Manos Lambrakis
Σε μια κηδεία, αυτή την ύστατη, αυστηρά ρυθμισμένη πράξη πολιτισμού όπου η κοινότητα που οργανώνεται γύρω από αυτήν καλείται να σωπάσει, να καθυστερήσει τον χρόνο και να αναστείλει το εγώ, η παρουσία της Λίνας Μενδώνη ΠΑΛΙ με το κινητό στο χέρι, εισάγει ένα άλλο, σχεδόν αντίθετο πρωτόκολλο: εκείνο της διαρκούς επιτήρησης, της αδυναμίας αποσύνδεσης ακόμη και μπροστά στον θάνατο.
Στο χέρι φωλιάζει το ίχνος της άμεσης εντολής, σαν να μην επιτρέπεται ούτε εδώ η παραίτηση της εξουσίας από την καθημερινή της νεύρωση.
Η τελετή επομένως μετατρέπεται σε σκηνικό μιας άλλης παράστασης: της διοίκησης που δεν γνωρίζει παύση, που φοβάται τη σιωπή γιατί δεν μπορεί να την ελέγξει.
Έτσι ο πολιτισμός βιώνεται ΠΑΛΙ ως συμβάν προς διαχείριση και το κινητό, ακόμη κι όταν κρύβεται στο χέρι, λειτουργεί σαν έμβλημα μιας «εποχής» (που πρέπει επιτέλους να τελειώνει) που τρέμει μήπως, αν σταματήσει για λίγο, χάσει την εξουσία (sic) της πάνω στον χρόνο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου