Τα κρυμμένα διαμάντια του Ιουνίου, τρία ξεχωριστά νησιά που διατηρούν την αυθεντικότητα και τη γοητεία της παλιάς Ελλάδας.
Αν νομίζεις ότι τα Επτάνησα περιορίζονται μόνο στα γνωστά επτά μεγάλα νησιά, ξανασκέψου το. Το Ιόνιοκρύβει έναν μικρό θησαυρό: 29 νησιά και νησίδες, πολλά από τα οποία παραμένουν ανέγγιχτα από τον μαζικό τουρισμό, προσφέροντας γνήσιες εμπειρίες και απόλυτη γαλήνη.
Τρία απ’ αυτά ξεχωρίζουν για την ατμόσφαιρά τους που θυμίζει παλιό ελληνικό σινεμά. Εκεί όπου οι ήχοι της φύσης αντικαθιστούν την αστική βαβούρα και η ομορφιά του τοπίου ξεδιπλώνεται μόνο σε όσους είναι πρόθυμοι να την ανακαλύψουν.
Μεγανήσι – Το «όγδοο» νησί των Επτανήσων
Το Μεγανήσι είναι νησί μεταξύ Λευκάδας και Αιτωλοακαρνανίας. Είναι το μεγαλύτερο νησί του συμπλέγματος των Πριγκηπονήσων Λευκάδας, γι’αυτό και ονομάζεται έτσι. Έχει έκταση 22,356 τ. χλμ. και πληθυσμό 1.090 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001.
Στο νησί υπάρχουν τρία χωριά, το Κατωμέρι (έδρα του δήμου), το Βαθύ και το Σπαρτοχώρι. Στον δήμο Μεγανησίου ανήκει και η γνωστή νησίδα Σκορπιός.
Η πρόσβαση στο νησί γίνεται μόνο από την πλευρά της Λευκάδας. Για το Μεγανήσι υπάρχουν τακτικά δρομολόγια πλοίου από το Νυδρί. Το πλοίο πιάνει στο λiμάνι του Σπαρτοχωρίου, τα Σπήλια. Η διάρκεια της διαδρομής δεν υπερβαίνει τα 25 λεπτά.
Στην αρχαιότητα και συγκεκριμένα στον καιρό του Στράβωνα το Μεγανήσι ονομαζόταν Τάφος ή Ταφιάς και ανήκε στους λεγόμενους Ταφίους Νήσους, μαζί με τα υπόλοιπα νησιά μεταξύ Ακαρνανίας και Λευκάδας, όπως ο Κάλαμος, ο Καστός, η Άτοκος και το Αρκούδι. Κατά την εποχή του χαλκού αποτελούσε κέντρο του πειρατικού λαού των Τηλεβόων, οι οποίοι ονομάζονταν και Ταφίοι από το αρχαίο όνομα του Μεγανησίου και είχαν κυριαρχήσει στην γύρω θάλασσα.
Με την παρακμή των Τηλεβόων το Μεγανήσι ακολούθησε την ιστορική πορεία της Λευκάδας μέχρι τις μέρες μας. Σύμφωνα με τον αστικό μύθο, κατά την περίοδο του Ελληνοϊταλικού πολέμου σε θαλάσσια σπηλιά του Μεγανησίου είχε την μυστική του βάση το Υποβρύχιο Παπανικολής.Ο Δήμος Μεγανησίου έχει έδρα το Κατωμέρι.
Κάλαμος – Μια ανάσα ελευθερίας στο Ιόνιο
Ο Κάλαμος, σπανιότερα η Κάλαμος, βρίσκεται απέναντι από τον Μύτικα Αιτωλοακαρνανίας, ενώ διοικητικά ανήκει στο Νομό Λευκάδας.
Το κυρίως μέρος του είναι ορεινό με υψόμετρο 745 μέτρα, ενώ φημίζεται για τις όμορφες βοτσαλωτές παραλίες με τα διαυγή γαλαζοπράσινα νερά τους. Τόπος προικισμένος και ευλογημένος από τον δημιουργό όπως υποστηρίζουν οι κάτοικοι με ήπιο κλίμα καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου και έντονη μυρωδιά πεύκου και αλμύρας διάχυτα στην ατμόσφαιρα. Στις μέρες μας υπάρχουν δύο μικροί οικισμοί, ο Κάλαμος και η Επισκοπή, ενώ στο νότιο άκρο του νησιού, στο Κεφάλι, βρίσκεται ένας εγκαταλελειμμένος οικισμός με παλιά ελαιοτριβεία, πέτρινα αλώνια, ερειπωμένα σπίτια και μισογκρεμισμένους ανεμόμυλους που στέκουν ακόμα εκεί μάρτυρες μιας άλλης εποχής.
Οι πρώτες ενδείξεις κατοίκησης του νησιού ανάγονται στη Νεολιθική εποχή, ενώ είναι βέβαιο ότι κατοικούνταν επίσης στη Μυκηναϊκή και στην Κλασική περίοδο. Μεγάλη είναι όμως η συμβολή του κατά την Ελληνική Επανάσταση, αποτελώντας καταφύγιο οικογενειών από την Ήπειρο, τη Στερεά Ελλάδα αλλά και από την Πελοπόννησο.
Πολλοί από τους αγωνιστές της Επανάστασης, όπως ο Καραϊσκάκης, οι Τζαβελλαίοι, ο Λεπενιώτης, ο Βαρνακιώτης, είχαν εγκαταστήσει τις οικογένειές τους για μεγαλύτερη ασφάλεια στο νησί που τότε τελούσε υπό αγγλική διοίκηση. Καταδιωκόμενοι Σουλιώτες βρίσκουν τόπο να σταθούν σε δύσβατες τοποθεσίες του νησιού καθώς και πολλοί από τους πολιορκημένους Μεσολογγίτες με τα γυναικόπαιδα τους. Ωστόσο, δεν ήταν πάντοτε εύκολα τα πράγματα, καθώς οι Άγγλοι ήθελαν να έχουν τον έλεγχο της κατάστασης και απέτρεπαν την εγκατάσταση πολλών οικογενειών, ιδιαίτερα των φτωχών και εξαθλιωμένων. Σε αυτό το γεγονός αναφέρονται οι στίχοι του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη:
«…διωγμένοι από τον Κάλαμο, με την ψυχή στο στόμα χιλιάδες γυναικόπαιδα δεν βρίσκουν φούχτα χώμα να μείνουν ακυνήγητα… Κι ο Χάρος δεκατίζει…»
Καστός – Το νησί χωρίς αυτοκίνητα
Στην καρδιά του Ιονίου, σε πολύ μικρή απόσταση από την Ηπειρωτική Ελλάδα, βρίσκεται ένα πανέμορφο γραφικό νησί, που ακούει στο όνομα Καστός. Ο Καστός είναι το μικρότερο κατοικήσιμο νησί των Επτανήσων και απέχει μόλις 6 μίλια από τον Μύτικα Αιτωλοακαρνανίας, από τον οποίο πραγματοποιείται και η πρόσβαση στο νησί με καθημερινά δρομολόγια.
Πρόκειται για ένα λιλιπούτειο νησί με μια μοναδικότητα που κερδίζει τους πάντες. Ο πέτρινος ανεμόμυλος στην αριστερή πλευρά του λιμανιού, ο οποίος μάλιστα είναι και ο μοναδικός στην ευρύτερη περιοχή της Λευκάδας, είναι το σήμα κατατεθέν του νησιού. Καθημερινά χαιρετά με καλοσύνη όλα τα πλεούμενα της περιοχής, κουνώντας νωχελικά τα πτερύγιά του.
Όσο για τον μικρό ομώνυμο οικισμό του λιμανιού, που είναι και ο μόνος στο νησί, είναι χτισμένος σύμφωνα με την νησιωτική παραδοσιακή αρχιτεκτονική και διαθέτει μονάχα τα απαραίτητα. Δύο μικρά καφέ μπαρ, ένα μπακάλικο, δύο ταβερνούλες και αρκετή ηρεμία, με φόντο τα πιο υπέροχα ακύμαντα καταγάλανα νερά που χρειάζεται ο επισκέπτης για να αφεθεί και να ξεφύγει από την πολυκοσμία και την καθημερινότητά του.
Και μπορεί κατά την διάρκεια της ημέρας οι μικρές βαρκούλες να τριγυρίζουν τον Καστό με σκοπό να ανακαλύψουν όλη την ομορφιά που κρύβει η ακτογραμμή του, όπως η σπηλιά Φωκότρυπα, η οποία στο εσωτερικό της έχει μια μικρή αμμουδερή παραλία και θεωρείται ένα από τα βασικά αξιοθέατα του νησιού, όμως σαν πέσει η νύχτα, η ηρεμία που απλώνεται κυρίως λόγω της έλλειψης τροχοφόρων στο νησί, είναι πραγματικά μοναδική.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου