Γράφει η Ειρήνη Κομνηνού*Βρισκόμαστε μπροστά στην μεγαλύτερη εθνική τραγωδία, απο την ημέρα
που δημιουργήθηκε το Ελληνικό έθνος.
Ως Ελληνίδες έχουμε την ιστορική ευθύνη, να επιλέγουμε γνήσιους
Έλληνες άνδρες, με βάση τα κριτήρια των μεγάλων γυναικών, των μεσαιωνικών χρόνων.
Δύο ηθικές και με πολύ υψηλή παιδεία γυναίκες, οι οποίες αποτελούν
πρότυπό, για κάθε πραγματική Ελληνίδα, είχαν συγκεκριμένες
προτιμήσεις στους άνδρες.
Τiς ίδιες πεποιθήσεις εiχαν όλες οι Ελληνίδες τού μεσαίωνα.
Η Ευδοκία ήταν μiα πολύ μορφωμένη γυναίκα, έγραψε την ‘Ιωνία’, μία ανθολογία, ένα κράμα ιστορικών και μυθολογικών στοιχείων, παρόμοια με τις ‘Μεταμορφώσεις’ του Ρωμαίου Οβίδιου.
Ο γνωστός ιστορικός και φιλόσοφος Νικηφόρος Γρηγοράς την αναφέρει ως μία δεύτερη Υπατία !!!
Η Ευδοκiα. έγραψε ακομη τα έργα, ο πλόκαμος της Αριάδνης, τι δει τας βασιλίδας ασκείν, Περί διαίτης μοναζουσών και αλλα.
Η Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα ηταν, ανιψιά του πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλαρίου. Βασίλεψε επί επτά μήνες ως αυτοκράτειρα.
Η Ευδοκία ασκούσε την αντιβασιλεία στην θεση του γιού της.
Η Αυγούστα Ευδοκία είχε απομείνει πλέον μόνη και πολυ ανασφαλής, για να κυβερνήσει μία τεράστια Αυτοκρατορία της οποίας οι επαρχίες μαστίζονταν από εχθρικές επιδρομές.
Παράλληλα ηταν περιστοιχισμένη από μία ομάδα
δολοπλόκων αλλοδαπών πολιτικών.
Στο πρόσωπο του πολυ αρρενωπού Ρωμανού Διογένη, η Ευδοκiα βρηκε έναν ιδανικό Αυτοκράτορα ο οποίος ανελαβε με πυγμή τα διοικητικά, στρατιωτικά και παραλληλα τα συζυγικά καθήκοντα.
Ψηλός, ξανθός, εύρωστος, με φωτεινό, βλέμμα και αριστοκρατικό παρουσιαστικό.
Ο Ρωμανός ήταν ένας ιδιαίτερα γοητευτικός άνδρας,
σύμφωνα με εναν Ελληνα της εποχής.
Από νεαρής ηλικίας διακρίθηκε για την ανδρεία και την γενναιότητά του.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου κατά των Πετσενέγων το 1053, ειχε διακρίθει ιδιαιτέρως.
Το 1064 επί Αυτοκράτορος Κωνσταντίνου Ι' Δούκα, διατελών στρατηγός της Σαρδικής (Σόφιας) είχε διαπρέψει εκ νέου κατά τον αγώνα κατά των στασιασάντων Πετσενέγων, τιμηθείς γι’ αυτό με το αξίωμα του Βεστάρχη.
Ο Ρωμανός Διογένης υπηρξε ως άνθρωπος φιλόπατρις, ευθύς, δραστήριος, γενναίος, φιλόδοξος, αλαζόνας, αγέρωχος, αδάμαστος και χρηστός.
Είχε αυξημένη την αίσθηση της προσωπικής του αξίας, οπως και ολοι οi Ελληνες στρατιωτικοi του μεσαiωνα.
Oπως ολοι oi Eλληνες αξιωματικοi περιφρονούσε όσους δεν είχαν πιάσει ξίφος στα χέρια τους και δεν πολεμουσαν για την πατρiδα.
Ο Αυτοκρατορικός στρατός λάτρευε τον Ρωμανό, διότι πολεμούσε γενναία στην πρώτη γραμμή της κάθε μάχης-πολέμου.
Ενδεικτικά θα αναφέρω ότι σε μια μάχη περικυκλώθηκε απο δεκάδες στρατιώτες του εχθρου.
Εκείνη την χρονική στιγμή έσπευσε σε βοήθεια ο στρατηγός Νικηφόρος Βρυέννιος, ο οποίος έσωσε την ζωή του Ρωμανού , καθώς ήταν σοβαρά τραυματισμένος.
Στους ώμους του μετέφερε τον Ρωμανό, ο στρατηγός Νικηφόρος Βρυέννιος.
Όλοι οι Έλληνες αυτοκράτορες-στρατηγοί καi οi αξιωματικοί πολεμούσαν στην πρώτη γραμμή του μετώπου σε κάθε μάχη καi πόλεμο.
Η Πορφυρογέννητη πριγκίπισσα Άννα Κομνηνή.
Τον Δεκέμβρη του 1083 μ.Χ, η αυτοκράτειρα Ειρήνη, σύζυγος του Αλεξίου Κομνηνού, γέννησε στο δωμάτιο του Παλατιού που ονομαζοταν Πορφύρα, όπου σύμφωνα με την παράδοση έπρεπε να γεννιούνται οι αυτοκρατορικοί γόνοι, οι οποίοι για αυτό ακριβώς τον λόγο ονομάζονταν πορφυρογέννητοι.
Η Άννα Κομνηνή ειχε μεγάλη αγάπη για τα γράμματα, και κυρίως για τα έργα των Αρχαίων.
Η πριγκίπισσα εμαθε όλα όσα ηταν εφικτό να μαθευτούν. Ρητορική, φιλοσοφία,μουσική, γεωμετρία, ιατρική, κλπ
Διάβασε Αριστοτέλη και τους διαλόγους του υπάτου των φιλοσόφων, του
Πλάτωνα.
Μέσα από τις γνώσεις της για τους αρχαίους διδάχθηκε την τέχνη της σωστής έκφρασης καθώς και τα πιο τέλεια επιτεύγματα του Ελληνικού
πολιτισμού.
Η Άννα Κομνηνή ήταν θέση να απαγγείλει με άνεση Ορφέα, Τιμόθεο, Σαπφώ, Πίνδαρο, Πορφύριο και Πρόκλο κλπ
Επίσης μελέτησε τους μεγάλους ποιητές της αρχαιότητας, τον 'Ομηρο,τους λυρικούς, τους τραγικούς, τους ιστορικούς, τους ρήτορες όπως τον Ισοκράτη και τον Δημοσθένη.
Εδώ βλέπουμε για πολλοστή φορά το πόσο αγαπούσαν οι Έλληνες της
Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό.
Ηταν τόσο υπερβολική η αγάπη τους για τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, ώστε να μην εξελιχθούν πολιτιστικά όσο θα έπρεπε με βάση τις δυνατότητες τους. Η πριγκίπισσα είχε υψηλή ηθική.
Σε καθημερινή βάση σε καθορισμένες ώρες ψάλλονταν μέσα στο παλάτι εψελναν εκκλησιαστικούς ύμνους
Σε όλη της την ζωή παρέμεινε μονογαμική, ηθική, εκκλησιαζόταν συνεχώς καi εκανε σημαντικό φιλανθρωπικό έργο.
Ενδεικτικό του ήθους της, εiναι οτι τον σύζυγο της, τον μεγαλο Καίσαρα-στρατηγό Νικηφόρο Βρυέννιο, τον αποκαλούσε Κύρη καi Αφέντη της.
'Η Αννα και η Ευδοκία σεβόταν και υποτασσόταν στους συζύγους τους
διότι ήταν ήρωες πολέμου.
Ολες οι γυναίκες του μεσαίωνα σεβόταν και υποτασσόταν στους άνδρες
τους, που πολέμησαν γενναία για την Ελλάδα και την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Οι Ελληνίδες Χριστιανές του μεσαίωνα, αναγνώριζαν ως άνδρες, μόνον όσους πολεμούσαν γενναία για την επιβίωση της αυτοκρατορίας.
ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΠΗΓΑΙΝΑΝ
ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ. ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΣΑΝ.
Ενδεικτική είναι η ενέργεια της Αννας να παρακαλέσει τον αυτοκράτορα καi πατέρα της, να μην τιμωρηθεί ο γενναίος Αρμένιος αξιωματικός,
Ἀλέξιος Μωσηλέ.
Ολους εκείνους τους αιώνες η αυτοκρατορία μας ηταν σε συνεχόμενους
αμυντικούς πολέμους.
ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΑΝΔΡΕΣ !!!
Όλους τους επόμενους αιώνες εκατομμύρια Έλληνες άνδρες με
παραδείγματα τους ήρωες Αυτοκράτορες-Στρατηγούς, Αξιωματικούς,
πολέμησαν και θυσιάστηκαν για την πατρίδα.
Ένας εξ αυτών ήταν και ο Καπετάν Μιχάλης.
Ο Καπετάν Μιχάλης ήταν ένας άνδρας που δεν μιλούσε πολύ, δὲν ελεγε περιττὰ λόγια, δεν υπερηφανευόταν, δεν τα έβαζε με αδύναμους, δεν έκανε αδικίες.
Ακομη δεν διασκέδαζε σχεδόν καθόλου, μόνον 2 φορές τον χρόνο.
Η μοναδική του σκέψη ήταν η απελευθέρωση της Κρήτης.
Σε κάθε μάχη επιτεθοταν πρώτος και δεν καταδεχόταν να κοιτάξει πίσω του, εαν τον ακολουθούν άνδρες του.
Αυτο είναι ένα πανάρχαιο Ελληνικό αξίωμα, το οποίο εφάρμοζαν όλοι οι Έλληνες Αυτοκράτορες, στρατηγοί, αξιωματικοί.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΑΝΔΡΕΣ
ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΝΟΥΣΙΑ ΛΟΓΙΑ.
Μεγάλο παράδειγμα αποτελεί ο δικαστής ο Αναστάσιος Πολυζωίδης.
Γεννήθηκε στο Μελένικο της βορειονατολικής Μακεδονίας.
Στις 16 Απριλίου του 1834, ξεκίνησε η δίκη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και του Δημήτριου Πλαπούτα με την κατηγορία της συνωμοσίας εναντίον του βασιλιά Όθωνα.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που φυλακίστηκε.
Κατα την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, μετά από ένοπλες συγκρούσεις, ο ίδιος και ο γιος του είχαν συλληφθεί και φυλακιστεί στο Ναύπλιο.
Αν και πρωτοστάτησε στα γεγονότα για την εκλογή του Όθωνα, με την έλευση του τελευταίου το 1832, ο Κολοκοτρώνης έγινε στόχος συκοφαντιών.
Ο Αναστάσιος Πολυζωίδης γνώριζε πολύ καλά για την αθωότητα των κατηγορουμένων αγωνιστών, είχε ιδίαν αντίληψη για τον σκοπό και πρόθεση όσων προσπαθούσαν να ελέγξουν πλήρως την Ελλάδα και αρνήθηκε να υπογράψει την απόφαση καταδίκης τους σε θάνατο για εσχάτη προδοσία.
Η απόφαση αυτή ως πρόεδρος του δικαστηρiου προκάλεσε τη φυλάκιση και την δίωξη του από την Αντιβασιλεία.
Δεν υπέγραψε την καταδικαστική απόφαση όσο και αν τον απειλούσαν, προσπάθησαν με την βία να υφαρπάξουν την υπογραφή, τους δήλωσε όμως :
"Το σώμα μου δύνασθε να το κάμητε όπως θέλετε, αλλά τον στοχασμόν μου, την συνείδησίν μου, δεν θα δυνηθήτε να τα παραβιάσητε".
Απολύθηκε, φυλακίστηκε για τέσσερις μήνες και κατόπιν δικάστηκε κι εκείνος – όπως και ο Τερτσέτης – για απείθεια στο δικαστήριο.
Η δίκη τους διεξήχθη στο ίδιο τζαμί στο Ναύπλιο «ενώπιον του Εγκληματικού Δικαστηρίου», με Επίτροπο τον Mason, όπως και στην δική Κολοκοτρώνη κλπων αγωνιστών.
Το εν λόγω δικαστήριο τελικά, με απαράμιλλο σθένος και αφοσίωση την απόδοση της Δικαιοσύνης, παρά την ύπαρξη του Mason, στάθηκε στο ύψος του και τους αθώωσε.
Αναφέρει στην απολογία του ο ήρωας Πολυζωίδης :
"Όταν κανείς ενδιαφέρεται για την τύχην ενός έθνους ή ενός ανθρώπου, πρέπει να τους μιλάει την γλώσσαν της λογικής και της αλήθειας. Θα ’θελα αν είναι δυνατόν να τ’ ακούσει ολόκληρη η Ελλάς. Τυχοδιώκτες κάθε χώρας έσπευσαν να την υπερασπιστούνε, πολύ λίγοι ενδιαφέρονται γι’ αυτήν από ζήλον αφιλοκερδή. Να ποιες νομίζω πως είναι οι απώτερες σκέψεις τους:
"Η Ελλάδα μαστίζεται από διχόνοιες. Εκεί θα μπορέσουμε να αποκτήσουμε πλούτη κι εξουσία ίσως, ποιος ξέρει”, λένε οι πιο επίσημοι, “αν δεν καταφέρουμε να καθίσουμε πάνω στον θρόνο του Άργους ή των Μυκηνών. Οι Έλληνες είναι αμαθείς και αγροίκοι. Ήτανε σκλάβοι των Τούρκων. Τώρα η σειρά μας να κυριαρχήσουμε πάνω τους και μ’ αυτό θα τους κάνουμε μεγάλη τιμή".
Αν εμείς οι Έλληνες είμαστε σώφρονες, δεν πρέπει να αφεθούμε να μας θαμπώσουνε οι ψεύτικες και συμφεροντολόγες εκδηλώσεις τους. Πρέπει να κάνουμε χρήση των υπηρεσιών τους, να τους αμείψουμε γενναία. Να μη τους δώσουμε, όμως, παρά μια δευτερεύουσα εξουσία, όπου δεν θα μπορούν να κάνουν κατάχρηση. Να θυμόμαστε πάντα πως αυτοί που φωνασκούν περισσότερο για χάρη της ελευθερίας είναι άπληστοι για κυριαρχία και σκοταδισμό.
Πιστεύω πως ο Καποδίστριας ήρθε απ’ έξω με την υπερηφάνεια του παντογνώστη κι ανέλαβε την εξουσία.
Ανέλαβε να φτιάξει ένα σπίτι, χωρίς να ξέρει τις ανάγκες αυτών που το κατοικούσαν. Μας είπε «έτσι ζουν στην Ευρώπη, έτσι πρέπει να ζήσετε κι εσείς».
Ήταν επόμενο να χαθεί ο Καποδίστριας. Ο τόπος αυτός ήταν σκληρός.
Το αίμα έχει κάνει το χώμα πέτρα. Το κλίμα είναι ύπουλο, βαρύ. Είτε από ελονοσία, όπως ο λόρδος Μπάιρον, είτε από πιστόλι και μαχαίρι θα πεθαίνουν οι ξένοι.
Η Ελλάδα αργά ή γρήγορα ξερνάει τα ξένα σώματα που πάνε ν’ ακουμπήσουν επάνω της κι ας έχουν τις καλύτερες προθέσεις.
Η έννοια του δικαίου είναι σχετική. Το δίκαιο για να είναι δυνατό έχει ανάγκη από εθνισμό.
Ποιος είναι ο εθνισμός σου, Επίτροπε; Είσαι Εγγλέζος κι επειδή είσαι αλλοεθνής, δεν μπορείς να είσαι δίκαιος.
Δεν μπορείς να δικάσεις Έλληνες. Ξέρεις να λες Ελλάδα στα ελληνικά, μα τίποτα δεν νιώθεις από ό, τι σπουδαίο, μεγάλο κι αιώνιο κρύβει τούτη η λέξη στα σπλάχνα της.
Κατέλαβες την θέσιν του εισαγγελέως σε ελληνικόν δικαστήριον, αλλά δεν έχεις θέση στην ελληνική δικαιοσύνη, Επίτροπε. Θέλεις να δικάσεις τους Έλληνες με τον πατριωτισμόν του Εγγλέζου. Αυτό δεν γίνεται.
Ο εθνισμός μας, ω Επίτροπε, είναι θεμελιωμένος εις τα αίματα 800.000 Ελλήνων που θυσιάστηκαν εις τον Αγώνα.
Είστε υποκριταί, γιατί λέτε ότι αγαπάτε την Ελλάδα, αλλά ζητάτε να αποκεφαλίσετε τους Έλληνες. Και τι Ελλάδα θα απομείνει χωρίς τους Έλληνες;
Μήπως θέλετε να σφάξετε εμάς, για να κατοικηθεί από σας, ω Φιλέλληνες; Ζητήσαμε την βοήθειάν σας.
Ζητήσαμε τον πολιτισμό σας κι εσείς μας φέρατε κρεμάλες και ξιφολόγχες. Φως ζητήσαμε, σκοτάδι μας φέρατε. Κατηγορείς τον Κολοκοτρώνη, γιατί ελευθέρωσε την Ελλάδα.
Επιβουλεύεσαι τον Κολοκοτρώνη, που επικεφαλής ενός έθνους σας υποχρέωσε να του παραχωρήσετε την ελευθερία του, γιατί εσύ και οι προϊστάμενοί σου δεν θέλατε να ελευθερωθούμε.
Και αφού δεν μπορείτε να αφανίσετε όλους τους Έλληνες και καλυπτόμενοι απ’ την ανάγκη που σας έχουμε, δολοφονείτε τους πρώτους αυτού του τόπου, γιατί έχετε μίσος εναντίον του γένους μας, που πάντα μέσα σε ολόκληρη την Ιστορία του στάθηκε απέναντι στους τυράννους και την τυραννία.
Γιατί, όντας τούτος ο τόπος πέρασμα γι’ άλλες θάλασσες, για μεγάλα κέρδη και συμφέροντα, έχει το κακό ιδίωμα να κατοικείται από έναν δύσκολο, ατίθασο και υπερήφανο λαό».
OI HΡΩΕΣ ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΜΟΝΟΝ ΜΕ ΤΑ
ΟΠΛΑ.
ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ
ΟΠΩΣ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ Α. ΠΟΛΥΖΩΙΔΗΣ.
ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ ΓΙΑ ΑΥΤΟ
ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΥΨΗΛΗ ΠΑΙΔΕΙΑ-
ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΣΘΕΝΟΣ.
Η Ειρήνη Κομνηνού ειναι γυμνάστρια-Personal Trainer καi απόφοιτη της Παιδαγωγικής Ακαδημίας.
ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΒΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ
ΡΑΤΣΙΣΜΟ.
ΕΙΡΗΝΗ ΚΟΜΝΗΝΟΥ-ΑΡΘΡΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου