Γράφει η Κίττυ Παπαδοπούλου*Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον εστίν η Πατρίς (Πλάτων, Κρίτων). Όπως έχει αναφέρει ο κύριος Άγγελος Γιαννόπουλος, ο Πλάτωνας εiναι ο πρώτος εθνικιστής φιλόσοφος, διότι καθόρισε το πρώτο καi σπουδαιότερο πατριωτικό αξίωμα. Επίσης ο Πλάτωνας είναι ο μοναδικός φιλόσοφος στον κόσμο ο οποίος πήγε ενάντια, στην Φιλοσοφική καi ηθική του διδασκαλία για να επιβιώσει η Ελλάδα (Άγγελος
Γιαννόπουλος-Επικρατεειν η Απολλυσθαι).
Αν είσαι ανήμπορος να κρατήσεις αναμμένες τις λαμπάδες της Πατρίδα σου, τοτε δεν είσαι συνειδητός Έλληνας, δεν είσαι Πατριώτης. Χρωστάμε σ’ όσους ήλθαν, πέρασαν, θα ‘ρθούνε, θα περάσουν. Κριτές θα μας δικάσουν, οι αγέννητοι, οι νεκροί!
Κωστής Παλαμάς.
Ο Αισχύλος ήταν γιος του Ευφορίωνα και η οικογένεια του ανήκε στην αγροτική αριστοκρατία, αυτή των Ευπατρίδων. Από μικρός ασχολήθηκε δίπλα στον πατέρα του. Το όνομα του ήταν σχετικό με την πράξη του κουρέματος των κοπαδιών. Γεννήθηκε το 525 π.Χ. στην Ελευσίνα, μια πόλη κοντά στην Αθήνα που υπήρξε ένα αρχαίο κέντρο των Μυστηρίων.
Η ευγενική καταγωγή του, η αριστοκρατική ανατροφή του, η δημοκρατική ελευθερία, και οι μεγάλοι εθνικοί αγώνες των Ελλήνων εναντίον των Περσών, συνετέλεσαν ώστε να διαπλαστεί ο γενναίος χαρακτήρας του ποιητή και το υψηλό φρόνημα που τον διέκριναν.
Ο Αισχύλος ήταν της γενιάς των Περσικών-Μηδικών Πολέμων. Γαλουχημένος με την αρετή της αγάπης προς την πατρίδα του και την ελευθερία, πολέμησε με μεγάλο θάρρος στις μάχες του Μαραθώνα, της Σαλαμίνας και των Πλαταιών. Στην πρώτη μάλιστα από αυτές πληγώθηκε.
Κατά την διάρκεια της μάχης της μάχης ο Αισχύλος μεταφέρθηκε λιπόθυμος με πολλά τραύματα.
Επίσης στην ίδια μάχη σκοτώθηκε ηρωικά ο αδελφός του, ο Κυναίγειρος. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ίδιος θεωρούσε ως το μεγαλύτερο επίτευγματα της ζωής του, τις συμμετοχες του στiς Μάχες του Μαραθώνα, στην Ναυμαχία του Αρτεμισίου και τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας.
OI ΠΡΑΞΕΙΣ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ (1).
Ίσως στην σημερινή εποχή να φαίνεται περίεργο αστεio για τους απαiδευτους, όμως οί Έλληνες διανουμενοι θεωρούσαν ως την μεγαλύτερη τιμή το ότι υπήρξαν πολεμιστές. Αυτό είναι ενδεικτικό της διαφορετικής αντίληψης της ζωής και της αξίας που δίνουν στα γεγονότα οι αυθεντικοi Έλληνες σχετικά με την πατρίδα.
Η αξία που έδινε ο Αισχύλος στην πολεμική του δράση στην υπηρεσία της πατρίδας, μας δίνει την ευκαιρiα να εκτιμήσουμε το κείμενο του επιτύμβιου επιγράμματος, που ο ίδιος σύνθεσε και έλεγε:
"Αισχύλον Ευφορίωνος Αθηναίον τόδε κεύθει μνήμα καταφθίμενον πυροφόροιο Γέλας, αλκήν δ’ ευδόκιμον Μαραθώνιον άλσος αν είποι και βαθυχαιτήεις Μήδος επιστάμενος". Στο επιτάφιο επίγραμμα του Αισχύλου εκείνο που δοξαστικά τονίζεται δεν είναι το ποιητικό έργο του αλλά η συμμετοχή του στη μάχη του Μαραθώνα και η «ευδόκιμος αλκή» που επέδειξε.
Η περίπτωση του Μεγα Αισχύλου αποτελεί το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα διανοούμενου Έλληνα
που παίρνει ενεργά μέρος σε τρεις μεγαλες μάχες που καθόρισαν την Ελληνική και την παγκόσμια ιστορία.
Ανάλογο παράδειγμα πολεμιστή και ποιητή είναι ο Λορέντζος Μαβίλης, ο οποίος σκοτώνεται, ντυμένος το κόκκινο χιτώνιο των Γαριβαλδινών.
ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ :
"Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα είχα την μεγάλη τιμή να πεθάνω για την Ελλάδα". Ήταν 28 Νοεμβρίου 1912 όταν ο Μαβίλης θα χάσει τη ζωή του μαχόμενος για την Ελλαδα στα βουνά της Ηπείρου στη διάρκεια του Α’ Βαλκανικού Πόλεμου. Ο Λορέντζος Μαβίλης είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες μορφές των γραμμάτων μας και όχι μόνο. Υπήρξε κάποτε αγαπημένος καi φλογερός πατριώτης και οραματιστής.
Συμμετέχει ενεργά στους απελευθερωτικούς αγώνες του έθνους. Η ανώτατη πράξη του Μαβίλη υπήρξε ο θάνατός του στο πεδίο της μάχης.
Υπαρχει καi μiα φωτογραφία με τον ποιητή να κείτεται στο χώμα και γύρω του, σκυφτοί, να τον φροντίζουν οι συμπολεμιστές του. Ηρωικός θάνατος με στυλ ομηρικό! Αλλωστε ο τρόπος που σκοτώνεται oμοιάζει με τον θάνατο του Πάνδαρου (Ιλιάδα Ε 290 κκ) όπου το βέλος που κατευθύνει η Αθηνά στη μύτη του ήρωα, δίπλα στο μάτι, του τρύπησε τα δόντια και του έκοψε τη γλώσσα.
Με τον ιδιο ακριβως τροπο πεθαίνει και ένας άλλος ήρωας: ο καπετάν Μιχάλης του Νικου Καζαντζάκη, καθως την ωρα που φωνάζει «Ελευτερία ή…», χωρίς να τελειώσει την φράση, μια μπάλα μπήκε μέσα στο στόμα του, μια άλλη πέρασε από το δεξι του μελίγγι και βγήκε από το ζερβό».
Την ώρα της μάχης μια σφαίρα τού διαπερνά τα μάγουλα του Μαβιλη και του σπάει τα δόντια. Καθώς μεταφέρεται αιμόφυρτος στο πρόχειρο νοσοκομείο μια δεύτερη σφαίρα τον χτυπά στο στόμα.
Πάνω του στέκονταν ο εθελοντής παπά Φώτης και η εθελόντρια νοσοκόμα Ασπασία, συζ. Ιωάννη Ράλλη, κόρη του πρώην πρωθυπουργού Κυριακούλη Μαυρομιχάλη και ανηψιά του αρχηγού, εμπνευστή και χρηματοδότη των Ελλήνων εθελοντών, Αλέξανδρου Ρώμα. Πιο πέρα, σφίγγοντας τα δόντια από τους πόνους του δικού του τραύματος, χαιρετούσε σε στάση προσοχής ο ίδιος ο Αλέξανδρος Ρώμας,μονολογώντας: «Αγαθή η μοίρα σου λοχαγέ Μαβίλη».
Ο Μαβίλης θυσιάστηκε για την Ελλάδα κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Θεωρείται ο μεγαλύτερος σονετογράφος της Ελλάδας. Τα σονέτα του Μαβίλη είχαν άρτια μορφή και εξαίρετο περιεχόμενο, το οποίο πάντως χαρακτηρίζεται από ολοφάνερη απαισιοδοξία. Τα σονέτα του, με ενδεκασύλλαβους στίχους, είναι πολύ πιο επεξεργασμένα και περίτεχνα από των συγχρόνων του, και εισάγει νέα στοιχεία, όπως το να αρχίζει η πρόταση στην μέση του στίχου, να υπάρχει διάλογος.
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΡΩΤΑΣ
Το βιβλίο ‘’Η μάχη του Κιλκίς’’. Ο συγγραφέας είναι ο Βασίλης Ρώτας. (Η α’ έκδοση έγινε το 1987). Το βιβλίο βασίζεται σε αφήγηση ποιητή, ο οποίος πήρε μέρος στην επική μάχη.
Ο Ρώτας υπηρετεί ως έφεδρος ανθυπολοχαγός και μάλιστα στις 20 Ιουνίου του 1913 τραυματίζεται στην μάχη, προσπαθώντας όρθιος, εν μέσω πυκνών πυρών του Βουλγαρικού πυροβολικού, να μετρήσει με το μάτι την απόσταση και να συντονίσει τις βολές των κανονιών μας. Γενναίος, με ηρωικό φρόνημα, όπως σχεδόν όλοι οι τότε αξιωματικοί του στρατού μας, έδινε το παράδειγμα.
Ο Ρώτας, μετά τον τραυματισμό του, μεταφέρθηκε στην Θεσσαλονίκη. Κατά την διάρκεια παραμονής του στο νοσοκομείο, μην αντέχοντας την ιδέα ότι οι στρατιώτες του κινδύνευαν μόνοι τους, έφυγε, με ανοιχτό τραύμα στην κοιλιά, πήρε το τρένο για την Δοϊράνη, για να ξαναπάει στο μέτωπο.
Ήταν αποκαμωμένος από την πορεία και εξαντλημένος. Το τραύμα δεν είχε κλείσει και η νύχτα τον δυσκόλευε να προχωρήσει. Ξάπλωσε σε μια θημωνιά και αποκοιμήθηκε αμέσως. Το ξημέρωμα, ξυπνάει και βλέπει ολόγυρα τους στρατιώτες του, οι οποίοι που μαθαίνοντας την άφιξη του, είχαν διανύσει πάνω από μία ώρα δρόμο μέσα στην νύχτα και περίμεναν όρθιοι τον Β. Ρώτα να ξυπνήσει, μεγαλειώδης στιγμή.
ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ,
ΟΙ ΣΟΦΟΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΠΡΩΤΑ
ΠΟΛΕΜΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΔΙΔΑΣΚΑΝ ΠΕΡΙ
ΑΓΑΠΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου