Δέος και υπερηφάνεια: Έλληνας πελάτης σούπερ μάρκετ κατάφερε να βάλει τα ψώνια στις σακούλες πιο γρήγορα απ’ότι του τα έδινε ο ταμίας😂😂😂

Συγκινητικές στιγμές εκτυλίχθηκαν σήμερα έξω από σούπερ μάρκετ της Αττικής, όπου ένας 30χρονος άνδρας βραβεύτηκε για το γεγονός ότι κατάφερε να βάλει τα ψώνια στις σακούλες πιο γρήγορα απ’ότι του τα έδινε ο ταμίας.

Σε τελετή έξω από το σούπερ μάρκετ, εκπρόσωποι των ρεκόρ Γκίνες βράβευσαν τον 30χρονο παρουσία του διευθυντή, της οικογένειας του και της συντρόφου του.

Σε δηλώσεις του, ο νεαρός άνδρας είπε ότι το κατόρθωμα του ήταν αποτέλεσμα σκληρής προπόνησης. «Όταν πριν από πέντε χρόνια είπα στους φίλους μου και στην οικογένεια μου ότι στόχος μου ήταν μια μέρα να καταφέρω να βάλω τα ψώνια πιο γρήγορα απ’ότι μού τα πετάει ο ταμίας, μού είπαν ότι είναι αδύνατον, κανείς δεν το έχει καταφέρει» είπε.

«Για μένα όμως ήταν όνειρο ζωής. Δούλεψα μεθοδικά, είχα πρόγραμμα. Όταν γύριζα από το σούπερ μάρκετ έβαζα την κοπέλα μου να πετάει όσο πιο γρήγορα γινόταν τα ψώνια πάνω στο τραπέζι του σαλονιού για να βελτιώσω το χρόνο μου. Εγώ ήμουν απέναντι σαν τον τερματοφύλακα με τις σακούλες. Δεν ξέρετε πόσα βράδια αποκοιμήθηκα κλαίγοντας γιατί μού ξέφυγε κάτι και δεν τα είχα προλάβει όλα» είπε σφίγγοντας την κοπέλα του συγκινημένος.

Πώς διαδραματίστηκε το περιστατικό

Όπως διηγείται ο νεαρός, «είχα τελειώσει τα ψώνια μου και πλησίασα το ταμείο σε αργή κίνηση. Κοίταξα τον ταμία, με μισόκλειστα μάτια όπως στις καουμπόικες ταινίες. Με κοίταξε και αυτός, έκανε κρακ το κεφάλι του δεξιά-αριστερά και ένιωσα να με κοιτάζει με το χείλος ανασηκωμένο περιφρονητικά μέσα από τη μάσκα. Από κάπου άρχισε να παίζει η μουσική από το ‘Ο Καλός, Ο Κακός και Ο Άσχημος’, αλλά μπορεί να ήταν και στο μυαλό μου» διηγείται.

«Έχασα την αίσθηση του χρόνου. Στον τοίχο ένα ρολόι σταμάτησε. Οι πελάτες είχαν παγώσει, εκτός από μια κυρία που ρωτούσε γιατί δεν ανοίγουν άλλο ένα ταμείο. Και ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση, ο ταμίας άρχισε να τα περνάει. Αργά στην αρχή και μετά όλο και πιο γρήγορα. Στο τέλος δεν φαινόντουσαν τα χέρια του από την ταχύτητα, μού τα πετούσε με λύσσα.»

«Εγώ όμως ήμουν έτοιμος. Λειτουργούσα στον αυτόματο. Όσο πιο γρήγορα τα πετούσε, τόσο πιο γρήγορα τα έπιανα στον αέρα σαν αίλουρος» είπε.