O Φόρος... διέλευσης

Τις τελευταίες εβδομάδες έχει ιδιαίτερη άνθηση το λεγόμενο «κίνημα των διοδίων» που αντιμάχεται τις υπερβολικές αυξήσεις στις τιμές διέλευσης. Την ίδια ώρα σταθμοί διοδίων δημιουργούνται στις περισσότερους εξόδους της εθνικής οδού (Οινόφυτα, Καπανδρίτι, Άγιο Στέφανο) προς Λαμία με σκοπό να μην ξεφύγει κανείς…
 εκδρομέας του σαββατοκύριακου.


Όλα αυτά όταν μέχρι τα μισά του περασμένου αιώνα υπήρχαν σταθμοί διοδίων σε απόσταση ακόμα και 5 χιλιομέτρων από την Πλατεία Συντάγματος. Το όνομα της στάσης στην παραλιακή λεωφόρο λίγο μετά το Δέλτα Φαλήρου μαρτυρεί το αρχικό τοπωνύμιο της περιοχής. Ο μικρός σταθμός διοδίων που υπήρχε τότε στο Παλαιό Φάληρο είχε την ευθύνη να συλλέγει τον λεγόμενο φόρο διέλευσης των οδηγών που εισέρχονται ή έφευγαν από την Αθήνα. Αυτός ο φόρος ήταν το αργότερα το αποκαλούμενο διόδιο του Ταμείου Εθνικής Οδοποιίας.

Τέτοιοι φόροι καταβάλλονταν επίσης στην Ιερά Οδό, στην αρχή της Λ. Κηφισίας, στην Τατοϊου, στη Λ. Βουλιαγμένης και στην Λ. Μεσογείων. Όταν η πόλη άρχισε να επεκτείνεται περισσότερο και σταδιακά δημιουργούνταν οι σύγχρονοι, για την εποχή τους, Εθνικοί Οδοί οι σταθμοί διοδίων μεταφέρθηκαν έξω από τον ιστό της πόλης.

Τρεις στάσεις με το όνομα «Φόρος» διατηρούνται και σήμερα ως τοπωνύμια των παλαιών σταθμών καταβολής «Φόρου διέλευσης» στο Π. Φάληρο, στην Δάφνη, και στην Εκάλη.

Είναι εύκολο να καταλάβουμε ότι η λειτουργία των διοδίων ως μέσα διαρκής εισροής χρημάτων δεν είναι καινούργια εφέρευση.