Ο Βαγγέλης Δούτσιος μας ταξιδεύει μέσα από το υπέροχο κείμενο του και τις εκπληκτικές φωτογραφίες του στην Αιτωλοακαρνανία ,στη λίμνη Τριχωνίδα αλλά και σε πολλά όμορφα χωριά. Πρόκειται για ένα υπέροχο οδοιπορικό– ταξιδιωτικό οδηγό ο οποίος χωρίζεται σε 15 μέρη. Οι φωτογραφίες του κ. Δούτσιου είναι πραγματικά μοναδικές και τόσο όμορφες που συχνά αμφιταλαντεύεσαι εάν βρίσκεσαι μέσα στο τοπίο ή όχι… Καλή ανάγνωση λοιπόν και καλό σας ταξίδι…
Πριν από τις αναζητήσεις .
Οι σκέψεις μου πολλές φορές μοιάζουν σαν τις ανάσες μου άλλοτε είναι βαριές και άλλοτε είναι ανάλαφρες που χάνουν όμως την ισορροπία τους στο βηματισμό μου , σε κάθε απόδραση μου πέρα από αυτό το καθημερινό που βλέπω. ! Ίσως θα με περιγράψεις αναγνώστη μου σαν ένα παραμύθι και αυτό θα μου άρεσε γιατί η γραφή μου αυτή εδώ είναι δεμένη με τις εικόνες μου αυτές που άλλοτε μοιάζει με παραμυθένιο ποτάμι που θέλει να αφήσει τις νεράιδες του στα νερά του και άλλοτε να χαθεί στο δάσος των τραγουδιών .. και όλο αυτό μα την αλήθεια .. μοιάζει με πρόκληση για μένα , που ένα δικό σου όνειρο θα το κάνεις αληθινό ….. και θα κάνεις αυτό το (ταξίδι) που ονειρεύτηκες μαζί μου . Εσύ θα βλέπεις το όνειρο να σε αγκαλιάζει στον ύπνο σου, στον ξύπνιο σου καθώς θα γυρίζεις τις σελίδες του οδοιπορικού θα είναι .. σα να σου μιλάω θα είναι .. σαν κάτι … το … πραγματικό , όπως μια νεράιδα σε ένα παραμύθι, που ξέρεις ότι δεν υπάρχει κι όμως θες να ακούς γι αυτή και ψάχνεις να τη βρεις σε βατές χαράδρες , σε φραγκοκάστελλα , στα δάση ,στα ποτάμια και σε γαλάζιες λίμνες σαν κι αυτές που θα προσπαθήσω να σου περιγράψω σε αυτό το οδοιπορικό.
Σε αυτές τις ονειρικές αποδράσεις μου η ιστορία του παραμυθιού μου μπλέκεται με τους μύθους του τόπου μου , τα χρώματα στις εικόνες αλλάζουν καθώς ο φακός μου περνάει πάνω από τα νερά , τα δένδρα και τα τοπία θα μοιάζουν πια σαν ένα όνειρο κι αυτή είναι η Αιτωλοακαρνανία που ίσως να μην έχεις γνωρίσει. Σε αυτόν τον τόπο οι πρόγονοί του τόπου μου δημιούργησαν τις δικές τους πόλεις , τις δικές τους ιστορίες και σε αυτό το οδοιπορικό θα ήθελα να τους γνωρίσω μέσα στο δικό τους τοπίο !
Όλες αυτές οι αναζητήσεις δεν θα μπορούσαν να γίνουν αν στο υπέροχο αυτό οδοιπορικό (και όχι μόνο σε αυτό) δεν είχα γνωρίσει τα χρώματα , τα τοπία , τις εικόνες του χτες στο σήμερα ,τα δάση , τα ποτάμια , τα μνημεία αλλά και τους ξεχωριστούς ήχους ! Αυτό το μικρό οδοιπορικό με τις αναζητήσεις μας μέσα στο φυσικό τοπίο της Αιτωλοακαρνανίας για μένα είναι η αρχή ενός μικρού ταξιδιού και πιστεύω πως πολλοί από εσάς θα προσθέσουν σε αυτό το δικό τους ξεχωριστό χρώμα , την δική τους εικόνα.
Ευχαριστώ όλους εκείνους που μου έμαθαν να ξεχωρίζω στις αναζητήσεις μου τα χρώματα της ανατολής και της δύσης , που μου έμαθαν να σέβομαι το χτες μέσα στα θέματα του σήμερα , που μου έμαθαν να κοιτάζω πίσω από το παράθυρο της φαντασίας. Ευχαριστώ όλους εσάς που μου κρατήσατε συντροφιά στο ταξίδι των αναζητήσεων.
Οι φωτογραφίες μου, σίγουρα αδικούν τα θέματα του οδοιπορικού μου και η πραγματικότητα είναι πιο όμορφη από ότι γράφεται και από ότι φαίνεται σε εικόνες …!!
Βαγγέλης Δούτσιος
Αναζητήσεις στην λίμνη της Τριχωνίδας.
Κάθε φορά που σχεδίαζα μια διαδρομή ήξερα από την αρχή ότι δεν θα μπορούσα να την ακολουθήσω πιστά. Οι εναλλαγές στα τοπία με μαγεύουν σαν τις νεράιδες των παραμυθιών και με παρασέρνουν στον μαγευτικό κόσμο τους. Σε αυτή την διαδρομή των 120 χλμ. Περίπου, ξεκινώντας από το Αγρίνιο οι ώρες κυλούν σαν τα νερά των ποταμών γνωρίζοντας όμως την Τριχωνίδα και όχι μόνο ..!!
Η Τριχωνίδα που βρίσκεται καταμεσής στον κάμπο και μοιάζει σαν μια καταγάλανη θάλασσα, είναι η μεγαλύτερη λίμνη της Ελλάδας και βρίσκεται μαζί με την λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου και του Αιτωλικού, τη Λυσιμαχεία, την λίμνη Οζερός , την Αμβρακία , την Βουλκαριά, τη Σαλτίνη και τις τεχνητές λίμνες Καστρακίου, Κρεμαστών , Στράτου και Ευήνου.
Γύρω από την λίμνη της Τριχωνίδας περίπου είκοσι (20) μικρά χωριά είναι χτισμένα. Το καθένα μάλιστα από αυτά προσφέρει την δική του ιστορία, έχει τα δικά του μνημεία, αλλά και την ξεχωριστή ομορφιά του. Η ίδια η λίμνη έχει την δική της ιδιαίτερη ομορφιά .
Ξεκινώντας από το Αγρίνιο με πορεία προς το Θέρμο, βρίσκουμε το Παναιτώλιο που με τον Καλλικράτη ενσωματώθηκε στο Αγρίνιο. Εκεί βρίσκεται και το Κέντρο Περιβάλλοντος Τριχωνίδας που χρηματοδοτήθηκε από το ευρωπαϊκό πρόγραμμα LΙFΕ - ΦΥΣΗ 1999.
Στο Κέντρο Περιβάλλοντος Τριχωνίδας ο επισκέπτης μέσα στην αίθουσα προβολής , τον εκθεσιακό χώρο με της φωτογραφίες, τους πίνακες και τα κείμενα για τη λίμνη, μπορεί να γνωρίσει τους ασβεστούχους βάλτους της . Μπορεί ο επισκέπτης ακόμη να δει το ενυδρείο με τα λιμναία ψάρια, αλλά και να περιηγηθεί σε μία πολύ ενδιαφέρουσα μακέτα της υδρολογικής λεκάνης της Τριχωνίδας και να δει τις δράσεις και τις δραστηριότητες για την προστασία της περιοχής αυτής.
Το μήκος της ακτογραμμής της λίμνης Τριχωνίδας φτάνει στα 51 χλμ. περίπου και το μέγιστο βάθος της στα 58 μέτρα. Η λίμνη με τα χρόνια χωρίστηκε και δημιούργησε μια μικρότερη λίμνη, την λίμνη Λυσιμαχία, η οποία δέχεται τα πλεονάζοντα νερά της Τριχωνίδας διά μέσου ενός αύλακα (Αλάμπεη) που τα διοχετεύει, μέσω του Δίμηκου ποταμού, στον Αχελώο. ,
Συνεχίζοντας την διαδρομή μας, μετά το Παναιτώλιο βρίσκουμε το Καινούργιο , στην κορυφή του οποίου βρίσκεται το κάστρο του Βλοχού στα 689 μέτρα. Στην αρχαιότητα στον Βλοχό ήταν χτισμένη η αρχαία Θεστία που σήμερα λέγεται η Αρχαία Ακρόπολη των Θεστιέων. Κάτω από την κορυφή του Βλοχού βρίσκεται και η ομώνυμη μονή, το καθολικό της οποίας κτίστηκε τον 18ο αιώνα επάνω στα θεμέλια παλαιότερων ναών.
Για να φτάσουμε στον Βλοχό θα πρέπει να στρίψουμε αριστερά στο μικρό και στενό δρόμο πριν από την πλατεία του Καινούργιου (προς το γήπεδο). Θα περάσουμε την πέτρινη ταβέρνα και μετά από 5 λεπτά θα βρεθείτε στη μονή και από εκεί θα ανηφορίσετε στον λόφο για την Ακρόπολη αφού πρώτα ανεβείτε τα σιδερένια σκαλοπάτια.
Η θέα από την αρχαία Ακρόπολη είναι υπέροχη, μαγευτική. Ο επισκέπτης γίνεται ένα με τον αέρα και ταξιδεύει με τα σύννεφα πάνω από τις λίμνες και τα πανέμορφα χωριουδάκια. Σε αυτό το ταξίδι του αέρα μπορείς να ακούσεις τις μελωδικές καμπάνες από τα εκκλησάκια και το κάλεσμα της μάνας .
Ακόμη από την αρχαία Ακρόπολη μπορείς να δεις τα περισσότερα από τα χωριά που βρίσκονται βόρεια της Τριχωνίδας, κάτω από το Παναιτωλικό όρος, αλλά και τα υπόλοιπα που είναι χτισμένα νότια, στα πόδια του Αράκυνθου . Μετά την κατάβαση μας συνεχίζουμε την διαδρομή μας αριστερά προς το Καινούργιο και στα σύνορα Καινούγιου - Παραβόλας αν στρίψουμε αριστερά, μέσα από μια υπέροχη γραφική διαδρομή, θα βρεθούμε στο γυναικείο ησυχαστήριο (Μονή Τσουκαλάδες).
Από την Μονή Τσουκαλάδες επιστρέφουμε για να συνεχίσουμε το δρόμο μας για την Παραβόλα. Εκεί βρίσκεται το αρχαίο Βουκάτιο αλλά και η Παναγιά του Κάστρου, που πρόκειται για έναν ημικυκλικό πύργο Βυζαντινών χρόνων του 4ου αιώνα μ.Χ. Η Παναγιά του κάστρου είναι η σημερινή εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου .
Μέσα από το δάσος της Παραβόλας σε 3,1 μόλις χιλ. βρίσκεται ένα μικρό γραφικό χωριό το Αφράτο που από εκεί βλέπουμε τις λίμνες Τριχωνίδας και της Λυσιμαχείας.
Μετά από την Παραβόλα βρίσκουμε την Μυρτιά και την Αγία Σοφία (Μόκιστα) , με τα τρία συγκλονιστικά αρχιτεκτονικά μνημεία που είναι οι εκκλησίες των Ταξιαρχών, του Αγίου Νικολάου και της Αγίας Σοφίας οι οποίες και αποτελούσαν συγκρότημα ναών του 13ου και του 14ου αιώνα.
Ανάμεσα στην Πάνω και στην Κάτω Μυρτιά θα βρούμε τη παλιά νεροτριβή και τον παλαιό νερόμυλο. Η νεροτριβή λειτουργεί ακόμη με τον παραδοσιακό τρόπο από το 1771, χρησιμοποιώντας τα νερά των καταρρακτών του Διχαλορέματος που έρχονται από τον βράχο της Ελεούσας.
Η Μυρτιά έχει δύο συνοικισμούς: την Κάτω Μυρτιά (Γουρίτσα) και την Άνω Μυρτιά. Η Κάτω Μυρτιά βρίσκεται δίπλα στη λίμνη και ο δρόμος που τη διασχίζει καταλήγει στα λουτρά της με τις παλιές εγκαταστάσεις και ακόμη στην ερειπωμένη Βυζαντινή Μονή Φωτμού
Οι κάτοικοι στην περιοχή εδώ ασχολούνται με το ψάρεμα αν και λιγότερο από όσο θα περίμενε κανείς. Οι αθερίνες που ζουν στη λίμνη αυτή είναι πολύ νόστιμες και πασίγνωστες σε όλη την Ελλάδα.
Στην Τριχωνίδα ζει και ο νανογωβιός , είδος μοναδικό στον κόσμο, οι Κορμοράνοι, οι Φαλαρίδες, και τα Βραχοκιρκίνεζα. Πολύ σημαντικοί για την περιοχή, είναι οι ασβεστούχοι βάλτοι, οι οποίοι έχουν χαρακτηριστεί ως οικότοποι και το φυτό κλάδιο που οι ντόπιοι αποκαλούν κοψιά εξαιτίας των κοφτερών φύλλων του.
Στην περιοχή της λίμνης έχουν καταγραφεί πάνω από 200 είδη πουλιών, το ένα τέταρτο από τα οποία είναι απειλούμενα. Η ακτογραμμή της έχει καλαμιώνες σε μεγάλη έκταση και εκεί βρίσκουν καταφύγιο τα Νανοβουτηχτάρια και τα διάφορα είδη πάπιας.
Στην Άνω Μυρτιά τώρα βλέπουμε πολλά διατηρημένα πέτρινα σπίτια, την πλατεία, τη Μονή Μυρτιάς και το Ασκηταριό της Ελεούσας αλλά και το πέτρινο γεφύρι της μονής.
Μετά το πέτρινο γεφύρι στρίβουμε αριστερά για το μοναστήρι της Μυρτιάς, που λειτούργησε ως κρυφό σχολειό και ήταν κέντρο των μοναστηριών της επαρχίας Τριχωνίδας.
Το Ασκηταριό της Ελεούσας είναι ένας υπέροχος σπηλαιώδης μικρός ναΐσκος με τοιχογραφίες του 14ου αιώνα από όπου έχουμε μοναδική θέα στη λίμνη
Στην διαδρομή μας προς το Θέρμο πριν το γεφύρι υπάρχει και το μνημείο της αντίστασης.
Από εδώ μπορεί κανείς να δει τα ομορφότερα παιχνίδια που η Τριχωνίδα αφήνεται στα χρώματα της δύσης .
Λίγα χιλιόμετρα μετά την Μυρτιά φτάνουμε στο Θέρμο που είναι το μεγαλύτερο χωριό της λίμνης, αλλά και το πιο σημαντικό, αφού ακόμη ήταν από τους αρχαϊκούς χρόνους το κέντρο των Αιτωλών. Σήμερα βέβαια με τον Καλλικράτη είναι ένας ξεχωριστός δήμος ορεινού όγκου με πολλά χωριά.
Ο Δήμος Θέρμου διαθέτει πλούσια πολιτιστική κληρονομιά, καθώς στο Θέρμο υπήρξε η πρωτεύουσα της Αιτωλικής Συμπολιτείας, ακόμη στο Θέρμο είναι ο γενέθλιος τόπος του Κοσμά του Αιτωλού, και εδώ έδρασαν οι Κλέφτες και οι Αρματολοί.
Το Θέρμο αποτελεί την φυσική πύλη προς την Ορεινή Ναυπακτία αλλά και την Ευρυτανία. Στον αρχαιολογικό χώρο στο Αρχαίο Θέρμο βλέπουμε το αψιδωτό μέγαρο του προϊστορικού οικισμού , το μέγαρο της πρώιμης εποχής του Σιδήρου.
Ακόμη βλέπουμε , τους τρεις αρχαϊκούς ναούς του Απόλλωνα Λυσείου , της Λαφρίας Αρτέμιδος και του Απόλλωνος Θέρμιου , την κρήνη , τις στοές , και το βουλευτήριο της αγοράς.
Περίπου (3) χλμ. βορειοανατολικά του Θέρμου, υπάρχει ο συνοικισμός Μάνδρα με την ιστορική μονή της Αγίας Παρασκευής που κτίστηκε τον 12ον αιώνα, ανακαινίστηκε το έτος 1831 και φιλοξενεί άγια λείψανα και τη θαυματουργή εικόνα της Αγίας Παρασκευής.
Στο μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής δίδαξε ο ιεροδιδάσκαλος Προκόπιος Γιαννέλος ο Αιτωλός από το Δρυμώνα (Μπερίκο), ο οποίος μάλιστα, σύμφωνα με την παράδοση υπήρξε και ο πρώτος δάσκαλος του Κοσμά του Αιτωλού.
Στη μνήμη της Αγίας Παρασκευής στις 26 Ιουλίου κάθε χρόνο, γίνεται μεγάλο πανηγύρι στην πλατεία του συνοικισμού της Μάνδρας του Θέρμου.
Στην υπόγεια, θολωτή αίθουσα της μονής, στεγάζεται ένα μουσείο κέρινων ομοιωμάτων όπου λειτουργούσε ως κρυφό σχολειό στο οποίο έμαθε τα πρώτα του γράμματα ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός .
Η παράδοση τοποθετεί την ίδρυση του μοναστηριού τον 16ον αιώνα. Δύο χρονολογημένες εικόνες του τέμπλου έχουν ένδειξη το 1711. Το σημερινό καθολικό χτίσθηκε το 1831.
Επιστρέφουμε και πάλι στο Θέρμο και συνεχίζουμε την διαδρομή μας, για να συναντήσουμε το σπήλαιο του Πετροχωρίου, που βρίσκεται στο δρόμο προς Ανάληψη, τις σπηλιές του Δικόρφου, τη σπηλιά στην Κοιλάδα των Νεράιδων Γιδομανδρίτη, τις σπηλιές στα στενά του Ευήνου κ.τ.λ. που αποτελούν ένα, επίσης, ενδιαφέρον στοιχείο της περιοχής αυτής προς την Ανάληψη.
Στην έξοδο του Πετροχωρίου προς τα Σιταράλωνα η θέα της Λίμνης Τριχωνίδας σε όλο σχεδόν το εύρος της είναι μοναδική.
Από αυτό το μπαλκόνι της ομορφιάς μπορούμε να αγναντέψουμε σχεδόν και τα 96.500 στρέμματα έκτασης της Τριχωνίδας ,τα περισσότερα χωριά που βρίσκονται γύρω από αυτή και κάποιες από τις παραλίες της, στολισμένες πια με τις ταβέρνες τους.
Πίσω από την Ανάληψη υπάρχει το μονοπάτι του φαραγγιού ή το φαράγγι του Ευήνου . Πρόκειται για ένα στενό φαράγγι που ξεκινάει από τη γέφυρα Μπανιά και φτάνει ως τη θέση Πόρος. Το μονοπάτι αυτό ξεκινά κάπου από τον Εύηνο (κοντά στην πίστα του Εύηνου ποταμού), και περνά πίσω από την Ανάληψη και εκτείνεται μέχρι τον Ασκητή (σκήτη του Νεομάρτυρα Ιακώβου) με θέα πάντα τον Εύηνο ποταμό και ακολουθεί την πορεία προς το ιστορικό Μοναστήρι του Αϊ Ιωάννη της Δερβέκιστας.
Λίγα χιλιόμετρα ανατολικά από το χωριό της Ανάληψης και μέσα από μια όμορφη διαδρομή , βρίσκουμε την Μονή του Ιωάννη του Πρόδρομου που σύμφωνα με το πατριαρχικό σιγίλλιο χρονολογείται τον 12ον αιώνα. Η μεγάλη δράση του μοναστηριού τοποθετείται στα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
Στις αρχές του 16ου αι. ασκήτεψε εδώ ὁ άγιος Ιάκωβος ο (νεομάρτυς) με τούς δυο μαθητές του, τον διάκονο Ιάκωβο και τον μοναχό Διονύσιο. Από στην Ανάληψη μπορούμε να στρίψουμε δεξιά προς Κόφτρα και δεξιά για Πόρο , αφού πρώτα περάσουμε την γέφυρα του Πόρου που κατασκευάστηκε το 1935-1938.
Από τον Πόρο ο δρόμος είναι χωματόδρομος και μας οδηγεί μέσα από μια πλούσια βλάστηση σ` ένα διαφορετικό αλλά υπέροχο τοπίο και στα χωριά Φαμίλας , Συκέα , Στύλια κ.τ.λ.
Όμως ας αφήσουμε για λίγο τον ποταμό Εύηνο και ας επιστρέψουμε στην διαδρομή μας .
Από την Ανάληψη η διαδρομή συνεχίζεται μέσα από τα χωριά της Μακρυνείας , τα Σιταράλωνα , την Κάτω Μακρινού , την Καψοράχη κ.τ.λ.
Στην Καψοράχη που βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της λίμνης Τριχωνίδας κάνουμε και την πρώτη μας στάση στην Μακρυνεία .
Οι κάτοικοι αφήνοντας τις (καπνοκαλλιέργειες) ασχολούνται σήμερα με την κτηνοτροφία , την γεωργία και την αλιεία στην λίμνη της Τριχωνίδας.
Στο νότιο μέρος, της Καψοράχης, σε ύψος 270 μέτρα περίπου βρίσκεται και το ερειπωμένο Παλαιοχώρι με το κάστρο του 4ου π.Χ. αι. που ήταν το οχυρό των αρχαίων πόλεων Φυταίου ή Μετάπας .
Στην έξοδο της Καψοράχης κάνουμε μια ακόμη στάση στον (Μούρτο) , στο μικρό φυσικό λιμανάκι με τα πολλά αιωνόβια πλατάνια να αγγίζουν σχεδόν την πανέμορφη λίμνη της Τριχωνίδας.
Συνεχίζουμε τη διαδρομή μας προς στο ιστορικό μοναστήρι στη Μονή Κατερινούς , που βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του Ἀρακύνθου (3) περίπου χιλιόμετρα αριστερά της Γαβαλούς .
Για να φτάσουμε εκεί, στρίβουμε πριν από την Αστυνομία της Γαβαλούς αριστερά, μέσα από μια σύντομη αλλά πανέμορφη διαδρομή ο δρόμος μας οδηγεί στη Μονή Κατερινούς.
Η πρώτη γραπτή μαρτυρία είναι του 1770, αλλά αρχειακές πληροφορίες μεταφέρουν την ίδρυση του πιο παλιά . Σ’ αυτό το μοναστήρι γινόταν και συναντήσεις των μελών της Φιλικής Εταιρείας. Tο όνομα της και κατά μίαν εκδοχή το πήρε από μια βοσκοπούλα της περιοχής, ονόματι Κατερίνα.
Το 1979 κατεδαφίστηκε το παλαιό καθολικό του και υψώθηκε νέο. Επιστρέφοντας από το μοναστήρι , μετά το γυμνάσιο της Γαβαλούς αριστερά, πάνω στον δρόμο βρίσκεται περιφραγμένο το ιερό του Ασκληπιού, που ανακαλύφθηκε το 1992 , είναι μάλιστα το μοναδικό που έχει ανασκαφεί στο νομό και αυτά μαρτυρεί ότι η περιοχή υπήρξε όχι μόνο πολιτικό αλλά και θρησκευτικό κέντρο της αρχαίας Αιτωλίας.
Από τη Γαβαλού αν πάμε προς τη λίμνη θα φτάνουμε στο Τριχώνιο που είναι κτισμένο επάνω στα ερείπια του Αρχαίου Τριχώνιου , που μάλιστα κατά τον 3ον αιώνα π.Χ. ήταν μία από τις σπουδαίες Αιτωλικές πόλεις , αλλά και η γενέτειρα μεγάλων στρατηγών της Αιτωλικής Συμπολιτείας.
Εδώ στο τέλος … του Τριχώνιου βλέπουμε τους σπάνιους νερόφραξους ,την λίμνη της Τριχωνίδας από μια άλλη πλευρά της και ακόμη …τα (τελευταία φυτεμένα) καπνοχώραφα ..!!
Επιστρέφουμε στον κεντρικό δρόμο και συνεχίσουμε την διαδρομή μας , για να φτάσουμε στα Κλεισορεύματα και τη Λυσιμαχεία με την λίμνη της Λυσιμαχείας δεξιά που μέσα της καθρεπτίζεται η πόλη του Αγρινίου.
Η Λυσιμαχεία παλιότερα λεγόταν Μουρστιάνου, το όνομα αυτό προέρχεται από κάποιον Τούρκο τον Αγά Μουρστιάν, που είχε το κτήμα του στην περιοχή της Λυσιμαχείας . Μετά τις αρχαιολογικές ανασκαφές όμως που έγιναν στη περιοχή και την ανακάλυψη του τάφου του στρατηγού Λυσιμάχου, μετονομάστηκε σε Λυσιμαχεία.
Κατά την Αρχαϊκή εποχή (πριν το 100 π.Χ.) υπήρχε μεγάλος οικισμός γύρω από στη σημερινή θέση του Αι-Νικόλα όπου και υπάρχει και το μικρό κατάλοιπο Πελασγιακού τείχους, αλλά και οι αμέτρητοι τάφοι που βρέθηκαν σ' όλη αυτή την περιοχή.
Το χωριό της Λυσιμαχείας βρίσκεται χτισμένο αντίκρυ από το Αγρίνιο στους βόρειους πρόποδες του Αράκυνθου (Ζυγός) με τις κατάφυτες από δέντρα, πουρνάρια , μυρωδάτα σχίνα , αριές, φιλίκια , κουμαριές και ρείκια
Συνεχίζοντας την διαδρομή μας μετά την Λυσιμαχεία βρίσκουμε το Αγγελόκαστρο που είναι και ο τελευταίος σταθμός του οδοιπορικού μας.
Εδώ θα δούμε το ιστορικό μοναστήρι του Παντοκράτορα που βρίσκεται απέναντι από το Βυζαντινό φρούριο, στο λοφίσκο που υψώνεται ανατολικά του Αγγελοκάστρου και που είναι αφιερωμένο στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος.
Το μοναστήρι είναι ονομαστό για τα κειμήλια πού διαθέτει: λειψανοθήκες και σταυρούς ευλογίας. Με τα κελιά και το τείχος του γύρω – γύρω από το Ναό δημιουργεί την αίσθηση φρουρίου.
Στην ίδια περιοχή ακόμη μπορούμε να δούμε την μονή του Αγίου Παντελεήμονα το κρυφό σχολειό του και τη βρύση με το αγίασμα του 1790 .
Γυρίζοντας πίσω στο δρόμο μας για το Αγρίνιο θα συναντήσουμε τη δικτυωτή σιδηροδρομική γέφυρα (κάτω διαδρομής), που είναι στηριζόμενη σε λίθινα ακρόβαθρα πάνω από έναν παραπόταμο του Αχελώου λίγες εκατοντάδες μέτρα πριν από τον σιδηροδρομικό σταθμό του Αγγελοκάστρου και λίγα μέτρα από το σταθμό βλέπουμε και το παλιό Ρωμαϊκό πέτρινο γεφύρι
Κάτω από την σιδερένια γέφυρα του τρένου, περνάει ένας χωματόδρομος που οδηγεί στο Άγιο Ηλία, το μικρό εκκλησάκι που είναι χτισμένο στο ύψωμα με τους ελαιώνες και που νομίζω ότι αξίζει κάποιος να το επισκεφτεί ..!
Αυτοί οι σταθμοί έχουν μια διαφορετική, ξεχωριστή ομορφιά και γι` αυτόν τον μικρό σταθμό περισσότερο , αφού τον έβλεπα από παιδί ακόμη καθώς η οικογένεια περνούσε απο εκεί για το Κυριακάτικο καλοκαιρινό μπάνιο της. Εγώ στεκόμουν κολλημένος στο παράθυρο και παρατηρούσα το τοπίο και αυτός ο σταθμός έγινε … δικός μου!! Θυμάμαι την μεγάλη κίνηση του κόσμου , τους μεγάλους να κρατούν τις φουσκωμένες σαμπρέλες ,ακούω ακόμη και τις φωνές , τα γέλια , μυρίζω τον καπνό από τα βαριά τσιγάρα , ακούω το σφύριγμα και το θόρυβο του τρένου με το αξέχαστο αγκομαχητό του στην ανηφοριά. Ήταν το ταξίδι μου, αυτό που περίμενα κάθε φορά με τα ίδια συναισθήματα χαράς και αγωνίας να με ταξιδέψει στην Σταμνά …!
Η διαδρομή των αναζητήσεων μου έφτασε στο τέλος … φέρνοντας όλες τις όμορφες εικόνες στην πόλη του Αγρινίου που ο μύθος τη θέλει να οφείλει το όνομά της και την ίδρυσή της στον Άγριο, το γιο του βασιλιά της Πλευρώνας και της Καληδόνας, Πορθάονα και της Ευρύτης που εκδιώχτηκε από την Πλευρώνα από το Διομήδη . Σύμφωνα όμως με μια άλλη όμως εκδοχή το όνομα της πόλης του Αγρινίου έχει σχέση με το όνομα ενός αρχαίου λαού, που έζησε σ’ αυτή την περιοχή, των Αγραίων…!!
..
*Βαγγέλης Δούτσιος
keratsinivoice
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου