απεξάρτησης. Οι τυχεροί εντάσσονται στο πρόγραμμα 6 χρόνια
μετά την αίτησή τους, δεν θέλω καν να σκέφτομαι πόσοι έχουν ήδη σβηστεί από τη λίστα και από τα ληξιαρχεία περιμένοντας μάταια το πράσινο φως.



Υποσχέσεις πολλές, σχεδιασμοί επί χάρτου ακόμη περισσότεροι, εξαγγελία νέων μονάδων ατελείωτη, τα λόγια ανέκαθεν τσάμπα προσφερόταν. Κι όσο το κράτος δηλώνει παρουσία δια της εκκωφαντικής απουσίας του, τόσο φυτρώνουν σαν μανιτάρια ιδιωτικές κλινικές που πουλούν απεξάρτηση σε οικογένειες που αγοράζουν ελπίδα έναντι οποιουδήποτε τιμήματος.



Λεφτά όμως για την Eurovision υπάρχουν, ίσως να είναι κι αυτό μια ελληνική πατέντα επαγγελματικού προσανατολισμού «αφήστε την πρέζα, δεν υπάρχει μεθαδόνη, ούτε λεφτά υπάρχουν, πιάστε τα μικρόφωνα». Με βάση όσα βλέπουμε κι ακούμε τόσα χρόνια, αν το καλοσκεφτείς απορώ πως ένα έθνος ολόκληρο δεν έπεσε στα πολύ σκληρά.

Δουλειά



Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια απλή, εξημερωμένη λίστα αναμονής. Όλοι οι νομπελίστες μαζί δεν θα μπορούσαν να ερμηνεύσουν -ή να διατυπώσουν με έναν μαθηματικό τύπο- τη διαστολή του χρόνου όταν ψάχνεις απεγνωσμένος ένα μεροκάματο επί αιώνες.



Για να το θέσω απλά όμως ώστε να μας καταλάβουν ακόμη και οι ορκισμένοι εχθροί της Φυσικής και της πολυλογίας : «Η διαστολή του χρόνου είναι ένα πραγματικό φαινόμενο που έχει επιβεβαιωθεί με διάφορα πειράματα πάνω στους άνεργους» ©®. Ελπίζω να έγινα αντιληπτός.

Μεταμόσχευση



Σύμφωνα με τα τελευταία στατιστικά (είναι κυνικό να το λες αυτό για ανθρώπους) της UNOS -United Network for Organ Sharing- υπάρχουν 110.100 ασθενείς σε αναμονή του οργάνου που θα τους αλλάξει τη ζωή ή θα τους δώσει ζωή. Οι δωρητές από τον Ιανουάριο ως τον Οκτώβριο του 2010 ήταν 12.091.



Τρομακτικά μαθηματικά κι αυτά μόνο για τις Η.Π.Α. Στην Ελλάδα τα στοιχεία του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων εμφανίζουν 1.100 συνανθρώπους μας στη λίστα αναμονής (1.000 για νεφρό,70 για ήπαρ,30 για καρδιά) , με μόλις 6,3 δότες ανά 1.000.000 κατοίκους, όταν ο αντίστοιχος μέσος ευρωπαϊκός όρος είναι 16,5. Ούτε το 1% του ελληνικού πληθυσμού διαθέτει Κάρτα Δωρητή.



Αυτή δεν είναι μια απλή λίστα. Σαν μπεις μέσα της δεν έχει «άλλαξα γνώμη, δεν θα πάω, δεν θα φάω, δεν θα αγοράσω», ούτε θα περιμένω ένα, δυο, έξη χρόνια. Χρόνο δεν έχει. Μόνο «θέλω να ζήσω» έχει. Ο ένας στους τρεις της λίστας δεν θα προλάβει να μπει στο χειρουργείο. Θα μπορούσε να είναι κάποιος δικός σου, θα μπορούσες να είσαι εσύ. Θα δώσω.

God’s waiting list



Αυτή φαντάζομαι είναι και η μόνη στην οποία όχι μόνο δεν περιμένεις να σε φωνάξουν σύντομα μα και θα ευχόσουν να μην είχες συμπεριληφθεί μέσα της ποτέ. Με την εξαίρεση όμως διάφορων περίεργων και ακατονόμαστων που για να πεθάνουν χρειάζονται να τους χώσεις ήλιο στη μούρη ή παλούκι στο στέρνο, δυστυχώς η λίστα αυτή αφορά (και) τη συντριπτική πλειοψηφία των μοναδικών και ανεπανάληπτων αναγνωστών του MEN24. Ευτυχώς δηλαδή, πόσο Κ.Κ.Μοίρη μπορείς να αντέξεις να διαβάζεις μέχρι να βρεθεί ο Βαν Χέλσινγκ σου;