Τρεις-τέσσερις; Με το που έσβησαν τα φώτα, με το που μάζεψαν τα τηλεοπτικά συνεργεία τις κάμερες και τα μικρόφωνα, τα κατά Άντι Γουόρχολ 15 λεπτά δημοσιότητας που δικαιούνταν οι τσιγγάνοι του Χαλανδρίου, τελείωσαν. Κάθε κατεργάρης πήγε στον πάγκο του, μα εκείνοι δεν πήγαν πουθενά, καθώς για τους επόμενους έξι μήνες θα διεξάγονται (;) συζητήσεις ανάμεσα στους αρμόδιους φορείς, για το πού θα γίνει η μετεγκατάστασή τους.
Είναι εντυπωσιακό ότι πολύς κόσμος δεν ήξερε καν ότι υπήρχαν παραπήγματα των Ρομά στο Νομισματοκοπείο. Κόσμος που χρησιμοποιεί το Μετρό, κόσμος που πηγαινοέρχεται στη Μεσογείων κάθε μέρα. Και, όσα έμαθαν πολλοί πολίτες για τους τσιγγάνους και τον καταυλισμό τους στην περιοχή, τα έμαθαν, παρακολουθώντας τις εικόνες με τα καμμένα λάστιχα και τους σωρούς των σκουπιδιών, που χρησιμοποίησαν οι τσιγγάνοι ως «ασπίδες», για να αποκρούσουν την «επίθεση» (βλ. μπουλντόζες και ΜΑΤ) στη γη, στην οποία κατοικούν εδώ και 40 χρόνια -από το 1974.
Τι έγινε, αλήθεια, μέσα σε αυτές τις τέσσερις δεκαετίες, στην κατεύθυνση της κοινωνικοποίησης των Ρομά, της ομαλής ενσωμάτωσής τους στη κοινωνία που τους περιβάλλει; Απολύτως τίποτα. Διαχρονικά, οι δημοτικοί άρχοντες του Χαλανδρίου συντήρησαν την υπάρχουσα κατάσταση για ψηφοθηρικούς λόγους, την ώρα που διασπάθιζαν τα κονδύλια της πολιτείας -υπολογίζονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, σε περίπου τρία εκατ. ευρώ όλα αυτά τα χρόνια, τα οποία προορίζονταν για έργα υποδομών στον καταυλισμό τους, δίχως αυτό να γίνει ποτέ. Οσο για τις καταγγελίες περί αυθαίρετων παραπηγμάτων και καταπάτησης ιδιοκτησίας από τους Ρομά στο Χαλάνδρι, αξίζει να σημειωθεί ότι, σύμφωνα επίσης με δημοσιεύματα, ιδιοκτήτες της εν λόγω έκτασης φαίνεται να είναι κάποιοι υπάλληλοι του υπουργείου Εμπορίου το 1967, την ώρα που ισχύει η χρησικτησία, η οποία βάσει νόμου υποστηρίζει ότι μια ιδιοκτησία περνά στα χέρια εκείνου που την χρησιμοποιεί αποκλειστικά για τουλάχιστον 25 χρόνια.
Ευθύνες, όμως, δεν θα πρέπει να αναζητηθούν μόνο ανάμεσα στις δημοτικές αρχές και στο πελατειακό σύστημα. Τι έκαναν, αλήθεια, όλα τα προηγούμενα χρόνια, εκείνοι οι «αυτόκλητοι» υπερασπιστές των Ρομά που, μόλις είδαν τις τηλεοπτικές κάμερες και τις αστυνομικές δυνάμεις να καταφτάνουν στο σημείο, έσπευσαν να συμπαρασταθούν στους... κατατρεγμένους; Η απάντηση, και εδώ, είναι ίδια: απολύτως τίποτα. Αντίθετα, συντηρούν και εκείνοι το βολικό «μύθο» των περιθωριοποιημένων, λούμπεν Ρομά, για να δικαιολογούν την ύπαρξή τους. Τρεφόμενοι, θαρρείς, από τα φώτα των αδηφάγων ΜΜΕ, οι αντιεξουσιαστές που σπεύδουν στο πλευρό των αδυνάτων -των τσιγγάνων του Χαλανδρίου, εν προκειμένω-, στην πραγματικότητα τους χρειάζονται, για να αποκτούν οι ίδιοι ταυτότητα και να έχουν ένα καλό άλλοθι για τη σύγκρουσή τους με την «εξουσία».
Μιλούν οι «υπερασπιστές», για ανθρώπινα δικαιώματα που καταπατώνται και ατομικές ελευθερίες που περιορίζονται, αλλά παραλείπουν να πουν την αλήθεια: για ποια ανθρώπινα δικαιώματα γίνεται λόγος, όταν τα παιδιά των τσιγγάνων μεγαλώνουν στο περιθώριο, όντας... γενετικά προορισμένα να μεγαλώσουν με την «ταμπέλα» των γύφτων, σε μια κοινωνία που εκ προοιμίου τα απορρίπτει; Για ποιες ατομικές ελευθερίες, όταν τα τσιγγανάκια ζουν και πεθαίνουν μέσα στις λάσπες και τα τσαντίρια, μαθαίνοντας να ζητιανεύουν, να κλέβουν, να παρανομούν και να καταλήγουν, στις περισσότερες περιπτώσεις, στο εμπόριο ναρκωτικών και στην πορνεία; Γιατί δεν ξεσηκώνεται ένα κίνημα για όλα αυτά, και όχι όταν απειλείται με κατεδάφιση ο καταυλισμός των Ρομά; Μάλλον, γιατί όλες αυτές είναι αλήθειες μεν που πονάνε, αλλά δεν «πουλάνε»...
Κάπως έτσι διαιωνίζεται το πρόβλημα. Κονδύλια για την ένταξη των τσιγγάνων πάνε κι έρχονται, αλλά ποτέ δεν χρησιμοποιούνται. Κάθε λογής «υπερασπιστές» σπεύδουν στο πλευρό τους, μόνο όταν οι κάμερες τους δίνουν την ιδανική ευκαιρία, για να στήσουν το δικό τους «σόου». Και η ευαισθητοποίηση όλων ημών των υπολοίπων κρατάει, μέχρι το τέλος του δελτίου ειδήσεων.
Τα ξαναλέμε σε έξι μήνες...
Είναι εντυπωσιακό ότι πολύς κόσμος δεν ήξερε καν ότι υπήρχαν παραπήγματα των Ρομά στο Νομισματοκοπείο. Κόσμος που χρησιμοποιεί το Μετρό, κόσμος που πηγαινοέρχεται στη Μεσογείων κάθε μέρα. Και, όσα έμαθαν πολλοί πολίτες για τους τσιγγάνους και τον καταυλισμό τους στην περιοχή, τα έμαθαν, παρακολουθώντας τις εικόνες με τα καμμένα λάστιχα και τους σωρούς των σκουπιδιών, που χρησιμοποίησαν οι τσιγγάνοι ως «ασπίδες», για να αποκρούσουν την «επίθεση» (βλ. μπουλντόζες και ΜΑΤ) στη γη, στην οποία κατοικούν εδώ και 40 χρόνια -από το 1974.
Τι έγινε, αλήθεια, μέσα σε αυτές τις τέσσερις δεκαετίες, στην κατεύθυνση της κοινωνικοποίησης των Ρομά, της ομαλής ενσωμάτωσής τους στη κοινωνία που τους περιβάλλει; Απολύτως τίποτα. Διαχρονικά, οι δημοτικοί άρχοντες του Χαλανδρίου συντήρησαν την υπάρχουσα κατάσταση για ψηφοθηρικούς λόγους, την ώρα που διασπάθιζαν τα κονδύλια της πολιτείας -υπολογίζονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, σε περίπου τρία εκατ. ευρώ όλα αυτά τα χρόνια, τα οποία προορίζονταν για έργα υποδομών στον καταυλισμό τους, δίχως αυτό να γίνει ποτέ. Οσο για τις καταγγελίες περί αυθαίρετων παραπηγμάτων και καταπάτησης ιδιοκτησίας από τους Ρομά στο Χαλάνδρι, αξίζει να σημειωθεί ότι, σύμφωνα επίσης με δημοσιεύματα, ιδιοκτήτες της εν λόγω έκτασης φαίνεται να είναι κάποιοι υπάλληλοι του υπουργείου Εμπορίου το 1967, την ώρα που ισχύει η χρησικτησία, η οποία βάσει νόμου υποστηρίζει ότι μια ιδιοκτησία περνά στα χέρια εκείνου που την χρησιμοποιεί αποκλειστικά για τουλάχιστον 25 χρόνια.
Ευθύνες, όμως, δεν θα πρέπει να αναζητηθούν μόνο ανάμεσα στις δημοτικές αρχές και στο πελατειακό σύστημα. Τι έκαναν, αλήθεια, όλα τα προηγούμενα χρόνια, εκείνοι οι «αυτόκλητοι» υπερασπιστές των Ρομά που, μόλις είδαν τις τηλεοπτικές κάμερες και τις αστυνομικές δυνάμεις να καταφτάνουν στο σημείο, έσπευσαν να συμπαρασταθούν στους... κατατρεγμένους; Η απάντηση, και εδώ, είναι ίδια: απολύτως τίποτα. Αντίθετα, συντηρούν και εκείνοι το βολικό «μύθο» των περιθωριοποιημένων, λούμπεν Ρομά, για να δικαιολογούν την ύπαρξή τους. Τρεφόμενοι, θαρρείς, από τα φώτα των αδηφάγων ΜΜΕ, οι αντιεξουσιαστές που σπεύδουν στο πλευρό των αδυνάτων -των τσιγγάνων του Χαλανδρίου, εν προκειμένω-, στην πραγματικότητα τους χρειάζονται, για να αποκτούν οι ίδιοι ταυτότητα και να έχουν ένα καλό άλλοθι για τη σύγκρουσή τους με την «εξουσία».
Μιλούν οι «υπερασπιστές», για ανθρώπινα δικαιώματα που καταπατώνται και ατομικές ελευθερίες που περιορίζονται, αλλά παραλείπουν να πουν την αλήθεια: για ποια ανθρώπινα δικαιώματα γίνεται λόγος, όταν τα παιδιά των τσιγγάνων μεγαλώνουν στο περιθώριο, όντας... γενετικά προορισμένα να μεγαλώσουν με την «ταμπέλα» των γύφτων, σε μια κοινωνία που εκ προοιμίου τα απορρίπτει; Για ποιες ατομικές ελευθερίες, όταν τα τσιγγανάκια ζουν και πεθαίνουν μέσα στις λάσπες και τα τσαντίρια, μαθαίνοντας να ζητιανεύουν, να κλέβουν, να παρανομούν και να καταλήγουν, στις περισσότερες περιπτώσεις, στο εμπόριο ναρκωτικών και στην πορνεία; Γιατί δεν ξεσηκώνεται ένα κίνημα για όλα αυτά, και όχι όταν απειλείται με κατεδάφιση ο καταυλισμός των Ρομά; Μάλλον, γιατί όλες αυτές είναι αλήθειες μεν που πονάνε, αλλά δεν «πουλάνε»...
Κάπως έτσι διαιωνίζεται το πρόβλημα. Κονδύλια για την ένταξη των τσιγγάνων πάνε κι έρχονται, αλλά ποτέ δεν χρησιμοποιούνται. Κάθε λογής «υπερασπιστές» σπεύδουν στο πλευρό τους, μόνο όταν οι κάμερες τους δίνουν την ιδανική ευκαιρία, για να στήσουν το δικό τους «σόου». Και η ευαισθητοποίηση όλων ημών των υπολοίπων κρατάει, μέχρι το τέλος του δελτίου ειδήσεων.
Τα ξαναλέμε σε έξι μήνες...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου