Η μουσική και η γεωμετρία ήταν τα βασικότερα μαθήματα των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων (Μουσικά σχολεία και κατατακτήριες εξετάσεις.Η μουσική επιστήμη είναι ένα από ένα από τα πιό
σημαντικα τμήματα του πολιτισμού και της επιβίωσης για το Ελληνικό έθνος
Οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι είχαν το μάθημα της μουσικής, ως ισάξιο, με αυτό της γεωμετρίας. Μετά από αυτά τα δύο πιό βασικά μαθήματα, ακολουθούσαν τα μαθήματα της αστρονομίας, της φιλοσοφίας κλπ.
Μέσα από ειδικά είδη μουσικής και χορού, οι αρχίιοι Έλληνες φιλόσοφοι, ήταν σε θέση να δημιουργούν ενδιάμεσους χαρακτήρες με βάση το μέτρον άριστον, οι οποίοι δεν ήταν ούτε πολύ μαλθακοί, αλλά ούτε πάρα πολύ σκληροί .
Από αυτά τα είδη μουσικής, δημιουργηήθηκαν τα εκατομμύρια των Ελλήνων ηρώων της αρχαιότητος και του μεσαίωνα Οι Φιλόσοφοι δίδασκαν εκείνη την εποχή τα διαστήματα τετάρτης. Ο Πλάτων δίδαξε ότι η μουσική είναι το κύριο μάθημα της βασικής εκπαίδευσης των παιδιών στην Αρχαία Αθήνα.Συνέχεια όλων αυτών των αρχαίων ειδών μουσικής , είναι η "Βυζαντινή" μουσική, η παραδοσιακή, το έντεχνο, το χασάπικο, κλπ.
Ο ύπατος των φιλοσόφων, είχε πει ότι η μουσική είναι η ζωή-ψυχή όλου του σύμπαντος και προσφέρει τα πάντα στον άνθρωπο. Οι αρχαίοι σοφοί, εξέτασαν την σχέση μουσικών ήχων και αριθμών, όπου διαπίστωσαν ότι οι αριθμοί που διέπουν την αρμονία ενός διατεταγμένου κόσμου, έχουν τον ίδιο ρόλο και στην τέχνη της μουσικής.
Είναι ενδιαφέρον ότι οι ίδιοι μαθηματικοί λόγοι που διέπουν τα βασικά πυθαγόρεια μουσικα διαστηματα, που προέρχονται από την αρμονική διαίρεση του μονόχορδου (1:2 - διάστημα ογδοης, 2:3 - διάστημα πεμπτης, 3:4 - διάστημα τεταρτης), διέπουν και τις σωματομετρικές αναλογίες του ανθρώπινου σώματος αλλά και άλλων δημιουργημάτων όπως π.χ. ο κοχλίας, τα φύλλα των δένδρων, τα φτερά της πεταλούδας κλπ.
Υπάρχουν αναφορές ότι οι σχολές των αρχαίων φιλοσόφων έκαναν χρήση μουσικών ήχων για την θεραπεία ασθενών, με βάση την άποψη ότι η αρμονία της μουσικής μπορεί να αποκαταστήσει την διαταραγμένη ψυχοσωματική ισορροπία του ασθενούς.
Την ικανότητα της μουσικής να θεραπεύει μας την αναφέρει ο Πλάτωνας σε πολλά έργα του (Τίμαιος, Πολιτεία, Νόμοι). Ο Πλάτων είναι εκείνος ο οποίος πρώτος διδάσκει ως κατεξοχήν ίαση ψυχής και σώματος τον δώρειο μουσικό τρόπο, μια αρχαία μουσική κλίμακα η οποία αντιστοιχεί περίπου στον πρώτο ήχο της Ελληνικης-Ρωμαικης-"Βυζαντινης"μουσικής.
Υπογραμμίζει ότι η μουσική έχει μεγάλη ηθική αξία και το αφιερώνει στην ανάπτυξη της συγκεκριμένης άποψής του ένα αρκετά μεγάλο απόσπασμα από το πόνημά του Πολιτεία. Η εκπαίδευση των παιδιών έπρεπε να μην έχει ετεροφωνία, ενώ εκθέτει με τρόπο σαφή και χωρίς ακρότητες την σχέση φιλοσοφίας με την μουσική.
Στον Τίμαιο μας ανάφερει: "Η αρμονία, έχοντας συγγενείς κινήσεις προς τις ψυχικές καταστάσεις, δεν θεωρείται από τον άνθρωπο που χρησιμοποιεί με σύνεση τα δώρα των Μουσών ότι έχει ως στόχο την άλογη ηδονή, όπως συμβαίνει σήμερα.
Αντίθετα, η αρμονία μας δόθηκε από τις Μούσες ως σύμμαχος ενάντια στη μη αρμονική φορά της ψυχής που ενυπάρχει εντός μας, έτσι ώστε να την οδηγήσει σε τάξη και συμφωνία με τον ίδιο τον εαυτό της".
Ο ρυθμός για τον ίδιο σκοπό μας δόθηκε, δηλαδή για να αντιετωπίσουμε. την τάση που υπάρχει, για απουσία μέτρου και έλλειψη χάρης.
O Πλάτων, ο Αριστοτέλης, ο Πυθαγόρας και αρκετοί φιλόσοφοι μας δίδαξαν ότι η μουσική συμβάλλει στη διαμόρφωση του ανθρώπου χαρακτήρα.
Για αυτον τον λόγο αυτόν, η μουσική παιδεία αποτελεί απαραίτητο στοιχείο στην εκπαίδευση των παιδιών αλλά και αναπόστατο μέρος στη ζωή των ανθρώπων.
Στην αρχαία πραγματικότητα, οι έννοιες παιδεία και μουσική ήταν ταυτόσημες, η Μουσική ήταν το όχημα της Παιδείας καθώς κάθε πνευματική και ψυχική καλλιέργεια θεωρούνταν ότι είχε θεϊκή προέλευση και ονομαζόταν Μουσική. Ο Πλάτωνας αναφέρει χαρακτηριστικά:
"Τις ουν η παιδεία; η χαλεπόν ευρείν βελτίω της από του πολλού χρόνου ηυρημένης; έστιν δε που η μεν επί σώματι γυμναστική, η δ’ επί ψυχή μουσική". Συνδέει άμεσα το νόμο της Πολιτείας με το νόμο της μουσικής.
Η ολοκλήρωση και των δύο νόμων απαγορεύει την μεταξύ τους μίξη. Η αλλαγή των νόμων της μουσικής έχει σαν αποτέλεσμα την αλλαγή των νόμων της Πολιτείας. Το τελευταίο φυσικά θα ήταν καταστροφικό.
Υποστηρίζει ότι η σωστή μουσική αγωγή εφοδιάζει τους μελλοντικούς πολίτες ενός κράτους με ηθική, δημιουργικότητα, δικαιοσύνη και γενναιότητα.
Για το λόγο αυτό ο Πλάτων δίδαξε ότι τα παιδιά από την εμβρυϊκή ηλικία πρέπει να συνηθίζουν στη μουσική μέσα από τα νανουρίσματα.Η μουσική είναι η τέχνη και η επιστήμη των ήχων.
Ή μελωδία, το αποτέλεσμα δηλαδή τού συνδυασμού αρμονίας και ρυθμού, μπορεί να επηρεάσει την ψυχική κατάσταση τού ανθρώπου είτε θετικά είτε αρνητικά.
Η δύναμη και η παιδαγωγική αξία της μουσικής αναγνωρίζεται από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα.
Πολλές εργασίες γράφτηκαν και γράφονται περί μουσικής, ενώ πλήθος έμμεσων αναφορών σε αυτήν συναντούμε σε πολλά συγγράμματα. Η Εκκλησία, από τούς πρώιμους χρόνους χρησιμοποίησε την μουσική στις λατρευτικές της συνάξεις. Υποστηρικτές των απόψεων περί μουσικής είναι οι Πατέρες και οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς τού 4ου αιώνα, εποχή κατά την όποια καθορίζονται και οι πολλές θεολογικές θέσεις της Εκκλησίας, οι όποιες βέβαια επαναδιατυπώνονται στην γλώσσα της εκάστοτε εποχής.
Μεταξύ των Πατέρων πού ασχολήθηκαν με την μουσική είναι και οι Τρεις Ιεράρχες Οι Άγιοι πατέρες συγγραφείς μιλούν αποκλειστικά για την ψαλμωδία, ή οποία συμβάλλει στην μόρφωση τού πιστού. Κατά τον Μεγα Βασίλειο ή ψαλμωδία είναι αποτέλεσμα της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος, το όποιο γνωρίζει την δυσκολία των ανθρώπων για πρόοδο και άρετη. Επiσης κατά τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο, μέλος και λόγος είναι στοιχεία ομόλογα τα οποία συντίθενται με σκοπό την εκπαίδευση άλλα και την ψυχαγωγία των πιστών.
Βασικός ρόλος ανατίθεται στην μουσική η οποία έχει την ιδιότητα να προσελκύει των προσοχή των ποστών.
Η μελωδία αναδεικνύει το βαθύτερο νόημα των ύμνων, διότι «ερμηνεύει την των λεγομένων διάνοιαν» κατά τον Γρηγόριο Νύσσης. Οι εκκλησιαστικοί ύμνοι είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο του ελληνικού πολιτισμού.
Μέσα από την Ορθόδοξη Εκκλησία επιβιώσαν τεχνικές και αισθητικές αρχές της αρχαίας Ελληνικής μουσικής.
Χρησιμοποιείται στις λατρευτικές συνάξεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας για περισσότερους από δέκα αιώνες με αυτοτελές, άρτιο και ομοιογενές σύστημα σημειογραφίας, αποτελώντας πέρα από όλα τα άλλα και παράγοντα διαφύλαξης της γνησιότητας και ακεραιότητας της ελληνικής γλώσσας.
Είναι η λόγια, η έντεχνη και η κλασσική ελληνική μουσική. Η λέξη μουσική, σύμφωνα με τους αρχαίους Ελληνες φιλοσόφους παράγεται από το «Μούσα»
Η μουσική διαχωρίσθηκε από το λόγο, την γλώσσα και έγινε αυτόνομη τέχνη η οποία ωστόσο συνέχισε να είναι ενταγμένη μέσα στον λόγο. Η αρχαία Ελληνική μουσική κατέχει ιδιαίτερη θέση ανάμεσα στους μουσικούς πολιτισμούς της Αρχαιότητας και άσκησε μεγάλη επίδραση σε μεταγενέστερους μουσικούς πολιτισμούς στην Ευρώπη αλλά και στην Μέση Ανατολή.
Μουσική, η Ιερή κληρονομιά του Απόλλωνα.
Ήδη από τα Προϊστορικά χρόνια οι Έλληνες γνώριζαν την τέχνη των ήχων και την κατασκευή των μουσικών οργάνων. Αυτό μαρτυρούν τα αναρίθμητα αρχαιολογικά ευρήματα, καθώς και οι πολλές γραπτές αναφορές που μας άφησαν οι αρχαίοι φιλόσοφοι και συγγραφείς.
Ο όρος μουσική στους αρχαίους Έλληνες σήμαινε την κλασική Παιδεία, ένα σύνολο γνώσεων που περιλάμβανε εκτός από την τέχνη των ήχων, τα μαθηματικά, την αστρονομία, την ρητορική, την ποίηση και τη φιλοσοφία. Προστάτιδες της μουσικής ήταν οι Μούσες, που ήταν νύμφες των πηγών και θεές του ρυθμού και του τραγουδιού, θυγατέρες του Δία και της Μνημοσύνης και κατοικούσαν στον Ελικώνα και τον Παρνασσό.
Η Τερψιχόρη τον χορό, η Ερατώ το ερωτικό τραγούδι, η Ευτέρπη την μουσική και την αυλωδία και η Πολύμνια το τραγούδι και τους ύμνους.
Τα πάντα για τους Έλληνες είναι η μουσική, για αυτό την βρίσκουμε σε όλες τις εκφάνσεις τις ζωής τους.
Οι θυσίες, οι γάμοι, τα συμπόσια, οι αγώνες και τα θεάματα τελούνταν πάντα με τη συνοδεία μουσικών οργάνων. Για κάθε περίσταση είχαν και διαφορετικό είδος μουσικής, νανουρίσματα, παιάνες για τον πόλεμο, τραγούδια του γάμου, ύμνους για τους θεούς κλπ.
Η μουσική για τους αρχαίους Έλληνες ήταν πάντοτε συνδεδεμένη με την ποίηση και τον χορό και είχε πρωτεύουσα θέση, σε κάθε εκδήλωση θρησκευτική ειτε κοινωνική, διότι οι Έλληνες γνώριζαν από νωρίς τη δύναμη της μουσικής και την μορφωτική και ηθοπλαστική της αξία. Από ιστορική άποψη η διδασκαλία της μουσικής φαίνεται πως άρχισε στην Ελλάδα παλαιότερα απ’ ό,τι η διδασκαλία των γραμμάτων.
Σε όλες τις εποχές οι Έλληνες μάθαιναν μουσική και χορό και θεωρούσαν την εκμάθηση του τραγουδιού και των μουσικών οργάνων ως τη βάση της εκπαίδευσης των ελευθέρων πολιτών. Γενικά οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως η μουσική είχε χαρακτήρα παιδαγωγικό.
Ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης και άλλοι φιλόσοφοι εμβαθύνουν στην αισθητική και την ψυχολογία της μουσικής και διαπραγματεύονται την επίδραση της μουσικής στη συναισθηματική και ψυχική σφαίρα του ανθρώπου.
Οι ήχοι, οι σχέσεις τους με τους φυσικούς νόμους, η γνώση των μαθηματικών σχέσεών τους και η διάκριση μεταξύ κατάλληλων και ακατάλληλων τρόπων της μουσικής είναι έννοιες που θεμελίωσαν πρώτοι οι αρχαίοι Έλληνες. Ιδιαίτερη δύναμη της Ελληνικής μουσικής αποτελεί το ήθος και είναι αυτό που έδωσε στην τέχνη κάτι ανώτερο από την απλή τέρψη.
Η μουσική για τους αρχαίους Έλληνες ηταν το βασικότερο μέρος στην εκπαίδευση τους.
Ο πραγματικοί Έλληνες είχαν μουσική παιδεία και γνώριζαν την χρήση τουλάχιστον ενός μουσικού οργάνου. Είναι ενδεικτικό, ότι ο μεγας Θεμιστοκλής παραδεχόταν πως η μόρφωσή του ήταν ελλιπής γιατί δεν είχε μάθει να παίζει καλά κιθάρα. Η ζωή των αρχαίων Ελλήνων ήταν γεμάτη από μουσική. Τα λογοτεχνικά, ιστορικά και φιλοσοφικά τους κείμενα είναι γεματα από αναφορές στην μουσική.
Η μουσική ήρθε για να καλύψει την έκφραση των συναισθημάτων του ανθρώπου, τα οποία δεν μπορούσαν να εκφραστούν με το λόγο. Όλες οι δραστηριότητες των προϊστορικών ανθρώπων ήταν ειδωμένες μέσα στο περιβάλλον που τις γεννούσε. Επιπλέον, όσο η αντίληψη του έλλογου όντος διευρυνόταν, τόσο το εύρος των ρυθμών του μεγάλωνε. Μέσω της Μουσικής μπορούσαν να ευχαριστήσουν τον θεό-δημιουργό (Πλάτων-Τίμαιος). Η μουσική αποτέλεσε γέφυρα για να συνδεθεί η θρησκεία με την αναπτυσσόμενη φιλοσοφία και πολλές φορές και με την επιστήμη.
Ο Πυθαγόρας έδινε πολύ μεγάλη σημασία στη μουσική την οποία μάλιστα κατέτασσε μαζί με την αστρονομία και τα μαθηματικά – γεωμετρία στις τρεις βασικές επιστήμες για την κατανόηση όλων των υπολοίπων και εν τέλει, της ίδιας της ζωής και των νόμων της φύσεως.
Σε αυτόν οφείλεται η ανακάλυψη της θεωρίας της αρμονίας των ουρανίων σφαιρών, το πεντάγραμμο, οι διαβαθμίσεις των τόνων, οι μουσικοί φθόγγοι και γενικά ό,τι έχει να κάνει με την μουσική και την εξέλιξή της, ακόμη και αυτό το όνομά της.
Πρώτος ο Πυθαγόρας θεώρησε ότι δεν είναι τυχαία η αναφορά των αρχαίων ποιητών όπως του Ησιόδου, του Ομήρου και του Ορφέως, στις εννέα Μούσες και τον μουσηγέτη προστάτη τους Θεό Απόλλωνα.
Ο Έλληνας φιλόσοφος και μαθηματικός Πυθαγόρας έκανε λόγο για αντιστοιχίες σε κάθε πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος με μία νότα της μουσικής.
Ο Πυθαγόρας πρώτος έκανε λόγο για τη μελωδία των σφαιρών.
Η υπερκόσμια αυτή συμφωνία, έλεγε, είναι αποτέλεσμα «ἐξ ἀνομοίων μὲν καὶ ποικίλως διαφερόντων ῥοιζημάτων ταχῶν τε καὶ μεγεθῶν καὶ ἐποχήσεων» (εξ ανόμοιων μεν και ποικίλων ταχύτατων ήχων και μεγεθών και συνακόλουθων στοιχείων), που έχουν αναμεταξύ τους εναρμονισθεί με κάποια μουσική διάταξη, αποτελούμενη από κίνηση και μελωδικότητα περιστροφή άμα και ποικιλόμορφη ωραιότητα.
Από την υπερκόσμια αυτή συμφωνία εμπνεόμενος, είχε βάλει σε τάξη και αυτή λογική του νου του, όπως όταν κάνουμε σωματική άσκηση.
Ο Πυθαγόρας δίδαξε την συμφωνία του ουρανού, τη μουσική των ουράνιων σφαιρών.
Τον 6 αιώνα π.Χ. από τον Κρότωνα της Ιταλίας αυτός και οι μαθητές του θεμελίωναν την θεωρία τους για τους αριθμούς. «κατὰ δὴ τοὺς Πυθαγορικοὺς πρεσβευτέα τὰ τῶν ἀριθμῶν ὡς ἀρχὴ καὶ πηγὴ καὶ ῥίζα τῶν πάντων».
Οι πλανήτες περιστρεφόμενοι παράγουν μουσικούς ήχους τους οποίους, εξαιτίας των συχνοτήτων τους, δεν τους αντιλαμβανόμαστε.
Χρησιμοποίησε τις αποστάσεις των πλανητών για την αναπαράσταση των μουσικών διαστημάτων.
Βασικό στοιχείο στους υπολογισμούς του ήταν η υιοθέτηση ενός δίτονου μουσικού διαστήματος που προσδιοριζόταν από τη μαθηματική σχέση 9/8 και αποτελούσε το μοντέλο υποδιαίρεσης της οχτάβας.
Ο Πυθαγόρας και οι συνεχιστές του δημιούργησαν μια ασάφεια ανάμεσα στα όρια της μουσικής, της αστρονομίας και των μαθηματικών.
Η μουσική αποτέλεσε για κάθε λαό τρόπο έκφρασης των συναισθημάτων του, πολύ πριν την ανάπτυξη της γραφής.
Τους ρυθμους της μουσικής που πρώτοι δiδαξαν οι μυστικιστές μαθηματικοί του 6ου π.Χ. αιώνα εξακολουθεί να χορεύει η σύγχρονη Κοσμολογία.
Η «τετρακτύς» ήταν η βάση της πυθαγόρειας διδασκαλίας που πρέσβευε ότι οι ήχοι των ουράνιων σωμάτων συνθέτουν μία κοσμική μουσική, γιατί οι αποστάσεις και οι ταχύτητες των πλανητών και των απλανών αστέρων διέπονται από τους ίδιους αριθμητικούς λόγους που παράγουν και τη συμφωνία των ήχων.
Οι συμφωνίες των ήχων που παράγουν αρμονικό αποτέλεσμα έχουν μορφή απλών αριθμητικών σχέσεων: 2/1 (οκτάβα), 3/2 (πέμπτη), 4/3 (τετάρτη). Επομένως κατά τους Πυθαγορείους το μυστικό της μουσικής και της κοσμικής αρμονίας κρύβεται στις σχέσεις των τεσσάρων πρώτων φυσικών αριθμών (1, 2, 3, 4).
Είναι ο πρώτος φιλόσοφος που συνδέει την Αστρονομία με τη Μουσική, υποστηρίζοντας ότι στο αρμονικό και σφαιρικό σύμπαν τα πάντα διέπονται από απλούς νόμους, που μπορούν να εκφρασθούν με τους αριθμούς της «ιερής τετρακτύος».
Με την θεωρία της αρμονίας των σφαιρών, που συνδυάζει την κοσμική αρμονία με τη μουσική αρμονία, ο μεγάλος φιλόσοφος επιχείρησε να εξηγήσει τη θέση και την κίνηση των πλανητών στον ουράνιο θόλο. Χρησιμοποιώντας μουσικούς όρους, δηλαδή εύφωνα μουσικά διαστήματα, καθόρισε υπό μορφήν κλίμακας τις μεσοπλανητικές αποστάσεις.
Ακολούθως, αντιστοιχίζοντας τα μουσικά διαστήματα σε μετρικές αποστάσεις, κατόρθωσε πρώτος να υπολογίσει σε Δελφικά στάδια τις μεσοπλανητικές αποστάσεις των «ουρανίων γεννητών», όπως ονόμασε τα ουράνια σώματα ο Πλάτωνας παίρνοντας το νήμα από τον Πυθαγόρα. Η Μουσική για τους Πυθαγόρειους αποτελεί τη Θεωρία των Λόγων 4:1 3:2 4:3 2:1, Κύβος ή Γεωμετρική Αρμονία.
Η Μαθηματική επιστήμη αποτελείται από 4 μέρη: Την Αριθμητική, την Γεωμετρία, την Μουσική και την Αστρονομία.
Η πρώτη μορφή έντεχνης ποίησης και μουσικής ήταν τα έπη της Ομηρικής εποχής.
Τα επικά τραγούδια ιστορούσαν πολεμικές δόξες και ηρωικά κατορθώματα και συνοδεύονταν πάντα από τη λύρα ή την κιθάρα. Τα δύο αξεπέραστα έργα της περιόδου αυτής είναι η Ιλιάδα και η Οδύσσεια που αποδίδονται στον Όμηρο.
Καταγράφηκαν για πρώτη φορά όταν ο Τύραννος των Αθηνών Πεισίστρατος (605 – 527 π.X.) συνέστησε μια επιτροπή, η οποία κάλεσε τους ονομαστότερους ραψωδούς της εποχής και κατέγραψε τα κείμενα των δύο Ομηρικών Επών. Στα χρόνια της ακμής της λυρικής ποίησης, η Ελληνική μουσική είχε φτάσει σε πλήρη ακμή. Επικρατεί λοιπόν η αντίληψη για το σπουδαιότατο ρόλο της μουσικής στη μόρφωση και την καλλιέργεια των νέων. Δεν είναι τυχαίο, πως ο καλλιεργημένος άνθρωπος αποκαλείται την εποχή αυτή μουσικός ανήρ.
Η μουσική παιδεία περιλάμβανε την εκμάθηση μουσικού οργάνου,αυλού, λύρας.
ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
Τα μουσικά σχολεία, ειναι σχολεία πολιτισμού, έκφρασης και δημιουργικότητας. Συμβάλλουν τα μέγιστα στις ακαδημαικες επιτυχίες.
Ενδεικτικο ειναι οτι η παραβατικότητα των παιδιων στα σχολεία αυτά είναι μηδενική. Στα Μουσικά Σχολεία δίνονται οι ευκαιρίες ανάπτυξης της προσωπικότητας κάθε μαθητή με την συμμετοχή του στα Μουσικά Σύνολα.
Μουσικά Σύνολα εiναι οι χορωδίες, οι ορχήστρες έντεχνης Ελληνικής Μουσικής, χορωδίες-ορχήστρες Παραδοσιακής Μουσικής, ορχήστρες πνευστών οργάνων, εγχόρδων κλπ. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται ποιοτικό-καλλιτεχνικό περιβάλλον, στο οποίο οι μαθητές περνούν πολλές ώρες, με συμμαθητές που έχουν κοινά ενδιαφέροντα.
Το Μ. Σχολείο αναπτύσσει την προσωπικότητα, το ήθος, την δημιουργικότητα, το ταλέντο και την ευαισθησία των μαθητών, ειδικότερα σε θέματα κοινωνικά καί πολιτισμού. Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι τα Μουσικά Σχολεία είναι η πρώτη οργανωμένη προσπαάθεια συστηματοποίησης της διδασκαλίας της Ελληνικής έντεχνης- παραδοσιακής-λαικής μουσικής.
Οι μέθοδοι διδασκαλίας καλύπτουν κάθε δυνατό τρόπο μετάδοσης της γνώσης.
Τα μουσικά σχολεία υποστηριίζουν την συνέχιση του Ελληνικού μουσικού πολιτισμού και την εξειδικευμένη μουσική εκπαίδευση. Επιγραμματικά, μπορούμε να πούμε πως είναι ένα άλλου σχολείο ανωτέρου επιπέδου.
Απευθύνεται σε όλους τους μαθητές και όχι μόνο σε όσους επιθυμούν να γίνουν μουσικοί.Σε μερικές ημέρες απο σήμερα, ξεκινούν οι κατατακτήριες εξετάσεις στα μουσικά σχολεία. Είναι για όλα τα παιδιά από πρώτη γυμνασίου, έως την πρώτη λυκείου, τα οποία, επιθυμούν να αλλάξουν σχολείο, και από ένα σχολείο γενικής παιδείας, να πάνε σε ένα καλλιτεχνικό, ειδικό σχολέιο.
Στα μουσικά σχολεία, γίνοται ακριβώς τα ίδια μαθήματα γενικής παιδείας με τα υπόλοιπα σχολεία, συν τα μαθήματα της μουσικής.
Επικρατέειν ή Απόλλυσθαι
Γράφει ο Άγγελος Ευάγγελος Γιαννόπουλος
ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΛΙΝΚΣ.
ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΕΓΓΡΑΦΩ ΣΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ;
Στο Μουσικό Παλλήνης μπορείτε να εγγραφείτε επιτυγχάνοντας στις εισαγωγικές ή στις κατατακτήριες εξετάσεις
ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΕΣ είναι οι μουσικές δοκιμασίες που απευθύνονται στους υποψηφίους απόφοιτους της ΣΤ' Δημοτικού
ΚΑΤΑΤΑΚΤΗΡΙΕΣ είναι οι μουσικές δοκιμασίες που απευθύνονται στους υποψηφίους απόφοιτους της Α΄, Β΄ και Γ΄ Γυμνασίου
ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΓΩΓΗ-ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου