Αυτός ο έρωτας, αυτό τ’ αγόρι, άγγελος ήταν στον ουρανό.
Κι ήρθε σε μένα να μου χαρίσει μ’ ένα φιλί του, ό,τι ζητώ...
Παλιότερο, αλλά διαχρονικά επίκαιρο: Στον έρωτα Γιάνη-Αλέξη δε χωράνε άμυνες. Δε χωράνε καμουφλάζ... Δεν υπάρχει χωρισμός...Κι ήρθε σε μένα να μου χαρίσει μ’ ένα φιλί του, ό,τι ζητώ...
Το φεστιβάλ Βενετίας, για μια ακόμη φορά μας έδειξε πώς οι εσωτερικές μας πολιτικές αλλαξοκωλιες, εκδουλεύσεις και οι κρατικά επιδοτούμενες προσωπικες αλαζονικες συγγραφικές απόπειρες αυτοπροβολης, ούτε είναι τέχνη ούτε αφορούν κανέναν άλλον στον...
πλανήτη.
Γι'αυτό και η p.r. ναρκισσιστική κινηματογραφική απόπειρα αυτοηρωοποιησης ενός ανάξιου μπουρδολογου οικονομικου δολοφονου από έναν επιδοτούμενο "πολιτικό" σκηνοθέτη, πάτωσε κανονικότατα στο διαγωνιστικό μέρος του φεστιβάλ,εκεί δηλαδή που κρίνεται η τέχνη και όχι οι επικοινωνιακές μεθοδεύσεις ή οι συστημικές προπαγάνδες...
Και για όσους σπεύσουν να με ψεξουν για την απαξίωση του "σκηνοθέτη" τους απαντώ προκαταβολικά: ας πρόσεχε και ας μην διακινδύνευε την καριέρα του για νά παίξει ένα φτηνό συστημικό επικοινωνιακό παιχνιδάκι προσπαθώντας να κάνει μάγκα έναν ανάξιο πράκτορα του χειρότερου και πιο απανθρωπου μονεταριστικου κατεστημένου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου