Περί ενδυμασίας εκπαιδευτικών

Γραφουν η Κίττυ Παπαδοπούλου και η Μαρία Κομνηνού

Η λέξη "παιδεία" είναι παράγωγο του ρήματος παιδεύω, που σημαίνει εκπαιδεύω.
Παιδεία εiναι η διανοητική και ψυχολογική καλλιέργεια των νεων, η οποία επιτυγχάνεται κυρίως μέσω της εκπαίδευσης.

Εκτός από τις γνώσεις, η παιδεία αποσκοπεί στην μόρφωση , στην δημιουργικοτητα, καθώς και στην διάπλασή-διαμόρφωση της προσωπικότητάς και στην ανάπτυξη ήθους των παιδιών.


Για αυτο οι εκπαιδευτικοί πρέπει να εχουν παιδεία-ήθος, και φυσικά σωστή ενδυμασία.


ΠΕΡΙ ΠΑΡΕΛΑΣΕΩΝ


Εδώ και αρκετά χρόνια οι μαθητικές παρελάσεις έχουν εκφυλιστεί.

Οι παρελάσεις είναι μια εκδήλωση τιμής-μνήμης απέναντι στους εθνικούς μας ήρωες και στις εθνικές μας επετείους, δυστυχώς κάποιοι τις λοιδορούν.

Μεσα σε αυτήν την πνευματική και ηθική παρακμή, κατα γενική παραδοχή όλοι είναι σύμφωνοι οτι τα επόμενα χρονια εαν τα πράγματα συνεχίσουν ως έχουν, ίσως να πετάνε και γαρδένιες στους παρελαύνοντες μαθητές και δασκάλους !!!

Σε αυτό έχει συμβάλλει από την μία η απείθαρχη και ασυντόνιστη ως προς τον βηματισμό εμφάνιση της μαθητιώσας νεολαίας, σε συνδυασμό με τις σέξι εμφανίσεις των μαθητριών.

Τα τελευταία χρόνια η κατασταση εχει γινει ακομη χειροτερη, καθως μαζι με τις μαθήτριες, εχουμε και ωραίες δασκάλες.

Δυστυχώς κάποιες εξ αυτών νομίζουν την παρέλαση ως μια ευκαιρία προκειμένου να επιδείξουν το σώμα τους και να ζήσουν και αυτές το όνειρο της δημοσιότητας .

Αρκετες απο αυτες θυμίζουν τραγουδίστριες ή στην καλύτερη περίπτωση θαμώνες, που το πρωί είπαν να παρελάσουν αμέσως μετά από το ξενύχτι.

Όπως και να’ χει, οι εν λόγω δασκάλες είναι σίγουρα ένα ακόμη προϊόν της κουλτούρας μας όπως αυτή εξελίχθηκε από την δεκαετία του 1980-1990 με τα άφθονα δανεικά και αγύριστα χρήματα της Ευρωπαική ένωσης, την επίπλαστη ευμάρεια, τα κέντρα διασκεδασεως, το νιτρο, τις εκπομπές, τα σόου της Κορομηλά, τα Ερωτοδικεία, και τις βινταιοταινίες κακής ποιότητας.

Μια γενιά η οποια γαλουχήθηκε στις ανοησιες, στις καταλήψεις και στο άκοπο κέρδος.


Μια γενιά που μπορούσε να κάνει ό,τι ήθελε στο σχολείο, χωρίς καμιά λογοδοσία, καμιά τιμωρία, που στην ουσία ήταν λειτουργικά αναλφάβητη, εκτός κι αν εξαιρέσουμε την θεσμοθετημένη παπαγαλία μέσω της οποίας ο καθένας μπορούσε να περάσει σε ΑΕΙ, ΤΕΙ κλπ.

Τα αποτελέσματα όλης αυτής της παρακμης που κυριάρχησε στην χώρα μας, τα βιώνουμε σήμερα σε πολλά επίπεδα, με ένα από αυτά να είναι και οι περίφημες δασκάλες των παρελάσεων, που θα μείνουν κι αυτές στην ιστορία ως εμβληματικές εικόνες της Ελλάδας σε κρίση. Εκείνες με τις εμφανίσεις τους υπογραμμίζουν ένα άλλο είδος ηθικής κατάπτωσης στην οποία καταλήξαμε, που είναι πολύ πιο επικίνδυνη από την πολιτική και οικονομική μας κατρακύλα.(1)

Είναι γεγονός οτι δεν θα θέλαμε την αυστηρή πειθαρχία των βλοσυρών δασκάλων-καθηγητών, με την βέργα στο χέρι, των προηγούμενων δεκαετιών, οπως και τα εξαήμερα σχολεία, τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό, την αυστηρή πειθαρχία κλπ.

Όμως πρέπει να υπάρχει μια μέση οδός, το λεγόμενο μέτρον άριστον-μηδέν αγαν. Θα πρέπει να υπάρχει ένα μέτρο.

Ομως αυτό το μέτρο έχει χαθεί προ πολλού, με την Ελλάδα να αποτελεί βασίλειο της ασυδοσίας, της ανομίας, της ατιμωρησίας και γενικότερα της αποτυχίας σε όλα τα επίπεδα. . Ένα κράτος καρικατούρα.


Αποτυχημένοι διανοούμενοι, πανεπιστημιακοί με ανυπαρκτα προσόντα, εκκλησιομάχοι, ημιμαθείς, μετατρέπουν την
πατρίδα σε ενα τεραστιο μηδενικό.


Η Ελλάδα εαν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, οδηγείται σε ιστορικό-βιολογικό αφανισμό.


Το νεοελληνικό κρατος ξεκίνησε με έναν κυβερνήτη, που το ανέστησε, που πίστευε πως αν η παρούσα γενεά δεν ενδυναμωθεί από ανθρώπους μορφωμένους εν καλή διδασκαλία και μάλιστα προς τον κανόνα της αγίας ημών πίστεως και των ηθών μας, θα είναι δυσοίωνο το μέλλον της και η διακυβέρνησίς της αδύνατη. Η Ελλάδα μας, η οποία, διά στόματος του στρατηγού Μακρυγιάννη, ομολογούσε ότι τον Χριστόν φοβόμαστε και αυτη ειναι η θρησκεία, η οποια μας ελευθέρωσεν και βγήκαμε εις την κοινωνίαν του κόσμου, κατασπαράσσεται, οδηγείται στον τάφο από τα απολειφάδια της νεας ταξης. Ποιοι; Εμείς οι Έλληνες, πάλε ποτέ λαός αρχοντικός, διδάσκαλος της ανθρωπότητος, κατά θείαν πρόνοιαν, xλεύη της Οικουμένης και των εθνών. Κατήργησαν τον Εθνικό Ύμνο στο δημοτικό σχολείο, μετέτρεψαν την γιορτή των Τριών Ιεραρχών, σε αργία, αλλοιωσαν το μάθημα των Θρησκευτικών το οποίο κατάντησε προπαγάνδα της πανθρησκείας, πρόδωσαν την Μακεδονία, ξηλώνουν από την ιστορία το Εικοσιένα και τον Μακεδονικό Αγώνα, τι έμεινε για να θυμίζει ότι τούτος ο τόπος είναι των Ελλήνων;


Η λυσσαλέα επίθεση κατά του μαθήματος των Θρησκευτικών το επιμαρτυρεί.


Ένα προφητικό κείμενο των Αγιορειτών πατέρων, αναφέρει οτι από πολλά χρόνια τώρα γίνεται συστηματική προσπάθεια, διαρκώς αυξανομένη, να πολεμηθεί η πίστη.


Να βγει από τα Ελληνικά σχολεία ο Χριστός. Να διαστρεβλωθεί η ιστορία μας. Να ευτελισθεί η σημασία των μεγάλων εορτών.


Να παύσει η Ορθόδοξος Εκκλησία να είναι η ψυχή του Γένους μας και όταν βγαίνει από το σχολείο ο Χριστός, το σχολείο αυτό καταντά άχρηστο. Δεν μορφώνει τον χρηστό πολίτη, αλλά το νευρόσπαστο που ξέρει μόνο να διεκδικεί και να εκλιπαρεί, αύριο – μεθαύριο, στους βουλευτικούς προθαλάμους για μια αργομισθία.


Ολα αυτα γινοται ενορχηστρωμένα και σχεδιασμένα με άφθαστη μαεστρία.


Το ελκυστικό και απoενοχοποιητικό κέλυφος, για να παρεισφρήσει η ανομία, λέγεται συμμόρφωση με τα ευρωπαϊκά δεδομένα, κατοχύρωση της θρησκευτικής ελευθερίας, διαπολιτισμική εκπαίδευση και λοιπές ηχηρές σαπουνόφουσκες.


Στόχος η σταδιακή κατάργηση του μαθήματος των θρησκευτικών και η μετατροπή του σ’ ένα ομιχλώδες "τίποτε', φροντιστήριο Οικουμενισμού, υποβαθμισμένο, κακόμοιρο, απαξιωμένο.


Τότε θα βγαίνουν σωρηδόν από τα σχολεία οι αγελαίοι καταναλωτές, οι άκρατοι ηδονοθήρες, διότι «χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται» ή χειρότερα, όπως το διατύπωσε ο Έλιοτ, "αν δεν θέλεις να έχεις τον Θεό, πρέπει να υποκλιθείς στον Χίτλερ ή στον Στάλιν".


Αλλά πόσο μετράει η γνώμη των σοφών ανθρώπων, μπροστά στα σπιθαμιαία αναστήματα, τους νάνους και τους αρλεκίνους που διαβουκολούν την παιδεία μας;



Για να αντιληφθούν όλοι τiς αιτίες της Ελληνικής σκλαβιάς θά πρέπει να γνωρίζουν μερικους, σημαντικους παράγοντες.


Η Ελλάδα εiναι ενά κράτος με περιορισμένα σύνορα, αναντίστοιχο προς το μέγεθος και τις ανάγκες του πολιτισμου και των κατοικων της.

Ομως το χειρότερο εiναι οτι βρισκόμαστε υπο καθεστώς πλήρους προτεκτοράτου.

Από το 1832 η πατριδα μας τέθηκε εκ νέου υπό την κυριαρχία των ξένων χωρών.


Για αυτο μας επέβαλαν τον Γερμανό Βασιλιά Όθωνα.


Η πολυ εχθρικη συμπεριφορά των μεγάλων δυνάμεων, Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας, απέναντι στο Ελληνικό κράτος, επειτα απο την επανάσταση του 1821, είναι χαρακτηριστική των σχέσεων εξάρτησης-υποτέλειας των Ελληνικών κυβερνήσεων με τους "προστάτες".

Το νεοελληνικό κράτος δομήθηκε πολιτικά ως απόλυτη μοναρχία. Οi ξενες δυνάμεις αγνόησαν την δημοκρατική ιδιοσυγρασία του Ελληνικου λαου. Το επιχείρημα που επικαλέσθηκαν οi ξενοι ήταν ότι οι Έλληνες είναι άναρχος, που σημαινει δημοκρατικός λαός και, ως εκ τούτου, μη ικανός να διοικήσει το κράτος του, κατά το Ευρωπαϊκό πρότυπο.

Η βαυαρικής δυναστείας να καταργήσει την δημοκρατική πολιτεία των Ελλήνων, εiναι μiα ακομη απόδειξη οτι βρισκόμαστε σε καθεστός δουλεiας. Η απαξιωτική προσέγγιση των Βαυαρών για την δημοκρατία στην Ελλαδα είναι ενδεικτική:


Τέτοιου είδους συνελεύσεις αγγίζουν το επίπεδο των ταπεινών συναισθημάτων και της ιδιοτέλειας. Και οι αποφάσεις που προκύπτουν από τέτοιου είδους συζητήσεις είναι αδύναμες για να προωθήσουν το δημόσιο συμφέρον, επειδή οι συμμετέχοντες δεν έχουν τη δυνατότητα να αποκτήσουν την αναγκαία, ακριβή και εκ βάθρων γνώση για τα ζητήματα της πολιτικής διοίκησης.

Οίκοθεν νοείται ότι, υπό τις συνθήκες της μοναρχικής απολυταρχίας ουδείς λόγος ηδύνατο να γίνει για την μεταστέγαση της πολιτείας του κοινού/πόλης, της θεμέλιας κοινωνίας της μικρής κλίμακας, στο κράτος έθνος, στην ομόλογη κοινωνία της μεγάλης κλίμακας.

Αυτό τό εiπαν όχι γιατί δεν ήταν εφικτή, αλλά επειδή εθεωρείτο αδιανόητο τό πολιτευμα της δημοκρατίας στην Ελλάδα.

*Η Κίττυ Παπαδοπούλου και η Μαρία Κομνηνού ειναι απόφοιτες φιλοσοφίας, παιδαγωγικής, ψυχολογίας και γυμνάστριες-αθλήτριες    

(1) Ζούμε σε μια εποχή που το φαίνεσθαι επικρατεί έναντι του είναι. Σε μια κοινωνία που τα μέλη της είναι πιο εύκολο να κρίνουν βάσει της εικόνας παρά του χαρακτήρα. Άλλωστε σε όλους μας είναι γνωστή η λαϊκή ρήση που λέει ότι «τα ράσα δεν κάνουν τον παπά, εν τούτοις

EIMAΣΤΕ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΜΟΝΤΕΡNΕΣ ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΕΣ ΣΤΙΣ ΕΘΝΙΚΕΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΠΟΥ ΑΛΛΟΥ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ