Σα` να μην πέρασε μια μέρα..."

Πόσο δυνατό μπορεί να είναι ένα λογότυπο ή ένα διαφημιστικό σήμα αλήθεια; Τα χρόνια περνάνε, οι άνθρωποι αλλάζουν, η πόλη μεταλλάσσεται και αλλοιώνεται στις όψεις της όμως αυτά μένουν εκεί. Σήματα εταιρειών και διαφημίσεις που αντέχουν τελικά το χρόνο μέσα στην καθημερινότητα της μεγάλης μας πόλης. Η όψη τους φυσικά δεν μας φέρνει μια μικρή νοσταλγία αλλά την εικόνα της άλλης Αθήνας..
πριν το 1999.


Οι εικοσάρηδες, και πλέον, σε ηλικία θα θυμούνται ίσως με νοσταλγία το Αεροδρόμιο του Ελληνικού. Ένα από τα σημεία κατατεθέν στην Λ. Βουλιαγμένης ήταν και είναι το περίφημο «σήμα της Ολυμπιακής». Στη στροφή της Αργυρούπολης στέκει ακόμα ο παλιός λογότυπος της Ολυμπιακής Αεροπορίας που είχε τοποθετηθεί από τον αερομεταφορά στις αρχές του `80 για να υποδέχεται του επισκέπτες της χώρας αλλά και να δηλώσει την ταύτιση της εταιρείας με την γύρω περιοχή του Αεροδρομίου.

Οι περισσότεροι ταξιδιώτες κατεβαίνουν στον Πειραιά κοιτάζοντας το γαλάζιο του Σαρωνικού που ανοίγεται και τα πλοία που μπαίνουν μες στο λιμάνι. Η αναμονή στην πύλη για τα δρομολόγια του Αργοσαρωνικού και το βλέμμα λίγο ποιο πάνω θα σου θυμίσει κάτι από παλιά ελληνική ταινία. Στην ταράτσα του κτιρίου με τις ναυτιλιακές στέκει ακόμα διαφημιστική επιγραφή για τα περίφημα τσιγάρα Έθνος που μεσουρανούσαν την δεκαετία του `60. Κυκλοφορούσαν για πολλά χρόνια σε κασετίνα και εμφανίζονταν ιδιαίτερα στον κινηματογράφο. Η ανέγγιχτη επιγραφή από το χρόνο και η γνώριμη εικόνα στο λιμάνι θα σε κάνει να πεις «σα` να μην πέρασε μια μέρα».

Πριν 40 χρόνια όταν ακόμα ήταν ιδιαίτερα δαπανηρή η γιγαντοαφίσα έκαναν την εμφάνισή τους στην Αθήνα οι διαφημιστικές τοιχογραφίες. Το κόστος τους ήταν τσουχτερό ωστόσο αποτελούσαν μια σταθερή διαφημιστική επένδυση στην καρδιά της πόλης. Αν σκεφτεί κανείς ότι Σταδίου και Αιόλου η τοιχογραφία στην τυφλή όψη της οικοδομής διατηρείται τουλάχιστον μια εικοσαετία, τα συγκεκριμένα τσιγάρα της διαφήμισης έχουν αντικριστεί από εκατομμύρια περαστικούς. Φυσικά χωρίς να εμπίπτουν στις απαγορεύσεις για τα προϊόντα καπνού!.

 
Συνηθίζονταν να ενημερώνουν τους καταναλωτές για τα ξενικά προϊόντα που πωλούνταν σε καταστήματα μικρομεσαίας κατανάλωσης. Η γνώριμη πινακίδα της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας για την μπύρα διατηρείται ακόμα έξω από παλιό καφενείο στα Πετράλωνα. Συχνά τα ίδια μεταλλικά σήματα (που θύμιζαν καπάκια) τοποθετούνταν έξω από σουβλατζίδικα και ταβέρνες για να τραβήξουν τον καταναλωτή

«Μαριάννα τι γίνεται στο Αιγαίον;…» έλεγε η παλιά διαφήμιση. Σήμερα το εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας στο Νέο Φάληρο μάλλον θα αναπολεί την δυναμικότητα που είχε εκείνα τα χρόνια. Το μόνο σημάδι με το παρελθόν τα ξύλινα προπετάσματα με το σήμα του «Αιγαίον»… πίσω από τα κατεβασμένα ρολά που έχει σφραγιστεί.

Παλαιότερα την αποκαλούσαν έβγα εξαιτίας της πώλησης εκεί του πρώτου παστεριωμένου φρέσκου γάλακτος. Στης αρχές του `90 τα συνοικιακά γαλακτοπωλεία ή ψιλικατζίδικα καθιερώθηκε να αποκαλούνται ως «η Δέλτα της Γειτονιάς». Η γνωστή εταιρεία ταύτισε το όνομά της με τα μικρά καταστήματα, εξαιτίας του δικτύου γαλακτοκομικών που είχε αναπτύξει. Οι άσπρες ταμπέλες έγιναν οι συνώνυμες όχι απλά του μικρομάγαζου που έχει γάλα άλλα του μίνι μάρκετ της αγορας. Μια από αυτές στέκει ακόμα σε ένα από τα εναπομείναντα συνοικιακά ψιλικατζίδικα στο Μεταξουργείο.






Ίσως αυτά τα λίγα να αποτελούν τις μικρές πινελιές πρώιμου καταναλωτισμού σε μια πόλη που μεταμορφώνει διαρκώς γωνιές της σε εμπορικά πάρκα. Τελικά η πόλη μπορεί να χάνεται με το χρόνο η διαφήμιση όμως μένει…