Δύο Έλληνες ανέδειξαν στην σωστή ιστορική του θέση τον κορυφαίο αυτοκράτορα του Βυζαντίου. Για τον μεγάλο αυτοκράτορα Βασίλειο τον επονομαζόμενο Βουλγαροκτόνο έγραψαν αρκετοί. Όμως δύο είναι εκείνοι που έκαναν την διαφορά. Η πρώτη που ανέδειξε τον σπουδαίο Βυζαντινό Αυτοκράτορα ήταν η μεγάλη Ελληνίδα Πηνελόπη Δέλτα. Θα ξεκινήσω με ένα άρθρο της Μ. Τόπαλη :
"Τον φετινό Απρίλιο συμπληρώνονται 84 χρόνια από την αυτοκτονία της Δέλτα. Αν τα πράγματα ακολουθούσαν αναμενόμενη πορεία, το Στον Καιρό του Βουλγαροκτόνου θα είχε γυριστεί ταινία. Και θα ’ταν γρήγορη, ρομαντική, υπερπαραγωγή. Κάτι ανάμεσα σε «Για ποιόν χτυπά η καμπάνα» και «Καζαμπλάνκα». Θα πρωταγωνιστούσαν όλοι οι σταρ που διαθέτουμε.
Γιατί όπως μας είπε η μεταφράστρια Τατιάνα Λιάνη : «Ο Κωνσταντίνος Κρηνίτης πρωταγωνιστική φιγούρα στον Βουλγαροκτόνο. Διαχρονικός θα συμπληρώναμε: «πιάνει» από την εποχή των γιαγιάδων μας μέχρι και τις σημερινές νέες γυναίκες. Ήδη έχουμε «τρεις γενιές» γυναικών ερωτευμένων με τον Κρηνίτη, και ολοταχώς βαδίζουμε στην τέταρτη. Αν γυρίζαμε σήμερα την ταινία μήπως να ‘ταν καλύτερα ελληνο-βουλγαρική παραγωγή;- θα κάναμε, βεβαίως, πιο σύγχρονη ανάγνωση.
Έπειτα θα γυρίζαμε ταινία και το «prequel», το Για την πατρίδα. Πιο πρώιμο, το έργο αυτό, λιγότερο εξελιγμένο, όπου η συγγραφέας δοκιμάζει σιγά-σιγά τις δυνάμεις της – και το κοινό της. «Η Δέλτα», μας λέει η Χριστίνα Κάλλας-Καλογεροπούλου, που διδάσκει σενάριο στο ΑΠΘ και είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων στα ελληνικά, τα αγγλικά και τα γερμανικά, «είναι ο Τσαρλς Ντίκενς της ελληνικής λογοτεχνίας». Τα λόγια συναντιούνται με ανάλογο σχόλιο του Παλαμά που το 1910, έχοντας διαβάσει το Παραμύθι χωρίς όνομα, γράφει στην Πηνελόπη:«…σαν να βρίσκω μέσα του κάποιον αντίλαλο από το βρετανικό χιούμορ κάτι από Τεκερέη, από Ντίκενς, από Σουίφτ, από Στερν» .
Η Δέλτα διαθέτει στόφα μεγάλου αφηγητή. «Είναι η μεγαλύτερη storyteller που είχε ποτέ η Ελλάδα», λέει η Κάλλας-Καλογεροπούλου. Ενδεικτικά των γεμάτων πάθος σχέσεων ανάμεσα σε άντρες (όμοιές τους δεν είναι άγνωστες ούτε στη βικτωριανή λογοτεχνία) τα ακόλουθα λόγια που ανταλλάσσουν οι Μιχαήλ Ιγερινός και Νικήτας : «- Ο Κωνσταντίνος είναι πιο ανεξάρτητος από σένα, είπε ο Νικήτας. Και όμως σ’ αγαπά όπως τον αγαπάς, και σου το απέδειξε τη μέρα που έσχισε τα μούτρα του Βουλγάρου που σε μαστίγωνε.
Μα βλέπει και πιο ψηλά. – Ναι! είπε με καμάρι ο Μιχαήλ. Βλέπει πιο ψηλά απ’ όλους μας, και είναι δυνατότερος απ’ όλους μας, και από σένα, Νικήτα, που θρησκεία σου έκανες την θέληση του υπερήφανου και αλύγιστου Δαφνομήλη, και από τον Δαφνομήλη ακόμα, που τυφλά λατρεύει την σιδερένια ψυχή του Βασιλέα του, που τον εδάμασε κι αυτόν!
Ο Κωνσταντίνος όμως λατρεία είχε την Πατρίδα. Λύνεται από κάθε προσωπικότητα, είναι ανεξάρτητος, δεν έχει ανάγκη από κανένα… Ενώ εγώ τον έχω ανάγκη στη ζωή μου…». Αφήγηση οπτικο-ακουστική, πρόσωπα γεμάτα πάθος μα και γεμάτα αντιφάσεις, ήρωες με τους οποίους ταυτίζεται όχι μονάχα το παιδί μα κι ο ενήλικος, επισημαίνει περαιτέρω η Χ.Κ. Και μια ροή των γεγονότων, θα προσθέταμε, που δανείζεται, αναπλάθοντάς την μαστορικά, την δραματικότητα της Ιστορίας καθεαυτή, ενός πεπρωμένου αυτονόητου σαν βραχώδες τοπίο, χωρίς happy end, χωρίς ευκολίες και απλουστεύσεις.
Αυτή ωστόσο, η εξέχουσα συγγραφέας με το ανήσυχο, επαναστατημένο, κριτικό και ερευνητικό πνεύμα, η βασανισμένη ψυχή, η προικισμένη αφηγήτρια, η μεγαλοαστή διανοούμενη, ασφυκτιά ως αναγνωστική δυνατότητα στην εποχή μας υπό το βάρος ενός παράξενου συνδυασμού παρεξηγήσεων, μιζέριας και ενοχής. Πόσο μονόπαντα και καταχρηστικά προτάθηκε και επαινέθηκε επί σειρά δεκαετιών από τις στρατιές των φυσικών της αντιπάλων, αυτή η δημοτικίστρια, η αντικληρική, η μαχήτρια των ανανεωτικών και καινοτόμων ιδεών για την εκπαίδευση, η επικριτική της ελληνικής στενομυαλιάς και αρτηριοσκλήρωσης!
Αλλά δεν είναι άγνωστη τακτική μια κυρίαρχη ιδεολογία να «ενσωματώνει» με τον τρόπο αυτό έναν «εχθρό», καθιστώντας τον άσφαιρο και ακίνδυνο, παραμορφώνοντάς τον. Και πόσο άδικη μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα αποκαθήλωσης, θεμελιοκρατική όσο και επαρχιώτικη, που επιχειρεί με άκαμπτες δικανικές εφορμήσεις να σταθεί τώρα μικρόψυχα αντικειμενική, θεωρώντας πως βάζει τα πράγματα στη θέση τους.
Βάζει δηλαδή στο νεκροτομείο το βασανισμένο και ανυπότακτο σώμα των κειμένων της Πηνελόπης για να το κόψει άχαρα κομματάκια, να το φωτίσει με πολιτικά ορθό «νέον» και να το παραδώσει, επιτέλους, στη συγκατάβαση- δηλαδή στη λήθη. Τύχη «λαμπρή» παραμορφωτικής ενσωμάτωσης επιφυλάχθηκε άλλοτε και στον βαθιά αντι-εκκλησιαστικό, στον μαχητικό δημοτικιστή Παλαμά.
Σήμερα περάσαμε και ως προς αυτόν με ευκολία στο άλλο άκρο, της συγκαταβατικής απόρριψης. Καταγινόμαστε, βλέπεις, εξίσου παθιασμένα, με την «ενσωμάτωση» του Ελύτη- και πάει λέγοντας. Όταν κάποτε ηρεμήσει ανάμεσα στις ακραίες θέσεις του το εκκρεμές μας, θα έχουμε ενηλικιωθεί, δυνάμενοι, ίσως να απολαύσουμε. Φανταστείτε, λέει, να παραδινόταν, μετά από ανάλογη νεκροτομή, στην ίδια απορριπτική συγκατάβαση ο εθνικιστής Κλάιστ, ο παιδαριωδώς φανατικός Μαγιακόφσκυ… Ενώ ο πομπώδης, ο φανταχτερός Ελύτης ας αναπαύεται για την ώρα στις δάφνες του (ανάλογη προβληματική αναπτύσσει καυστικά η Τ. Δημητρούλια περί μιας «πολιτικά ορθής» επανανάγνωσης των κλασικών στην Αμερική του Ομπάμα, «Καθημερινή», 3.4.2011).
Η μητέρα μου παθιαζόταν με τα Μυστικά ενώ εγώ με τον Βουλγαροκτόνο (που τον μοιράζομαι με την Τατιάνα Λιάνη.) και με τον Τρελλαντώνη ενώ η Χ. Κάλλας με το έργο "Για την Πατρίδα". Η μεγάλη μου κόρη στην αρχή αρνήθηκε πεισματικά να καταδεχτεί την Δέλτα πλάι στην Ρόουλιγκ και στον Πούλμαν- μα ήρθε και για εκείνη ο καιρός της να την λατρέψει . Την έδιωχνε η ίδια αποφορά της ναφθαλίνης που και τη Δέλτα, ως παιδί, την απομάκρυνε από τα «ελληνικά» πολιτισμικά προϊόντα, πληγώνοντάς την ταυτόχρονα. «Αυτό το «Οι Έλληνες», πάντα πονούσε» σημειώνει η Πηνελόπη στις «Πρώτες Ενθυμήσεις» («ένα από τα καλύτερα λογοτεχνικά της έργα», πιθανολογεί στο τέλος του προλόγου του στο σκληρό και συγκλονιστικό αυτοβιογραφικό της έργο ο Π.Α. Ζάννας).
Η Δέλτα δεν έχει πίσω της κληρονομιές στην παραγωγή γραφής από ελληνίδες ομότεχνές της, δεν πατάει σε καμία «ιστορική συνέχεια» παραδεδομένης ευγλωττίας. Πρόκειται για ένα εγχείρημα δίχως προηγούμενο, όπου το εγώ προβάλλει για πρώτη φορά καταιγιστικά και εκτατικά στα ελληνικά γράμματα. Μια γυναίκα λοιπόν καταθέτει την εν θερμώ εμπειρία, τοποθετεί το ερωτικό συναίσθημα στο ανατομικό τραπέζι. Από τα εν οίκω στα εν δήμω.» επισημαίνει διεισδυτικά η Ιωάννα Πετροπούλου (Ελευθεροτυπία, Βιβλιοθήκη, 15.5.2009) συζητώντας την έκδοση του σχολιασμένου από τη Δέλτα Ημερολογίου του ιδανικού αγαπημένου της, του Ίωνα Δραγούμη. Πιστεύουμε ότι, τηρουμένων των αναλογιών, το επιχείρημα ευσταθεί και ως προς την «καθεαυτό» λογοτεχνική γραφή της.
Ο τρόπος που πραγματεύεται η Δέλτα την ύλη της προσφέρει τα καθαρτήρια «έλεος» και «φόβο», είναι μολαταύτα λεπτός, διαφοροποιημένος. Οι ταυτίσεις που μας επέτρεψε, τα ταξίδια στα οποία μας οδήγησε, η ατόφια τροφή που παρείχε στη φαντασία μας δεν έχουν όμοιό τους στα ελληνικά γράμματα ακριβώς επειδή δεν είναι χοντροκομμένη, διδακτική, απλουστευτική. Κι ας υπόκειται του έργου της μια κατακλυσμιαία υπαρξιακή παρόρμηση. Φυσικά στο τέλος καταρρέει- θα μας εξέπληττε το αντίθετο.
Χρωστάμε στην σπουδαία Πηνελόπη μια βιογραφία που δε γράφτηκε ακόμη. Μια ταινία που ακόμη δε γυρίστηκε. Την οφείλουμε στο κακοποιημένο παιδί που υπήρξε, όταν οι υπηρέτριες διέσωζαν αυτήν ή τα αδέρφια της από τον βαρύ ξυλοδαρμό που χάριζαν οι βάναυσοι γονείς Εμμανουήλ Μπενάκης και Βιργινία, το γένος Χωρέμη. Η κακοποίηση της Δέλτα από τον διάσημο πατέρα, από τη μητέρα, από τις αγγλίδες νταντάδες οφείλει να βρει τη θέση της στον πολιτισμό μας: όχι στις υποσημειώσεις παρά μέσα στις μεγάλες μας αφηγήσεις. Το ότι μια γυναίκα τέτοιων βιωμάτων και προδιαγραφών βρίσκει τη δύναμη να ζήσει και να γράψει, διαρκώς βέβαια ρέποντας προς την αυτοκτονία, διαρκώς αυτοσκηνοθετούμενη ως δραματική πρωταγωνίστρια για να ταΐσει η ίδια τις αδηφάγες Σκύλλα και Χάρυβδη της δημιουργίας και της συγγραφής, του στοχασμού και της κριτικής, θα μπορούσε και να μας ενθουσιάσει, ως κοινό. Παραδειγματίσει. Εμπνεύσει. Η Δέλτα, η ελληνίδα Σέλμα Λάγκερλεφ, που ενώνει τόσες φλέβες σε μια πένα, τόσους καιρούς και τόσες γλώσσες, είναι εξαιρετικά σημαντική και προικισμένη για να τη χαρίσουμε στους παπάδες και στους γυμνασιάρχες της μετεμφυλιακής Ελλάδας.
Διαβάσατε αποσπάσματα από άρθρο της Μαρίας Τόπαλη.
Η θεματολογία ενός καλού βιβλίου κάνει τα παιδιά να δουν κάποια πράγματα πιο ρεαλιστικά, να γίνουν δημιουργικά-εξελίξιμα, να διδαχτούν τα Χριστιανικά-Εθνικά αξίώματα, να νικούν τους φόβους, να γίνονται πιο δυνατά μέσα από την Ελληνική ιστορία, καθώς ταυτίζονται με τους Χριστιανούς Ήρωες. Μέσα από αυτά τα πρότυπα έρχονται αντιμέτωπα με τις δικές του ανασφάλειες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να βρίσκουν τρόπους και διεξόδους, να τους ξεπερνούν.
Η Πηνελόπη Δέλτα είναι μία πολύ δυναμική φυσιογνωμία της νεοελληνικής ιστορίας, στον τομέα της παιδείας, και του Εθνικισμού. Η παρουσία και η συμμετοχή της στα λογοτεχνικά και πατριωτικά δρώμενα άφησε το δικό της ισχυρό αποτύπωμα. Η ενεργή συμμετοχή της Π. Δέλτα στην πολιτική, την κοινωνία και τον εθνικισμό, οδηγούν στην δημιουργία ενός συγγραφικού έργου που εκφράζει τα εθνικά ιδεώδη. Η Δέλτα επιδίδεται στην συγγραφή μυθιστορημάτων (ιστορικών, αστικών, θρησκευτικών), διηγημάτων και παραμυθιών, ενώ εκδίδει και μελέτες της σχετικές με την ανατροφή των παιδιών και τις ιδέες της για τα αναγνωστικά της εποχής. Μέσα από το έργο της λοιπόν, εκφράζεται το πνεύμα της εποχής κατά την οποία έζησε, ενώ ταυτόχρονα αναδύεται και η φυσιογνωμία του ελληνικού «έθνους.
Γραμμένα μέσα από το εθνικιστικό πρίσμα της πρώτης γενιάς των δημοτικιστών, τα μυθιστορήματα της Δέλτα θεωρήθηκαν απαραίτητα και από τα πιο σημαντικά αναγνώσματα για όλες τις γενιές των Ελλήνων. Η ζωή και το έργο της Πηνελόπης Δέλτα αποτελούν το συνδυασμό ιστορίας, ιδεολογίας, προσωπικής μαρτυρίας, καταγραφής, συμμετοχής, έρευνας και συλλογής στοιχείων, προσωπικής τοποθέτησης, ανάπτυξης συναισθημάτων και σχέσεων με υπαρκτά πρόσωπα της εποχής. Όταν ήμασταν παιδιά οι περισσότεροι από εμάς, απεχθανόμασταν τα βιβλία και το διάβασμα. Αυτό συνέβαινε επειδή είχαμε ταυτίσει το διάβασμα με το σχολείο, το πρωινό ξύπνημα, την πίεση, τις φωνές των δασκάλων και των γονέων μας.
Το αντιμετωπίζαμε ως κάτι που πρέπει να κάνουμε, ως αγγαρεία και για αυτό οι περισσότεροι ήθελαν να τελειώσουν γρήγορα, ώστε να ασχοληθούν με κάτι άλλο πιο ευχάριστο, όπως για παράδειγμα το παιχνίδι. Πόσα είναι όμως τα εφόδια που χαρίζει το διάβασμα σε ένα παιδί; Και πώς θα μπορούσε ένας γονιός να κάνει το παιδί του ν’ αγαπήσει τα βιβλία ; Τι χαρίζει η ανάγνωση ενός Ελληνοχριστιανικού βιβλίου στα παιδιά μας ; Η ιστορία ενός καλού βιβλίου, κάνει τα παιδιά να δουν κάποια πράγματα πιο ρεαλιστικά. Μέσα από Ελληνική παιδεία, θα διδαχτούν, τα Χριστιανικά αξίώματα, που πιθανόν, αρκετοί γονείς, να μην είναι σε θέση να μεταφέρουν και να τα εξηγήσουν.
Επίσης μαθαίνουν να νικούν τους φόβους τους, να γίνονται πιο δυνατά, μέσα από την Ελληνική ιστορία, καθώς ταυτίζονται με τους Χριστιανούς Ήρωες, με συνέπεια, να έρχονται αντιμέτωπα, με κάποιους δικούς τους φόβους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να βρίσκουν τρόπους, και διεξόδους, να τους ξεπερνούν.
Αρχίζουν να εισέρχονται στην σημαντική διεργασία να σκεφτούν πώς θα μπορούσαν να επιλύσουν ένα σημαντικό θέμα. Μέσα στα Ελληνικά ιστορικά και Χριστιανικά βιβλία, υπάρχουν πολλά υπερπολύτιμα ηθικά διδάγματα και αξιώματα. Ένα καλό ιστορικό βιβλίο είναι μία πολύ καλή αφορμή για διάλογο, να συζητήσουμε την ιστορία με τα παιδιά, και να δώσουμε απαντήσει στις απορίες τους. Τα Ελληνόπουλα είτε θα αξιοποιήσουν τις αξίες του έθνους και της Ορθοδόξου πίστεως, για να γίνουν με την βοήθεια του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, άξιοι Έλληνες, είτε θα παραμείνουν έρμαια στους επίβουλους που έχουν σκοπό να μετατρέψουν την παιδεία, σε κέντρο αντίχριστων-ανήθικων ατόμων, ελεγχόμενων και καθοδηγούμενων, από τις διεστραμμένες επιταγές της Νέας Τάξης Πραγμάτων.
Όμως για να γίνουν τα παιδιά μας Έλληνες θα πρέπει να έχουν Ελληνοχριστιανική παιδεία. Από την στιγμή πού έχει καταργηθεί η Εθνική και η Ορθόδοξη παιδεία από όλες της βαθμίδες εκαπαιδεύσεως , θα πρέπει μόνοι μας να βοηθήσουμε τα παιδιά προς αυτήν την κατεύθυνση, ώστε να αποκτήσουν τα απαραίτητα εφόδια. Σκοπίμως μας απομάκρυναν απὸ τις πολιτιστικές μας ρίζες. Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου, εiναι το καλύτερο βιβλία όλων των εποχών. Θα βοηθήσει σε πολύ σημαντικό βαθμό ώστε να γίνουν τα παιδιά Έλληνες και Ελληνίδες.
Όσα χρόνια και να περάσουν, όσο και να ισχυρίζονται οι ανθέλληνες πως τα μυθιστορήματα της Πηνελόπης Δέλτα “κάνουν” εθνική προπαγάνδα, δεν θα πάψουν ποτέ να είναι τα αγαπημένα των παιδιών. Το βιβλίο "Στον καιρό του Βουλγαροκτόνου", είναι ένα Ιστορικό μυθιστόρημα, στο οποίο αναφέρονται πολλά ιστορικά στοιχεία, τοποθεσίες και γεγονότα. Αποτελεί συνέχεια του πρώτου βιβλίου της Πηνελόπης. Δέλτα “Για την Πατρίδα”. Τα κύρια γεγονότα (ο πόλεμος, οι μάχες και ορισμένα ιστορικά πρόσωπα μας δείχνουν, τις διαχρονικές προσπάθειες, να επιβιώσουμε ως έθνος.
Ένα ευκολοδιάβαστο βίβλίο, που διαβάζεται πολύ ευχάριστα και από ενήλικες. Το έπος “Τον Καιρό του Βουλγαροκτόνου” είναι ένα σημαντικό ιστορικό μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα, που περιγράφει τους αγώνες του μεσαιωνικού Ελληνισμού, κατά την περίοδο που η Ρωμαϊκή δύναμη βρισκόταν στο απόγειο της. Οι περιγραφές είναι έντονες-ζωντανές.
Οι αναγνώστες είναι σαν να ζούνε εκείνη την εποχή καθώς έχουμε "ζωντανές" εικόνες από τα στρατεύματα, τους Βασιλείς, τους στρατηγούς που επελαύνουν, από μάχες, αντικατασκοπεία, θριάμβους, ανθρώπινες απώλειες, θυσίες, αλληλεγγύη, γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς. Μας παρουσιάζει μια εποχή και μια προσωπικότητα, αυτή του Βασίλειου Βουλγαροκτόνου και του Κωνσταντίνου Κρηνίτη, πριν από χίλια έτη, και μας τα περιγράφει, σαν να γίνονται, σήμερα και να ζούνε στην σύγχρονη εποχή. Η περιγραφή δείχνει τις τραγωδίες που εκτυλίσσονται στα 33 χρόνια των πολέμων μεταξύ Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Βουλγαρίας.
Σε αυτά τα αιματοβαμμένα χρόνια παρακολουθούμε μια ερωτική ιστορία που διχάζει τις ζωές τριών ανθρώπων που γνωρίστηκαν παιδιά, χάθηκαν αιχμάλωτοι στα χέρια του εχθρού και ξανασυναντήθηκαν 15 χρόνια μετά. Στο βιβλίο διαβάζουμε ενέδρες-μάχες, αιχμαλωσίες, προδοσίες, και το πώς γλιτώνουν οι ήρωες, από τον θάνατο.
Στους Βούλγαρους στρατηγούς που αιχμαλώτιζε ο Βασίλειος τους έδινε χρήματα και αξιώματα, με την προυπόθεση να σταματήσουν τον πόλεμο ενάντια στην αυτοκρατορία. Όμως με την πρώτη ευκαιρία, οι Βούλγαροι στρατηγοί έφευγαν και πήγαιναν δίπλα στον Σαμουήλ και ξαναέπιαναν τα όπλα. Οι τρομεροί επίορκοι Βούλγαροι, Δραξάν, Ιβάτζης,, πρωταγωνιστούν σε έναν πόλεμο μέχρι τελικής πτώσεως με τον αυτοκράτορα Βασίλειο Β. Έναν στρατηγό και πολιτικό που πέρασε την ζωή του επάνω στο άλογο στις μάχες, από μικρός ως τα 69 του χρόνια θριαμβευτής στις μάχες, ευέλικτος και εύστροφος στο μυαλό και γρήγορος στις αποφάσεις του.
Οι ήρωες υπηρετούν το Ελληνικό έθνος. Τολμούν-κινδυνεύουν υπόκεινται σε βασανιστήρια βάζοντας τον εαυτό τους σε δεύτερη μοίρα. Η αυτοθυσία, η αγάπη, η πίστη σε ανώτερες Ελληνικές αξίες και ιδανικά, είναι τα μέσα του ανθρώπου για να αντιμετωπίσει την πνευματική κατάπτωση, την βαρβαρότητα, την ισοπέδωση και την σκλαβιά.
Την εποχή του Βουλγαροκτόνου κατά τους Ελληνοβουλγαρικούς πολέμους, βλέπουμε ενέδρες, μάχες, αιχμαλωσίες, προδοσίες καιπώς γλιτώνουν οι ήρωες από τον θάνατο. Στους Βούλγαρους στρατηγούς που αιχμαλώτιζε ο Βασίλειος τους έδινε χρήματα και αξιώματα, με την προυπόθεση να σταματήσουν τον πόλεμο ενάντια στην αυτοκρατορία. Όμως με την πρώτη ευκαιρία, οι Βούλγαροι στρατηγοί έφευγαν και πήγαιναν δίπλα στον Σαμουήλ και ξαναέπιαναν τα όπλα. Οι τρομεροί επίορκοι Βούλγαροι, Δραξάν, Ιβάτζης,, πρωταγωνιστούν σε έναν πόλεμο μέχρι τελικής πτώσεως με τον αυτοκράτορα Βασίλειο Β.
Έναν στρατηγό και πολιτικό που πέρασε την ζωή του επάνω στο άλογο στις μάχες, από μικρός ως τα 69 του χρόνια θριαμβευτής στις μάχες, ευέλικτος και εύστροφος στο μυαλό και γρήγορος στις αποφάσεις του. Η μεγάλη Ελληνίδα Πηνελόπη Δέλτα ανέδειξε την πιο σημαντική εποχή της Βυζαντινής Ιστορίας. Όμως αυτός που έφερε σε επιστημονικό, ιστορικό και εθνικιστικό επίπεδο στην σωστή θέση είναι ο γεωπολιτικός αναλυτής, ο κύριος Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος.
Είναι ο Έλληνας που μέσα από τα επιστημονικά του έργα μας έβγαλε από την μεγαλύτερη ιστορική πλάνη. Μέχρι να έρθει ο κύριος Γιαννόπουλος σε παγκόσμιο επίπεδο γνώριζαν όλοι λανθασμένα ότι ο μεγαλύτερος στρατηλάτης στην παγκόσμια ιστορία ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος. Όμως εκείνος μέσα από το ανεκτίμητο επιστημονικό έργο με πολλές νέες επιστημονικές και τεκμηριωμένες παρατηρήσεις απέδειξε ότι ο μεγαλύτερος στρατηλάτης στην παγκόσμια ιστορία είναι ο Μέγας Ηράκλειος.
https://mytilenepress.blogspot.com/2025/07/mytilenepress_31.html
Είναι κοινώς αποδεκτό ότι ο κύριος Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος δημιουργεί στην πράξη ανθρώπους ανώτερης ποιότητας, με ηθικές αρχές, ξεχωριστές ικανότητες, δημιουργικότητα και πολύ ισχυρές-ολοκληρωμένες προσωπικότητες. Τα άτομα αυτά μέσα από την πολυετή μελέτη των εργασιών Γεωστρατηγικής-Ιστορίας από την στήλη Ισχύς Δια της Γνώσεως είναι σε θέση να αντέξουν-αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε δυσκολία και να εξελιχθούν στον μέγιστο βαθμό σε ατομικό επίπεδο.
Σχετικά με την στήλη Επικρατέειν η Απόλλυσθαι εδώ και πολλά χρόνια όλοι οι αναγνώστες με παιδεία από όλες τις βαθμίδες εκπαιδεύσεως και όχι μόνο σε σχόλια-email, άρθρα αναφέρουν, ότι έχουν διαβάσει όλους τους Έλληνες και ξένους καθηγητές σχετικά με την ιστορία της Ρωμαϊκής-“Βυζαντινής” αυτοκρατορίας, εν τούτοις μόνον στις εργασίες από την στήλη του Άγγελου-Ευάγγελου Φ. Γιαννόπουλου, διάβασαν τόσες πολλές νέες-πρωτότυπες και τεκμηριωμένες ιστορικές παρατηρήσεις.
Η στήλη του τα περισσότερα χρόνια έχει την περισσότερη επισκεψιμότητα και εκτίμηση εντός από όλους τους γνήσιους Έλληνες Χριστιανούς με παιδεία και πραγματική φιλοπατρία. Πολλοί που έχουμε διαβάσει επιμελώς Βασίλιεφ, Οστρογκόρσκυ, τον Ράνσιμαν, την ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από το πανεπιστήμιο του Cambridge την οποία γράφει η ελίτ των ιστορικών της Ευρώπης.
Όμως θα συμφωνήσω με όλα όσα αναφέρουν εδώ και χρόνια επώνυμοι και ανώνυμοι, σχετικά με την στήλη Επικρατέειν η Απόλλυσθαι ότι έχει δεκάδες παγκόσμιες και πανευρωπαϊκές πρωτιές. Κανένα πανεπιστήμιο και ουδείς ιστορικός στον κόσμο, δεν έχει κάνει παρόμοιες ιστορικές εργασίες σε τόσο υψηλό επίπεδο για τον Βουλγαροκτόνο, τον Ηράκλειο, τον Νικηφόρο Φωκά, τον Ρωμανό Διογένη, τον Μέγα Κωνσταντίνο-Αγία Ελένη, τον Άγιο Θεοδόσιο, την Αυγούστα Ειρήνη, τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, την Εικονομαχία, την άλωση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας το 1204, την Ελληνικότητα των αρχαίων Σπαρτιατών, την Τουρκία, την Συρία, την Ρωσία, τον Ερντογάν, τον Διονυσιακό πολιτισμό, τον Πλάτωνα.
https://mytilenepress2.blogspot.com/search/label/VOULGAROKTONOS
Επίσης δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τις μνημειώδεις εργασίες σχετικά με την ιστορική αποκατάσταση των τριών αρχηγών των Περσικών πολέμων (Μιλτιάδη, Θεμιστοκλή, Παυσανία), για τον πατέρα της ιστορίας Ηρόδοτο (Περί Πλουτάρχου κακοήθειας), την καταγωγή των Σπαρτιατών, τον Ηράκλειο, τις απαντήσεις σε Έντουαρντ Γίββων-Π. Στήβενσον και γενικότερα για το Ρωμαϊκό κράτος με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη. Εκτός από το μοναδικό επίπεδο ανεπανάληπτη είναι και η πατριωτική του φλόγα :
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου