Οι ξεχασμένοι σεισμόπληκτοι των Γρεβενών: «Δέχτηκαν πως η ζωή τους θα είναι σε κοντέινερ από το 1995» – Η μετεγκατάσταση που παραμένει στα χαρτιά

 Στα χωριά Μεσόλακκος, Καλόχι και Καλαμίτσι, στις ορεινές πλαγιές των Γρεβενών, ο χρόνος έχει «παγώσει» σε μία εποχή που όλοι θα ήθελαν να αφήσουν πίσω τους. Κάτοικοι και οικογένειες που επλήγησαν από τον καταστροφικό σεισμό του 1995, δεν είχαν φανταστεί πως τα κοντέινερ που είχαν στηθεί για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες για στέγαση εκείνη την περίοδο, 30 χρόνια αργότερα, θα αποτελούσαν την μόνιμη κατοικία τους. Οι ελπίδες τους για την οριστική διευθέτηση του στεγαστικού προβλήματος που αντιμετωπίζουν, έχουν προ πολλού ξεθωριάσει, αφού ο νέος οικισμός «Πατώματα», ο οποίος υποτίθεται πως θα έδινε τέλος στην πολυετή εκκρεμότητα, παραμένει μέχρι και σήμερα στα χαρτιά.

Στα τρία αυτά χωριά, το παρελθόν δεν έφυγε ποτέ πραγματικά. «Ζει» δίπλα στους ανθρώπους που συνεχίζουν να περιμένουν μια ζωή που τους υποσχέθηκαν και δεν ήρθε ποτέ. Όπως περιγράφουν στο enikos.gr κάτοικοι των περιοχών, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που άφησαν την τελευταία τους πνοή μέσα στα κοντέινερ — στα προσωρινά καταλύματα που έγιναν το μοναδικό τους σπίτι. Έφυγαν χωρίς να προλάβουν να δουν τον νέο οικισμό που τους είχαν τάξει, μια μικρή πόλη ελπίδας, η οποία για εκείνους δεν υπήρξε ποτέ τίποτα περισσότερο από ένα σχέδιο πάνω σε χαρτί.

Ήταν 13 Μαΐου του 1995, όταν ο ισχυρός σεισμός μεγέθους 6,6 Ρίχτερ «χτύπησε» τα Γρεβενά και την Κοζάνη, με επίκεντρο το χωριό Ρύμνιο, και είχε ως αποτέλεσμα να τραυματιστούν ελαφρά 12 άνθρωποι, κυρίως εξαιτίας του πανιού των πρώτων στιγμών. Στο νομό Κοζάνης, κατέρρευσαν ή υπέστησαν ζημιές 7.693 σπίτια, σε 30 κοινότητες, ενώ στο νομό Γρεβενών 2.523 σπίτια, σε 12 κοινότητες και οικισμούς, ενώ οι «άστεγοι» ξεπέρασαν τους 10.000, σύμφωνα με δημοσιεύματα.

Σήμερα, την ώρα που όλη η Ελλάδα φορά σιγά σιγά τα γιορτινά της και ετοιμάζεται να υποδεχθεί τα Χριστούγεννα, τα τρία χωριά των Γρεβενών, που είχαν χαρακτηριστεί «κόκκινα», όσο πάει παρακμάζουν και ερημώνουν αφού κατοικούν σε αυτά, περίπου 10-15 ηλικιωμένοι, οι οποίοι λιγοστεύουν κάθε χειμώνα, αφού δεν μπορούν να παραμείνουν στα παγωμένα κοντέινερ ή στις αποθήκες που μετέτρεψαν σε σπίτια.