Υπάρχουν πάρα πολλές μελέτες που αποδεικνύουν ισχυρότατη στατιστική σύνδεση μεταξύ ταχύτητας και πιθανότητας ατυχήματος, της ταχύτητας εννοούμενης, είτε ως υπέρβαση ενός θεσμοθετημένου ορίου, είτε ως υπέρβαση αυτής με την οποίαν κινούνται οι περισσότεροι, είτε με την απόλυτη έννοια.
Ένας ορισμός της σωστής η ασφαλούς ταχύτητας, μοιάζει να είναι χρήσιμος αν όχι αναγκαίος, είναι όμως δυνατόν να βρεθεί ;
Τεχνική αδυναμία
Ένας παραλληλισμός θα μας βοηθήσει. Στην περίπτωση π.χ. του τραίνου, τα πάντα είναι προδιαγεγραμμένα και υπό τον έλεγχο των μηχανικών. Οι Μηχανικοί έχουν σχεδιάσει και κατασκευάσει τις γραμμές και τους συρμούς. Για κάθε σημείο της διαδρομής, η ασφαλής ταχύτητα (με δεδομένο συντελεστή ασφαλείας) είναι από πριν γνωστή, γραμμένη σε χαρτιά διαδικασιών και πινακίδες σημάτων. Οι μηχανοδηγοί έχουν μάθει πια απ’ έξω τις σωστές ταχύτητες, έχοντας κάνει την ίδια διαδρομή χιλιάδες φορές σαν βοηθοί, πριν την κάνουν πρώτη φορά μόνοι τους. Εάν κάποιος κάνει λάθος και τρέξει ποιο γρήγορα, το τραίνο θα εκτροχιαστεί. Μαθηματικά βέβαιο και εκ των προτέρων γνωστό. Επειδή μάλιστα ο οδηγός δεν κάνει και πολλά άλλα πράγματα εκτός από την τήρηση της ταχύτητας και επειδή τα τραίνα σταματάνε πολύ δύσκολα εάν ξεφύγουν τον έλεγχο, υπάρχει και ένα απλό σύστημα που αυτόματα θα σταματήσει το τραίνο εάν ο μηχανοδηγός κοιμηθεί, (η πάθει καρδιακή ανακοπή).
Το παρελθόν μας δείχνει ότι, όταν πρόκειται για τίς μεταφορές, ο άνθρωπος πάντοτε θα επιδιώκει την μεγαλύτερη δυνατή ταχύτητα στην μετακίνηση του.
Αυτό συμβαίνει και στα τρένα οι ταχύτητες αυξάνουν με τα χρόνια, αλλά επειδή η τεχνολογική εξέλιξη τους είναι μία πολύ ακριβή ιστορία, η αύξηση της ταχύτητας τους συμβαίνει με πολύ αργό ρυθμό. Όταν όμως αυτή η τεχνολογική εξέλιξη-αύξηση ταχύτητας συμβεί, πχ τραίνα TGV ή τα MAG-LEV, τότε υποχρεωτικά σχεδιάζονται και κατασκευάζονται γι' αυτά τα νέα τραίνα, νέες γραμμές. Οι διαδικασίες ξανά-γράφονται και οι μηχανοδηγοί εκπαιδεύονται στις καινούργιες ταχύτητες.
Η μεγάλη ασφάλεια των τραίνων είναι γνωστή σε όλους.
Στην περίπτωση του αυτοκίνητου ή της μηχανής όμως δεν είναι καθόλου έτσι.
Οι Μηχανικοί βέβαια, πάλι έχουν σχεδιάσει και κατασκευάσει τον δρόμο και τον έχουν υπολογίσει για μία Ταχύτητα Μελέτης, η οποία παρέχει συγκεκριμένο συντελεστή ασφάλειας, αλλά εδώ περίπου τελειώνει η αναλογία. Από την δεκαετία του 80 το αυτοκίνητο είναι καταναλωτικό αγαθό με χρόνο ζωής 6-11 χρόνια. Για να παραμένει το προϊόν ελκυστικό στον καταναλωτή, η τεχνολογία των αυτοκινήτων πρέπει και εξελίσσεται με μεγάλα βήματα κάθε 6 περίπου χρόνια. Σήμερα όλα τα αυτοκίνητα μπορούν να κινηθούν με ταχύτητα μεγαλύτερη της Ταχύτητας Μελέτης και πάρα πολλά από αυτά, μπορούν άνετα να κινούνται με τουλάχιστον διπλάσια από αυτήν. Η επιλογή της ταχύτητας που τελικά κινούνται τα αυτοκίνητα σε έναν δρόμο, γίνεται από τον οδηγό με έναν πολύπλοκο τρόπο, στον οποίο παίζουν κάποιον περιοριστικό ρόλο τα γεωμετρικά στοιχεία του δρόμου, αλλά και πολλά άλλα δεδομένα.
Η κατάσταση έχει ξεφύγει από τον έλεγχο των μηχανικών.
Δεν έχουμε (όπως πχ στα τραίνα) έναν επιστημονικά τεκμηριωμένο τρόπο, να υπολογίσουμε και να πούμε στον οδηγό, πόσο πρέπει να τρέχει με το συγκεκριμένο αυτοκίνητο, σε κάθε σημείο του δρόμου για να είναι ασφαλής, με έναν εκ των προτέρων γνωστό συντελεστή ασφάλειας.
για ΟΛΟΥΣ τους Μοτοσικλετιστές
και για ΟΛΕΣ τις μοτοσικλέτες...
από RC-CAFE
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου