"ΧΡΗΜΑΤ' ΑΝΗΡ

"Η Φρύνη ως γνωστόν επιζητούσε το χρήμα για να μπορέσει να δημιουργήσει την ζωή της Χρήματ'ανήρ'' είναι μια παροιμία που έλεγαν οι αρχαίοι για να
αληθεύει σε κάθε περίσταση.


Εξαγόραζε με πολλά χρήματα ,την ευνοιά της ,ώστε ακόμα και ο Δημοσθένης όταν έμαθε πόσα χρήματα ζητεί η Φρύνη αναφώνησε"Δεν αγοράζω αντί τοσούτου τιμήματος μετάνοιαν!

Η πάγκαλος αυτή γυναίκα ήταν τόσο πλούσια από τα χρήματα που κέρδισε από την ομορφιά της που δεν δίστασε να προτείνει στους Θηβαίους,ότι θα ξανακτίσει τα τείχη της πόλης αν γράψουν την επιγραφήν "Αλέξανδρος μεν κατέσκαψεν, ανέστησε δε Φρύνη η εταίρα"


Δεν είναι τυχαίο ότι στους Δελφούς έστησαν χρυσόν ανδριάντα της Φρύνης,έργο και αυτό του Πραξιτέλους,ανάμεσα στην εικόνα του Αρχίδαμου βασιλέως των Λακεδαιμονίων και του Φιλίππου βασιλέως των Μακεδόνων.Είναι ο ανδριάντας που είδε ο Κράτης ο κυνικός για να πεί το περίφημο ,''Της των Ελλήνων ακρασίας ανάθημα''.


Χωρίς αμφιβολία πολλές αρχαίες Ελληνίδες εταίρες απέκτησαν τεράστιο πλούτο από την άσκηση του επαγγέλματός των,όπως τουλάχιστον διαπιστώνουμε στα συγγράμματα των αρχαίων Ελλήνων.Καμία όμως δεν έγινε τόσο διάσημη όσο η Φρύνη ,η Λαϊδα και η Ασπασία.


Είναι λοιπόν εύλογο το ερώτημα όλων μας .Πόσες αρχαίες Ελληνίδες καλύπτει το σκότος της λήθης και της περιφρόνησης;

Το περίεργο στην όλη υπόθεση είναι πως όσο παρήκμαζε ο δημόσιος βίος,τόσο η τάξις των ενάρετων γυναικών ανυψώνονταν ,η ελευθερία τους γίνονταν μεγαλύτερη ,η προσωπική τους δύναμη αύξανε και ασφαλώς ο οικογενειακός τους βίος ευδοκιμούσε.


Έπρεπε δηλαδή να καταλυθεί η πολιτική ελευθερία των Αθηνών για να μπορέσουμε να έχουμε γυναίκες μεγάλες και σοφές;


Αλήθεια πόσες αρχαίες Ελληνίδες γυναίκες εμφανίστηκαν στην ιστορία με γνώση,μόρφωση και αρετή;Πως γίνεται να αναφαίνονται ηρωϊκές και φιλοπάτριδες γυναίκες κατά τους χρόνους που επέκειτο η πτώση και υποδούλωση της Ελλάδος;


Γράφει ο Ι. Φάλκε.


''Ως φαεινοί αστέρες ακτινοβολούσιν εν τη νυκτί των δυσκλεών χρόνων της Ελληνικής ιστορίας Λακεδαιμόνιαι γυναίκες ,οίαι η μήτηρ του ατυχούς βασιλέως Άγιδος και η νεαρά χήρα αυτού, ήτις νυμφευθείσα εις δεύτερον γάμον τον διάδοχον τούτου Κλεομένη,έπεισεν αυτόν να επαναλάβη το επιχείρημα του πρώτου της συζύγου ,να αποκαταστήση δηλαδή εν Σπάρτη τους νόμους του Λυκούργου ,και μετά τα αλλεπάλληλα ατυχήματα του Κλεομένους συνεμερίσθη μετ'αυτού την εξορίαν και τον θάνατον.


Μα είναι άραγε τυχαίο το γεγονός ότι και εις αυτήν την τρυφηλή και ακόλαστη Κόρινθο όταν ο Μόμμος ,κατέλαβε και κατέσκαψε την πόλη ,βρέθηκαν γυναίκες που προτίμησαν τον θάνατο παρά την δουλεία.


Δεν το κρύβουμε Ως Έλληνες γνήσιοι απόγονοι των ενδόξων προγόνων μας συγκινούμαστε ειλικρινά όταν πανεπιστημιακοί δάσκαλοι,ως ο Γερμανός ιστοριογράφος,συνειδητοποιώντας την ιερή πίστη των αρχαίων Ελληνίδων για τα ιδανικά τους ,ακόμη και την ώρα του εθελούσιου θανάτου τους ,θυμίζουν με αυτό το επίγραμμα.




"Ούτε εκ νόσου εγώ η Ροδόπη κ' μήτηρ Βοϊσκα,

ούτε εκ λόγχης εχθρών κείμεθα ώδε νεκραί.

Αλλά θανούσαι γενναίως ιδία χειρί,της Κορίνθου

ότε την πάτριον γην έφλεγεν Άρης δεινός .

Πρώτη με σίδηρον θανατηφόρον με έσφαξ΄'η μήτηρ

ουδέ εφείσθη αυτή της ιδικής της ζωής

αλλ'απεπνίγη με βρόγχον τον τράχηλον περιβαλούσα

Κρείσσων ζωής δουλικής η ευκλεής τελευτή.''




Πολύ θα ήθελα να ψάλλω τα ωραιότερα εγκώμια για τις γυναίκες των αρχαίων Ελλήνων

που προτιμούσαν τον ένδοξο θάνατο από την σκλαβιά. Οι ζωές τους ,οι αποφάσεις τους ,τα λόγια τους με κάνουν να σκεφτώ να πώ το ''Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή

παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή.'




Μα και αυτοί οι θούριοι είναι δανεισμένοι από τους αρχαίους μας προγόνους και δη από τις ηρωϊδες της αρχαίας Ελλάδος.Και δεν λέω τίποτα .




Και τι μπορεί να πει κανείς άλλωστε όταν οι αρχαίες Ελληνίδες έδωσαν από μόνες τους το υψηλότερο δείγμα γενναιότητος και ηρωισμού με την τελευταία φράση του επιγράμματος .

''Κρείσσων ζωής δουλικής η ευκλεής τελευτή.''




Υπάρχουν αλήθεια λόγια;




ΕΡΡΩΣΘΑΙ ΚΑΙ ΑΓΑΛΛΙΑΣΘΑΙ




Bασιλική Παπαεστωροπούλου.