Σκέφτομαι και θάβω: Πώς πέρασε το Πάσχα

Μ. Πέμπτη: Ρημαδοφεύγω απ' τη δουλειά ελαφρώς νωρίτερα και πάω να παραλάβω το αμάξι μου, που το έχω αφήσει για πλύσιμο. Φτάνω στο βενζινάδικο αλλά έτσι όπως έχει μεταλλαχθεί το αυτοκίνητο δεν το αναγνωρίζω και νομίζω ότι μου το' χουν κλέψει. Πληρώνω, ο υπάλληλος δεν μου δίνει απόδειξη, βαριέμαι να τσακωθώ και τρέχω να προλάβω τον λαστιχά. Φτάνω στον λαστιχά, μια ουρά χιλιομέτρων περιμένει ν αλλάξει λάστιχα για να φύγει ταξίδι τελευταία στιγμή, αναγκαστικά περιμένω, μου αλλάζουν λάστιχα κι έρχεται ο λογαριασμός 220 ευρώπουλα ζεστά μετρητά οπότε μου αλλάζουν και τα φώτα. Επιστρέφω σπίτι και ανακαλύπτω ότι έχω αδιαθετήσει. Ξενυχτάω αλλάζοντας σερβιέτες και διακόσμηση στο restaurant city!


Μ. Παρασκευή: Πίνω το έβδομο Panadol της ημέρας κι αν δεν πάω από πονοκέφαλο, θα πάω από δηλητηρίαση. Δυστυχώς και αυτό το παυσίπονο πηγαίνει χαμένο γιατί μου χουν βάλει το κεφάλι στη μέγγενη και μου το ζουλάνε μέχρι να βγει κάτι αλλά άδικα επιμένουν. Πάω για καφέ και χάνω στο τάβλι. Πάω επιτάφιο και χάνω τ' αυγά και τα πασχάλια γιατί λένε πως δεν κάνει να προσκυνήσεις με περίοδο- όχι κάνει να προσκυνήσεις δεν κάνει να φιλήσεις τις εικόνες-όχι κάνει να φιλήσεις τις εικόνες δεν κάνει να πιάσεις τον Πάπα απ' τ' αυτά και τελικά στέκομαι μπροστά Στον Εσταυρωμένο κάνοντας ότι μου κατέβει! Επιστρέφω σπίτι αλλά η τηλεόραση παίζει την 15.256η ταινία τίγκα στο άλογο, στο κάρο και στους ηθοποιούς με την μπούκλα δαχτυλίδι και την Ελληνορωμαική φουστίτσα που επιτρέπει στα καλαμπαλίκια ν' αερίζονται. Πάω ν' αρπάξω το τηλεκοντρόλ απ' τον πατέρα μου που το κρατάει όμηρο αλλά μας εκβιάζει πως αν δεν τον αφήσουμε να δει την Ελληνορωμαική φουστίτσα θα το βάλει στο ΣΚΑΙ να δούμε πως αναπαράγονται τα γκνου. Τελικά βλέπω τον κούκλο τον Jesus με τα πρασινογάλανα μάτια και πέφτω για ύπνο κολασμένη.



Μ. Σάββατο μεσημέρι: Πετάγομαι απ το κρεβάτι 10.00 το πρωί και χωρίς καν να πλυθώ, τρέχω να προλάβω να μεταλάβω. Μπουκάρω στην εκκλησία, ρωτάω κάτι κυρίες, μου λένε ότι ο Παπάς μόλις άρχισε να κοινωνάει και στέκομαι σε μια ουρά τύφλα να χει το ΙΚΑ μετά από στάση εργασίας. Οι γριές για άλλη μια φορά μου την δίνουν στα νεύρα αφού μας ποδοπατάνε με το πασούμι το Elite για να περάσουν πρώτες και φτάνει η σειρά μου. Ένας κύριος μου χώνει ένα κόκκινο μαντήλι στο σαγόνι και ο Παπάς φωνάζει "Μεταλαβαίνει η δούλη Του Θεού..." και με κοιτάζει. Τον κοιτάζω κι εγώ. "Μεταλαβαίνει η δούλη Του Θεού..." ξαναλέει "Ναι, μεταλαβαίνει, και;" του λέω. "Τί και κοπέλα μου; Πώς σε λένε;" "Αααα συγγνώμη εε..πως με λένε...ααα Κυριακή" του λέω, η ουρά αγανακτεί περιμένοντας να θυμηθώ τ' όνομά μου με την τσίμπλα στο μάτι, ο Παπάς μου χώνει το κουτάλι στο στόμα, μπαγιάτικο ήταν το ψωμί τουλάχιστον τριών ημερών αλλά βοήθειά μας, τρώω κι ένα αντίδωρο και πάω για ψώνια. Αγοράζω ένα καρώ πουκαμισάκι μούρλια, πάει θα με χώσουν μέσα οι τράπεζες και επιστρέφω σπίτι. Η τηλεόραση παίζει άλλες τόσες Ελληνορωμαικές φουστίτσες, και να σου η Λίζ Τέιλορ με το eye liner στο σβέρκο- "Oh AnTonio how do you ToleraTe this?" με το "T" να χτυπάει ουρανίσκο αλα ανάκτορο του Μπάκινγχαμ και κλάπα κλούπα τα ψωράλογα και γρ γρ γρ οι αλυσίδες των σκλάβων.



Βράδυ Ανάστασης: Στέλνω τους δικούς μου στην εκκλησία γιατί βαριέμαι αφήστε που κάθε χρόνο, μου λαμπαδιάζουν το μαλλί. Τη στιγμή που ανασταίνεται Ο Κύριος, σταυρώνονται οι τηλεθεατές του Mega που παίζει τηλεπαιχνίδι με τον Λιάγκα. Επιστρέφουν οι δικοί μου που αρχίζουν τις κλασσικές ουτοπικές πίπες-άντε και του χρόνου μ' ένα καλό παιδί. Τους στραβοκοιτάζω και τρώω το πρώτο κομμάτι κρέας μετά από 40 μέρες νηστεία. Σταματάω να στραβοκοιτάζω τους δικούς μου γιατί για κανα δίωρο "καρφώνω" τα πλακάκια της τουαλέτας και τις ετικέτες των σαμπουάν. Πίνω ένα ποτήρι κρασί, βάζω για ύπνο τους σερβιτόρους του restaurant city και ξεραίνομαι.



Κυριακή του Πάσχα: Ξυπνάω επιτέλους μετά από 10 ώρες ύπνου. Οι Ελληνορωμαικές φουστίτσες έχουν δώσει τη θέση τους στην φούστα του τσολιά με το άσπρο καλσόν DEN No 50. Στέλνω και λαμβάνω 48.956 sms για ευχές και χρόνια πολλά. Πάμε στην ξαδέρφη μου, τρώμε και με βάζουν με το ζόρι να σύρω τον χορό. Την ώρα που τσαμικοπορώνονται, τους λέω μαλακίες, γελάνε κι ο χορός διαλύεται. Πάω στο δωμάτιο της ξαδέρφης μου όπου και ναρκώνομαι για καμια ώρα σαν το φίδι. Επιστρέφω σπίτι και ξανακοιμάμαι. Το βράδυ κανονίζουμε ποτό. Στον δρόμο γνωρίζουμε κάτι παιδιά οι οποίοι έρχονται μαζί μας. Στα μισά το μετανιώνουν κι αυτός που μ' αρέσει δεν μιλάει ενώ ο άλλος που δεν μ αρέσει ζητάει το τηλέφωνό μου. Δεδομένου ότι το τρίλεπτο γνωριμίας δεν μου είναι αρκετό για να δώσω το τηλέφωνό μου αν δεν θέλω να το δω αναρτημένο σε πλακάκι τουαλέτας "Κίρκη παίρνω πίπες 6952-....." δεν το δίνω δεν το δίνω μα τον Άγιο Κωνσταντίνο. Τελικά φεύγουν άπραγοι με την κλήση τους να προωθείται. Στο μπαράκι που καθόμαστε πίνω ένα ποτό, θυμάμαι τον πρώην μου και γίνομαι χάλια. Φεύγω μόνη μου κι οδηγώ ψιλοτυφλίτης κλαίγοντας στους άδειους δρόμους. Επιστρέφω σπίτι όπου ξεσπάω στους κατοίκους του Social City. Ξεραίνομαι.



Δευτέρα του Πάσχα: Ξυπνάω μεσημέρι και με το smoky eye να' χει κάνει αφηρημένη τέχνη σε όλο το δεξί μάγουλο. Πάω για καφέ όπου καπνίζω τον κώλο μου. Βγάζω απ το αμάξι την ομπρέλλα θαλάσσης που έχω ξεχάσει στο πίσω κάθισμα απ' τον Αύγουστο γιατί εδώ κι εννιά μήνες όσοι κάθονται πίσω, τους κάνει το κοντάρι κωλονοσκόπηση. Την ανεβάζω σπίτι και την τοποθετώ δίπλα απ' το κρεβάτι μου ώστε αν κάνει σεισμό να προλάβω να την ανοίξω. Γράφω μαλακίες στο μπλογκ για να περάσει η ώρα. Δεν θέλω να πάω στη δουλειά.



 από Μάγισσα Κίρκη