Το Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας κατελήφθη από τον ελληνικό στρατό στις 14 Μαΐου 1919. Έναν μήνα μετά ο ελληνικός στρατός δέχτηκε επίθεση από Τούρκους Τσέτες και αναγκάστηκε να υποχωρήσει εγκαταλείποντας την πόλη για τρεις ημέρες, κατά τις οποίες ακολούθησε η σφαγή του πληθυσμού. Η μανία των Τούρκων ξέσπασε με ξεχωριστό μίσος πάνω στους Προσκόπους, επειδή βοηθούσαν τον ελληνικό στρατό και φρόντιζαν τους κατοίκους.
Με τις πρώτες τουφεκιές των Τούρκων, οι Έλληνες Πρόσκοποι με τα κοντά παντελόνια και τα γυμνά γόνατα, έσπευσαν με αυτοθυσία να βοηθήσουν τον στρατό μας και τον πληθυσμό. Δεν ήταν πολλοί, μόλις 31, αλλά ο ηρωισμός τους υπήρξε απαράμιλλος. Οι μεγαλύτεροι άρπαξαν τα όπλα και πολεμούσαν μαζί με τους ελάχιστους στρατιώτες που είχαν απομείνει στην πόλη. Οι μικρότεροι μετέφεραν πολεμοφόδια, φρόντιζαν τραυματίες και μετέδιδαν μηνύματα. Πολλοί από τους Προσκόπους έπεσαν την ώρα της μάχης. Οι υπόλοιποι αιχμαλωτίσθηκαν και οδηγήθηκαν ανατολικά της πόλης, στις όχθες του Εύδωνος ποταμού, όπου εκεί έγινε ο τόπος του μαρτυρίου τους.
Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β ‘, τοποτηρητής της Μητρόπολης Ηλιούπολης και Θείρων (Αϊδινίου) την εποχή εκείνη, σ’ ένα από τα έγγραφα του αρχείου του, αναφέρει: “Οι Τσέτες ζητούν από τον αρχηγό των Προσκόπων, τον τοπικό έφορο Νικόλαο Αυγερίδη, να προσκυνήσει τον Μωάμεθ, αν ήθελε να σωθεί. «Ζήτω η Ελλάς!», ήταν η απάντηση του ήρωα εκείνου. Φρύαξαν οι Τσέτες, λύσσαξαν από το κακό τους. Στο πρόσταγμα του Μεντερές, ένας Τσέτης τραβά το μαχαίρι του και βγάζει το μάτι του Αυγερίδη. Το αίμα πετάγεται με ορμή , πιτσιλίζει και τον βασανιστή του. Αλλ ‘ ο Αυγερίδης δεν λυγίζει. Τον καλούν και πάλι ν’ αρνηθεί την Πατρίδα του. Κι αυτή τη φορά απαντούν όλοι μαζί οι Πρόσκοποι, βροντοφωνάζουν: «Ζήτω η Ελλάς!».
Τα δύσμοιρα παιδιά βάδιζαν προς το θάνατο σαν να πήγαιναν σε πανηγύρι κι ήταν πράγματι πανηγύρι για τους Έλληνες της εποχής εκείνης ο θάνατος για την Πατρίδα. Οι Τσέτες δεν μπορούν πια να συγκρατηθούν. Ο Αυγερίδης κομματιάζεται, ο Φιλοκτήτης Αργυράκης γδέρνεται κυριολεκτικά, ο Βεϊνόγλου αποκεφαλίζεται, κανείς δεν γλυτώνει”.
Στις 18 Ιουνίου 1919, οι Τσέτες ολοκλήρωναν το έργο της τριήμερης άγριας σφαγής με θύματα πάνω από χίλιους ΄Ελληνες. Όταν λίγες μέρες αργότερα, οι Ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις ανακατέλαβαν την πόλη, βρέθηκαν μπροστά σε ένα αποτρόπαιο θέαμα. Οι δρόμοι της πόλης ήταν γεμάτοι από πτώματα Ελλήνων κάθε ηλικίας! Ανάμεσά τους βρέθηκαν σφαγιασμένοι και οι 31 Πρόσκοποι. Τον θάνατό τους εκδικήθηκε ο Συνταγματάρχης Κονδύλης.
Ο ιδρυτής του προσκοπισμού Μπέιντεν Πάουελ είχε πει σχετικά τα εξής : «Η θυσία των Ελλήνων Προσκόπων του Αϊδινίου αποτελεί μοναδικό παράδειγμα στον Προσκοπισμό όλου του κόσμου. Οι ηρωικοί Πρόσκοποι επισφράγισαν με το αίμα τους τα ιδανικά της αγάπης των για την πατρίδα και για την ελευθερία».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου