Η αβάσταχτη μοναξιά του Έλληνα

Εδώ και καιρό προσπαθώ να λύσω τον γρίφο του φέησμπουκ!

Θα έχετε ακούσει ασφαλώς ότι οι ατυχείς Έλληνες που αυτοπροσδιορίζονται ως "εθνικιστές", διώχνονται με τις e-κλωτσιές από αυτό το μέσο κοινωνικής δικτύωσης!
Και δεν διώχνονται απλώς...
Λοιδωρούνται, υβρίζονται, ρουφιανεύονται, συκοφαντούνται, παρακολουθούνται, μπλοκάρονται, τρολάρονται, απειλούνται και, τώρα τελευταία, διαγράφονται εντελώς, με μία θρασύτατη και υβριστική ανακοίνωση, που τους έρχεται στο μέηλ τους, από το μαγαζάκι του μιστερ Ζάκερμπεργκ.
Όπου είτε λίγο ούτε πολύ, τους ανακοινώνεται ότι δεν λογίζονται άξιοι, για να χρησιμοποιούν το φέησμπουκ και η σελίδα τους θα διαγραφεί δια παντός, ενώ οι ίδιοι θα χαρακτηριστούν εσαεί ανεπιθύμητοι!

Μιλάμε για πρωτοφανή και σκανδαλώδη ύβρη, που αν ζουσαμε σε ευνομούμενη χώρα, θα σήκωνε πολλαπλές αγωγές κατά ενός θρασύτατου e-μαγαζάτορα, που νομίζει ότι μπορεί να συμπεριφέρεται σε ανθρώπους σαν να ήσαν σκυλιά!

Ωστόσο το τραγικό δεν είναι ότι ένας από τους στυλοβάτες της νεοταξικής Παγκόσμιας Υπερ-εξουσίας, έχει το θράσος να φτύνει κατάμουτρα εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων και παράλληλα να χτίζει μια μικρή δικτατορία, ως κυβερνοκράτος, μέσα στον κυβερνοχώρο.
Το τραγικό είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των θυμάτων του, όχι μόνο δεν αντιδρούν, ώστε να του πετάξουν στα μούτρα και τα προφίλ του και τους ρουφιάνους του και τις έξυπνες μηχανές του και να σηκωθούν να φύγουν από το μαγαζάκι του, αλλά αντιθέτως - παραμένουν στο φέησμπουκ σαν δαρμένα σκυλάκια, προσευχόμενοι να μην τους ξανατιμωρήσει ο Μεγάλος Αδελφός!
Και στο μεταξύ, έτσι και σε βάνουνε στόχο οι κυβερνορουφιάνοι δεν γλιτώνεις με τίποτα.
Θα τρως απανωτα μπλοκαρίσματα, μέχρι την τελική σου διαγραφή.
Οπότε οι άνθρωποι αναγκάζονται να φτιάξουν νέες σελιδούλες στο ρυπαρό μαγαζάκι του Αμερικανοεβραίου μεγιστάνα, πληρώνοντας για να αγοράσουν νέα καρτοκινητά και νέα e-mail.
Προσωπικώς γνωρίζω άνδρες και γυναίκες που έχουν αλλάξει καμιά 50αριά προφίλ [και το καθένα με άλλο νούμερο κινητου και με αλλο e-mail - προκειμένου να μην χάσουν ούτε μια ώρα από το σερφάρισμα τους στο φ/β, επειδή το ρουφιανότσουρμο τους έχει μπλοκάρει στα υπόλοιπα 49 προφίλ!
Ωστόσο, όσο και να τους μπλοκάρουν, όσο και να τους βρίζουν, όσο και να τους ρουφιανεύουν, αυτοί εκεί!
Φέησμπουκ και ξερό ψωμί.
Πιο κολλημένος δηλαδή, πεθαίνεις...

Σας φαίνεται παράδοξο; Σας φαίνεται υπερβολικό; Σας φαίνεται κουφό;
Και όμως έτσι είναι η πραγματικότητα.
Ο Έλληνας ασχέτως φύλου, τραβάει πραγματικό κόλλημα με αυτό το μαλακισμένο Μέσο Κοινωνικής Δικτύωσης, που είναι κατάλληλο μοναχά για εκ γενετής συριζαίους και για νοικοκυρούλες, οι οποίες θεωρουν "επανάσταση" το να κυβερνοφλερτάρουν καμιά ωρίτσα το μεσημέρι, προτού γίνει το φαϊ και επιστρέψει ο άντρας τους από τη δουλειά.
Και δεν σας μιλάω για κυβερνοσεξ και άλλα τέτοια ανατριχιαστικά. Αυτά είναι για τις πολύ προχωρημένες κυρίες [και των δύο φύλων]
Μιλάω για ένα light χαμούρεμα, όπου το πιο σόκιν που μπορεί να ειπωθεί, είναι το: "τι ζώδιο είσαι;"

Ναι, ξέρω ότι τώρα θα έχει κοκκινίσει μέχρι και το βρακάκι σας, αλλά μεταξύ μας, αυτά ακριβώς γίνονται και εγώ τα λέω, έτσι όπως γίνονται.

Και το πιο αστείο είναι ότι το φέησμπουκ εδώ στην Ισλαμογρεκία, είναι πολύ πιο διαδεδομένο, σε όλες τις ηλικίες, από ότι θα περίμενε κανείς με βάση την διάδοση της χρήσης υπολογιστών.
Με απλά λόγια, υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων που είναι χρήστες του φ/β αλλά δεν σκαμπάζουν γρυ από υπολογιστές!
Απλώς αγοράζουν ένα λάπτοπ και αναθέτουν σε κανα ανίψι ή στα παιδιά τους, να τους φτιάξουν ένα προφίλ. Και μαθαίνουν αποκλειστικά και μόνο να χειρίζονται το προφίλ τους στο φ/β, χωρίς να γνωρίζουν ούτε πως να αλλάξουν τη γλώσσα, από το πληκτρολόγιο!
Για να μην σας πω ότι, επειδή δεν ξέρουν καν τι παναπεί: e-mail ή user name, που ζητάει το πρόγραμμα για "¨είσοδο", δεν αποσυνδέονται ποτέ, ώστε - με το που ανοίγουν το μηχανάκι - να βγαίνει η αρχική τους σελίδα στο φ/β.
Και μπαίνουν κατευθείαν στο παιχνίδι.
Ετσι και αποσυνδεθουν κατά λάθος χρειάζονται μετά τον ανιψιό τους, για να τους ξαναβάλει στο φ/β.
Καταλαβαίνετε τι σπάσιμο πέφτει, έτσι και κοπεί ξάφνου η σύνδεση πάνω στον κυβερνοοργασμό...

Δεν είναι όμως μόνον το κυβερνοφλέρτ, στο οποίο μάλιστα μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι οι εθνικίστριες, "παίζουν" λιγότερο από όλες τις άλλες - με τα πρωτεία να ανήκουν στις συριζαίες.
Αν ήταν άλλωστε μόνο το διαδικτυακό χαμούρεμα, ο κοσμάκης δεν θα κόλλαγε στο φ/β, καθότι υπάρχουν και άλλα μέσα στα οποία μπορεί κανείς να φλερτάρει ασύστολα, όπως λόγου χάριν το ρώσικο φέησμπουκ, το ινσταγκραμ ή τα ειδικά σάιτ γνωριμιών.
Ακόμα και το φέησμπουκ δηλαδή, διαθέτει ειδικό καμακάδικο υποκατάστημα [το Zoosk] στο οποίο με ένα 20ρικο, μπορείς να καμακώνεις κατά βούλησιν.
Όχι!
Υπάρχει και άλλος λόγος για τον οποίο ο μέσος Ελληνάκος είναι κυριολεκτικά κολλημένος με το φέησμπουκ.

Μία έρευνα λοιπόν που έγινε σχετικά πρόσφατα, επιβεβαίωσε τις υποψίες μου, για το τι είναι αυτό που κυρίως κάμει το φέησμπουκ ασυναγώνιστο.
Η μοναξιά!

Μάλιστα κυρία μου, η αιτία που ο μέσος Έλληνας/ίδα, δεν ξεκολλάει από το μαγαζάκι του μιστερ Ζακερμπεργκ, ακόμα και αν είναι να τον δεσουν σε καρέκλα οδοντογιατρού και να του τροχίζουν τις κουφάλες 8 φορές την ημέρα, είναι η μοναξιά!
Η αβάσταχτη μοναξιάτου Ελληνάκου, στον 21ο αιώνα...

Και σας δίδω πρώτα την ερευνα, που ξεπατίκωσα από το "Μακελειό", για να μην νομίζετε ότι τα βγάνω από την κούτρα μου...

«Πρωταθλήτρια» μοναξιάς αναδεικνύεται η Ελλάδα στην Ευρώπη!

Ο ένας στους δέκα Έλληνες (το 10%) νιώθει συχνά μοναξιά, ενώ περισσότεροι από τέσσερις στους δέκα (το 43%) συναντιούνται με την οικογένεια ή τους φίλους τους το πολύ μια φορά το μήνα, σύμφωνα με μια νέα μελέτη του Κοινού Κέντρου Ερευνών (Joint Research Centre-JRC) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Η Ελλάδα έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά στην Ευρώπη, τόσο όσον αφορά το υποκειμενικό αίσθημα μοναξιάς των ανθρώπων, όσο και την πιο αντικειμενική κατάσταση της κοινωνικής απομόνωσης, που αξιολογείται με βάση τη συχνότητα των οικογενειακών και φιλικών επαφών.
Περισσότεροι από 75 εκατομμύρια Ευρωπαίοι ενήλικες (το 18% ή σχεδόν ο ένας στους πέντε) συναντιούνται με την οικογένεια ή τους φίλους τους το πολύ μια φορά το μήνα. Στον αντίποδα της Ελλάδας και της Ουγγαρίας, όπου πάνω από το 40% των ανθρώπων βλέπουν την οικογένεια τους και τους φίλους τους το πολύ μια φορά το μήνα, βρίσκονται η Ολλανδία, η Δανία και η Σουηδία, όπου αυτό συμβαίνει μόνο στο 8% των ενηλίκων. Είναι αξιοσημείωτο ότι σε μια χώρα όπως η Πορτογαλία, η οποία θεωρείται στο ίδιο περίπου επίπεδο με την Ελλάδα στην ΕΕ, το ποσοστό της κοινωνικής απομόνωσης είναι μόνο 9% έναντι 43% στη χώρα μας.

Από την άλλη, συνολικά 30 εκατομμύρια Ευρωπαίοι (το 7% του πληθυσμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή ο ένας στους 14) νιώθουν μοναξιά πολύ συχνά. Εκτός από την Ελλάδα, το 10% αγγίζει η μοναξιά και σε άλλες χώρες (Ουγγαρία, Τσεχία, Ιταλία, Πολωνία, Γαλλία). Μικρότερα είναι τα ποσοστά στην Ολλανδία και στη Δανία (3%), στη Φινλανδία (4%), καθώς επίσης στη Γερμανία, στην Ιρλανδία και στη Σουηδία (5%).

Όπως είναι φανερό από τα παραπάνω νούμερα, το πρόβλημα της μοναξιάς είναι πιο έντονο στις χώρες της Ανατολικής και της Νότιας Ευρώπης από ό,τι της Δυτικής και Βόρειας – κάτι που μάλλον ανατρέπει το στερεότυπο περί κοινωνικών Νοτίων και αποξενωμένων Βορείων. Αυτό εν μέρει οφείλεται στο ότι παράγοντες όπως η κακή υγεία και οι δυσμενείς οικονομικές συνθήκες (που είναι συχνότερα στη Ν. και Α. Ευρώπη) ευνοούν τη μοναξιά.

Όχι μόνοι οι ηλικιωμένοι

Μια άλλη απομυθοποίηση της μελέτης είναι ότι το πρόβλημα δεν αφορά μόνο την τρίτη ηλικία. Μπορεί οι ηλικιωμένοι να είναι περισσότερο απομονωμένοι κοινωνικά (9% περισσότερο από ό,τι οι κάτω των 65 ετών), όμως δεν αναφέρουν αισθήματα μοναξιάς τόσο συχνά όσο οι ηλικιακές ομάδες 26 έως 45 ετών.

Η μελέτη επισημαίνει ότι οι μοναχικοί άνθρωποι συχνά στιγματίζονται, έχουν χειρότερη υγεία, χειρότερη γνωστική κατάσταση, περισσότερα ψυχολογικά προβλήματα και πιο απαισιόδοξες αντιλήψεις, ενώ νιώθουν να απειλούνται περισσότερο από τις καθημερινές καταστάσεις. Ακόμη, η μοναξιά σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο πρόωρου θανάτου, στον ίδιο βαθμό με την παχυσαρκία και το κάπνισμα.

Οι άρρωστοι, οι άνεργοι και οι φτωχοί είναι οι τρεις ομάδες που υποφέρουν περισσότερο από μοναξιά, καθώς έχουν λιγότερες επιλογές και χειρότερη ψυχική διάθεση. ‘Ανθρωποι με κακή υγεία έχουν 10% μεγαλύτερη πιθανότητα να νιώσουν μοναξιά από ό,τι οι υγιείς, ενώ η πιθανότητα είναι αυξημένη κατά 7% για τους άνεργους και τους φτωχούς. Η επίπτωση της ανεργίας πάνω στη μοναξιά είναι διπλάσια στη Νότια και Ανατολική Ευρώπη από ό,τι στη Βόρεια και στη Δυτική. Επίσης όσοι ζουν μόνοι τους (π.χ. λόγω χηρείας), έχουν 8% μεγαλύτερη πιθανότητα να νιώθουν μοναξιά, σε σχέση με όσους ζουν μαζί με άλλους (π.χ. οι παντρεμένοι), κάτι αναμενόμενο.

Αντίθετα με τη γήρανση του πληθυσμού, η μοναξιά μόνο πρόσφατα έκανε την εμφάνιση της στη δημόσια κοινωνική και πολιτική ατζέντα των ευρωπαϊκών χωρών. Η νέα μελέτη αναδεικνύει την ανάγκη το φαινόμενο να αντιμετωπισθεί πιο ενεργητικά από τις κυβερνήσεις, τις αρμόδιες αρχές και άλλους φορείς και την κοινωνία των πολιτών. Η ολοένα μεγαλύτερη χρήση ψηφιακών τεχνολογιών ενθαρρύνει την επικοινωνία εξ αποστάσεως και την απομόνωση, ενώ φέρνει σε μειονεκτική θέση όσους -ιδίως τους ηλικιωμένους- δεν είναι εξοικειωμένοι με τις νέες τεχνολογίες.

Οι ερευνητές τονίζουν ότι δεν πρέπει να υποτιμηθεί η σημασία της μοναξιάς για την ευημερία κάθε ατόμου και την κοινωνική συνοχή. Αν και δεν υπάρχει ομοφωνία για τον ορισμό της, είναι γενικά αποδεκτό ότι η μοναξιά είναι ένα δυσάρεστο συναίσθημα που οφείλεται στη διακοπή ή στη χαμηλή ποιότητα των κοινωνικών επαφών ενός ανθρώπου. Ως μοναχικός ορίζεται κάποιος που δηλώνει ότι νιώθει μοναξιά «τον περισσότερο χρόνο» ή «πάντα». Από την άλλη, ως κοινωνική απομόνωση ορίζεται η κατάσταση ενός ανθρώπου που δεν συναντιέται με συγγενείς, φίλους ή συναδέλφους (εκτός δουλειάς) συχνότερα από μια φορά το μήνα.

Συχνά η μοναξιά και η κοινωνική απομόνωση συμβαδίζουν, αλλά όχι πάντα. Μπορεί κανείς να έχει συχνές κοινωνικές επαφές, παρόλα αυτά να μην ικανοποιείται και να νιώθει μοναξιά. Αντίστροφα, μπορεί να έχει πολύ αραιές επαφές, αλλά να μη νιώθει μοναξιά, γι’ αυτό άλλωστε τα μέσα ποσοστά της μοναξιάς στην Ευρώπη είναι πολύ χαμηλότερα (7%) από ό,τι της κοινωνικής απομόνωσης (18%).

Ο Έλληνας λοιπον στις μέρες μας βιώνει μια αβάσταχτη μοναξιά.
Και μιλάμε για μία χώρα στην οποία κατά αρχαιοτάτην παράδοση, η καθημερινή ζωή κύλαγε κατά 90% σε δημόσιους χώρους!
Στην πλατεία, στη γειτονιά, στην κοινή εσωτερική αυλή, στο πηγάδι, στην κρήνη, στην αγορά, στον ναό, στους συγγενείς και στους φιλους. Κι ακόμα, παρά το εφιαλτικό βαθμό στον οποίο έχει αλλοιωθεί η καθημερινή ζωή, η Ελλάδα παραμένει μια χώρα όπου μπορείς ανά πάσαν στιγμήν να βγεις να πιεις ένα τσίπουρο στην πλατεία.
Κι όμως!
Τόσο η αντικειμενικη μοναχικότητα του σύγχρονου Έλληνα, όσο και η αίσθηση της μοναξιάς, μας τοποθετούν στην κορυφή των μοναχικών λαών της Ευρώπης!

Θα έλεγα ότι δεν υπάρχει πιο τρανταχό παράδειγμα αποξένωσης ενός ολόκληρου λαού, από τις παραδόσεις του και από τον τρόπο ζωής του, από ότι ο δύσμοιρος ο Ελληνάκος.
Γι αυτο άλλωστε και οι ψυχίατροι κάμουν σήμερα χρυσές δουλειές...

Το τραγικό είναι ότι αυτό που βιώνει ο Έλληνας, δεν είναι η "αντικειμενική" μοναξιά, ενός απομονωμένου ατόμου.
Κάθε άλλο.
Αν και η συγκεκριμένη έρευνα δεν προχωράει σε τέτοιες αναλύσεις, ωστόσο μπορώ να σας βεβαιώσω ότι η αίσθηση της μοναξιάς, μπορεί να είναι πολύ εντονότερη για μια Ελληνίδα/α που έχει οικογένεια, φίλους, συγγενείς ή και παιδιά, από ότι στους εργένηδες και στις εργένισες!
Μια στατιστικη στους χρηστες του φεησμπουκ, θα απέδειχνε ότι οι περισσότερες κυρίες που φλερτάρουν ή απλώς συνομιλούν με τις ώρες, με διαδικτυακούς φίλες ή φίλους, είναι γυναίκες από 30 ετών και άνω, με οικογένειες και παιδιά!
Ναι - και μην σας φαίνεται διόλου παράξενο.
Είναι καρατσεκαρισμένο...

Η αίσθηση [ή η ψευδαίσθηση αν θέλετε] της μοναξιάς και ακόμα περισσότερο το άγος της μοναξιάς, δεν έχει διόλου να κάμει με τα πραγματικά μοναχικά άτομα.
Αντιθέτως, η αβάσταχτη μοναξιά του νεοέλληνα φαίνεται να γίνεται εντελώς αβάσταχτη, μέσα στην οικογένεια, παρά οπουδήποτε αλλού.

Το φέησμπουκ λοιπόν έρχεται να αντικαταστήσει την παλιά γειτονιά, Την εσωτερικη αυλή, Τον γείτονα. Την κολλητή. Την εξαδέλφη. Τα παιδιά που ξεσηκώναν άλλοτε με τις φωνές τους, την πλατεία.
Τώρα όλα αυτά τελειώσανε.
Και δεν είναι μόνο το ότι άλλαξε η αρχιτεκτονική των σπιτιών και η δόμηση των πόλεων.
Καίριο ρόλο σε αυτή την απομόνωση του νεοέλληνα, παίζει ο λαθρεποικισμός.

Εγώ, για να σας δώκω ένα παράδειγμα, αν θέλω να λέω μια καλημέρα σε 2-3 ανθρώπους, όταν βγαίνω από το σπίτι μου, θα πρέπει να μάθω αλβανικά, βουλγάρικα, σουαχίλι και μογγόλικα.
Δεν σας μιλάω για τίποτε περισσότερο, διότι τότε θα έπρεπε να πάω για πρακτική εκπαίδευση στα Τίρανα.
Και δεν είναι μοναχά η άγνοια της γλώσσας.
Είναι και το γεγονός ότι με τον Αλβανό, με τον Αφρικανό, με τον Αζέρο, με τον Μογγόλο, μας χωρίζει πολιτισμικό βάραθρο. Μην ακούτε τι λένε οι προπαγανδόροι της αριστεράς. Ο γνήσιος Έλληνας, που έχει πάει σε ελληνικό σχολείο μέχρι τη δεκαετία του 80, έχει χαώδη πολιτισμικη, γνωσιακή και αισθητικη διαφορά, από ότι το αλβαναριό, παραδείγματος χάριν.
Με αυτούς τους σχεδόν "αγρίους" ανθρώπους, φιλίες δεν γίνονται, εξόν και αν είσαι πολιτισμικού και διανοητικού επιπέδου κνίτη.

Φυσικά, αυτό δεν ισχύει και αντίστροφα.
Ο Αλβανός λόγου χάριν ή ο Πακιστανός, δεν βιώνει διόλου αυτή την αβάσταχτη αίσθηση μοναξιάς.
Το γεγονός ότι είναι ξένοι σε μία ξένη χώρα, δημιουργεί την αίσθηση μιας συνεκτικής κοινότητας μεταξύ τους.
Οι Αλβανοί στην συνοικια Γκύζη όπου κατοικώ εγώ, νιώθουν μια χαρά βαλμένοι στον κόσμο τους, λες και δεν φύγανε ποτέ από τα Τίρανα. Κι αυτό, γιατί μεταξύ τους έχουν αναπτύξει συνείδηση κοινοτητας!
Ο Έλληνας είναι που απομονώθηκε και αποξενώθηκε πια, στον ίδιο του τον τόπο.

Γι αυτό λοιπον ο μέσος Ελληνάκος στρέφεται προς το διαδίκτυο και δη προς το φεησμπουκ, που είναι το πιο δεκτικό στην απλή, καθημερινή συνομιλία, από όλα τα άλλα κοινωνικά δίκτυα.
Αν του το αφαιρέσεις, είναι σαν να του αφαιρείς τους φίλους του, τη γειτονιά του, τους γείτονες του, το ψιλοφλερτ του, το κους-κους του, την χαζομαρίτσα του, το μπούρου-μπούρου του.
Ε μετά η ζωή είναι αβάσταχτη, ρε παιδιά...

Και δεν χρειάζεται να πάτε μακριά για να διαπιστώσετε πόσο πλέον είναι κολλημένος ο Ελληνάκος σε αυτό το υποκατάστατο της ανθρώπινης παρουσίας, που αποτελεί το φ/β. Βγείτε για έναν καφέ, με μια κοπελίτσα, στην ηλικία από 18 μέχρι 30 ετών.
Θα σαλτάρετε με το ότι πιο πολύ θα μιλάει και θα κοιτάει το smart phone της, παρά εσάς που είσαστε απέναντι της. Για να μην σας πω ότι έχω δει σε κοινή παρέα, νεαρά άτομα που φλερτάρουν μέσω φέησμπουκ και στο μεταξυ ο ένας δεν απέχει από την άλλη, ούτε μισό μέτρο!
Τρελό, κουφό, παρανοϊκό - όπως θέλετε πείτε το, ωστόσο αυτή είναι η πραγματικότητα.

Ο σημερνός γηγενής κάτοικος αυτής της λαθροκαταχτημένης, ρημαγμενης και μισοτρελαμένης χώρας, είναι ένας δραματικά απομονωμένος ξένος, που αναζητά λίγη ανθρώπινη συντροφιά στο διαδίκτυο, μιας και τα πάντα γύρω του - η πόλη του, η γειτονιά του, η πολυκατοικία του, το σχολείο των παιδιών του, η μουσική του, τα τραγούδια του, οι παραδόσεις του, τα ήθη του και οι συλλογικές του ταυτότητες - απλώς δεν του ανήκουν...

Ωστόσο το διαδίκτυο ή η εικονική πραγματικότητα δεν θα αντικαταστησουν ποτέ την πραγματικότητα. Κι όσο περισσότερο θα βυθιζόμαστε σε τουτα τα υποκατάστατα, τόσο περισσότεο θα νοιώθουμε μόνοι, θα νιώθουμε αδύναμοι, θα νιώθουμε μετέωροι και τόσο πιο επιτακτικά θα χρειαζόμαστε τα ψυχοφάρμακα μας, τους "πατερούληδες" μας, τους γκουρου μας και τους ψυχοβοσκούς μας...

Λευτερης Πανουσης


panusis