Του Νέστορα ΔημαράΜεγάλωσε σε μία άθλια παράγκα, όπου οι μετανάστες γονείς της είχαν βρει καταφύγιο μαζί με τρεις άλλες οικογένειες, δουλεύοντας στις γερμανικές φάμπρικες τη δεκαετία του ’60. Την ξεχώρισε για το θάρρος της ο Βίλι Μπραντ, τη λάτρεψε ο Χέλμουτ Σμιτ και σήμερα την εμπιστεύεται ο Μάρτιν Σουλτς στην κούρσα των Σοσιαλδημοκρατών προς την καγκελαρία. Είναι ηΣτέλλα Κυργιανέ-Εφραιμίδου από τη Θεσσαλονίκη, που περπατούσε 3,5 χιλιόμετρα με τα πόδια για να πάει σχολείο, γιατί ο Γερμανός οδηγός του λεωφορείου δεν σταματούσε να πάρει τα «ξένα παιδιά», εκείνη και τον αδελφό της Αγγελο.
Σήμερα αποτελεί την ελπίδα των Σοσιαλδημοκρατών. «Ηταν πολύ δύσκολα χρόνια τότε. Για πρώτη φορά, νιώσαμε σαν παιδιά τι σημαίνει να μη σε θέλει κάποιος. Είχαμε δασκάλους που δεν μας ήθελαν και βαδίζαμε μέσα στο χιόνι γιατί ο οδηγός του λεωφορείου αδιαφορούσε μόλις μας έβλεπε. Αλλά είχα και Γερμανούς δασκάλους που με βοήθησαν πολύ και Γερμανούς γείτονες που με λάτρεψαν. Είναι σκληρή η ζωή του μετανάστη», λέει στη Realnews η Στ. Κυργιανέ-Εφραιμίδου.
Η ίδια δεν θα ξεχάσει ποτέ τον καθηγητή της Νεκαμάν στο Γυμνάσιο, ούτε τους ηλικιωμένους Γερμανούς που νοίκιασαν στους γονείς της το διαμέρισμα, για να μετακομίσουν από την παράγκα, και πρόσεχαν την ίδια και τον αδελφό της επειδή οι γονείς τους δούλευαν στο εργοστάσιο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου